آیا ماسک های پارچه ای خانگی می‌توانند از ما در مقابل ویروس کرونا محافظت کنند؟

آیا ماسک های پارچه ای خانگی می‌توانند از ما در مقابل ویروس کرونا محافظت کنند؟

آیا ماسک های پارچه ای خانگی می‌توانند از ما در مقابل ویروس کرونا محافظت کنند؟

 

مدت‌زمان نسبتا زیادی از شیوع ویروس کرونا می‌گذرد و در کنار اقدامات پیشگیرانه دیگری مثل شست‌وشوی مرتب دست‌ها (شستن صحیح دست ها) و حفظ فاصله اجتماعی، مرتب بر استفاده از ماسک نیز تأکید می‌شود. بسیاری استفاده از ماسک های پارچه ای را به عموم مردم جامعه توصیه می‌کنند که هم به‌صرفه‌تر است (چون امکان شست‌وشو و استفاده مجدد از آن وجود دارد) و هم برای کادر درمانی بیمارستان‌ها و دیگر اشخاصی که بیشتر در معرض خطر ابتلا به بیماری هستند، امکان استفاده از ماسک‌های طبی و n95 را فراهم می‌کند. اما آیا ماسک های پارچه‌ای و ماسک های پارچه ای خانگی می‌توانند از ما در مقابل ویروس کرونا محافظت کنند؟

 

آیا ماسک های پارچه ای خانگی می‌توانند از ما در مقابل ویروس کرونا محافظت کنند؟
دقیقا همین سؤال برای محققان دانشگاه کمبریج در سال ۲۰۰۹ و با شیوع و همه‌گیری ویروس آنفولانزای H1N1 پیش آمد. در آن زمان آنها به این نتیجه رسیدند که وقتی ویروسی بخصوص مثل کرونا در سطح جهانی همه‌گیر شود، امکان نایاب‌شدن ماسک‌های طبی و n95 وجود خواهد داشت. پیش‌بینی‌های آنها درست از آب درآمد و حالا ما با کمبود این ماسک‌ها دست‌وپنجه نرم می‌کنیم

این محققان برای رسیدن به جواب سؤالشان آزمایشی انجام دادند. در آن آزمایش، از شرکت‌کنندگانشان خواستند تا با پارچه نخی و چرخ خیاطی برای خودشان ماسک خانگی درست کنند. سپس آنها را، درحالی‌که ماسک به دهان داشتند، در معرض نوعی باکتری آزمایشیِ ۱میکرونی قرار دادند و قدرت ماسک، در جلوگیری‌کردن از عبور باکتری‌ها را محاسبه کردند. ذرات این باکتری‌های آزمایشی تقریبا به‌اندازه ذرات باکتری‌های طاعون و سیاه‌زخم بود.

در نتیجۀ آزمایش مشخص شد که ماسک‌های خانگی پارچه‌ای، در مقایسه با ماسک‌های طبی، کمتر از عبور ذرات جلوگیری می‌کنند، اما می‌توانند از عبور ۶۹ درصد از ذرات ۱میکرونیِ پرتاب‌شده جلوگیری کنند.

اما آیا ذرات ۱میکرونی کوچک‌ترین ذراتی هستند که ماسک های پارچه ای می‌توانند از عبورشان جلوگیری کنند؟ محققان دانشگاه کمبریج برای پاسخ به این سؤال کمی فراتر رفتند و پرتاب ذرات آزمایشی ۰٫۲میکرونی را امتحان کردند. ذرات ۰٫۲میکرونی حتی از ذرات ویروس کرونا هم کوچک‌تر هستند.

در جواب این آزمایش هم مشخص شد که قدرت جلوگیری ماسک طبی بیشتر است، اما باز هم ماسک پارچه‌ای توانست از عبور ۵۱ درصد از ذرات پرتاب‌شده جلوگیری کند.

 

آیا ماسک های پارچه ای خانگی می‌توانند از عبور ذرات بیماری‌زا جلوگیری کنند؟
حالا احتمالا خوانندگانی که دقت‌نظر بیشتری دارند، با خود فکر می‌کنند که «البته، ماسک پارچه‌ای می‌تونه از عبور ذرات جلوگیری کنه، اما به نظر می‌رسه که دهان رو به‌طور کامل پوشش نمی‌ده و نشتی داره؛ بنابراین کارایی نداره».

خوشبختانه محققان دراین‌رابطه و برای مشخص‌کردن میزان نشتی ماسک پارچه‌ای هم آزمایشی انجام داده‌اند. برای انجام این آزمایش، درحالی‌که شخصی ماسک پارچه‌ای به دهان داشت، تعداد ذرات داخل ماسک را در مقابل تعداد ذرات بیرون از ماسک سنجیدند و این دو را با هم مقایسه کردند. ذرات این آزمایش با اندازه‌های متفاوت و از ۰٫۲ تا ۱میکرون بود که شامل اندازه ذرات ویروس کرونا هم می‌شود.

این آزمایش در مجموع ۲۱نفر شرکت‌کننده داشت و بنا به نتایج آن، ماسک های پارچه ای توانستند از عبور ۵۰ درصد از ذرات ۰٫۲ تا ۱میکرونی جلوگیری کنند. در مقابل، ماسک‌های طبی از عبور ۸۰ درصد ذرات جلوگیری کردند. بنابراین مشخص شد که ماسک های پارچه ای خانگی هم تا حدودی توانایی جلوگیری از عبور ذرات را دارند و محققان به این نتیجه رسیدند که پوشیدن آنها، بهتر از هیچ است.

 

آیا آزمایش دیگری هم برای مشخص‌کردن قدرت جلوگیری از عبور ذرات در ماسک های پارچه ای خانگی صورت گرفته است؟
جنس پارچه مورداستفاده در آزمایش‌های محققان دانشگاه کمبریج نخی بود. حالا سؤال دیگری که پیش می‌آید این است که ماسک‌هایی که از پارچه‌های به جنس دیگر هستند چطور عمل می‌کنند و کارایی‌شان چگونه است؟ محققان هلندی برای پاسخ به این سؤال برای درست‌کردن ماسک های پارچه ای از دستمال‌های آشپزخانه‌ای، که جنسی شبیه به حوله دارند، استفاده کردند.

آنها هم برای مشخص‌کردن قدرت جلوگیری از عبور ذرات در ماسک های پارچه ای آزمایش محققان دانشگاه کمبریج را تکرار کردند. بنا به نتایج آزمایش آنها مشخص شد که این ماسک‌ها، می‌توانند از عبور ۶۰درصد از ذرات ۰٫۲ تا ۱میکرونی جلوگیری کنند.

نتایج آزمایش محققان هلندی هم ثابت کرد که ماسک های پارچه ای خانگی کارایی نسبتا خوبی دارند و برخلاف آنچه بسیاری از افراد فکر می‌کنند، ناکارآمد نیستند (هرچند در مقایسه با ماسک‌های طبی و n95 قدرت جلوگیری کمتری داشته باشند)

 

آیا گذر زمان کارایی ماسک های پارچه ای را تحت‌تأثیر قرار می‌دهد؟
کار دیگری که این محققان انجام دادند مشخص‌کردن میزان کارایی ماسک های پارچه ای در بلندمدت بود. آنها از شرکت‌کنندگانشان خواستند تا ماسک‌ها را سه ساعت به دهان داشته باشند؛ بعد از آن، قدرت جلوگیری ماسک‌ها از عبور ذرات اندازه‌گیری شد. هدف این بود که ببینند رطوبتی که از دهان خارج می‌شود و روی ماسک می‌نشیند، پس از گذشت این مدت‌زمان، از کارایی ماسک کم می‌کند یا خیر.

در نتیجه مشخص شد که پس از گذر این مدت‌زمان سه‌ساعته، قدرت جلوگیری ماسک پارچه‌ای از عبور ذرات ۵٫۸ درصد بیشتر می‌شود. بنابراین گذشت زمان تأثیری بر کاهش کارایی ماسک های پارچه ای نخواهد داشت.

 

آیا ماسک های پارچه ای توان محافظت از کودکان را هم دارند؟
در نتیجۀ آزمایش‌های صورت‌گرفته بر کودکان ۵ تا ۱۱ساله مشخص شد که میزان قدرت جلوگیری از عبور ذرات برای آنها تا ۵۲ درصد کاهش پیدا می‌کند؛ به این معنا که کارایی ماسک پارچه‌ای برای کودکان، در مقایسه با بزرگ‌سالان، تا ۱۵ درصد کمتر بود. البته کارایی ماسک‌های طبی و n95 هم برای کودکان در نتیجۀ آزمایش‌های صورت‌گرفته کمتر بود. پوشش‌دادن دهان کودکان با ماسک به‌طورکلی کمی دشوارتر است.

به خاطر داشته باشید که زدن ماسک پارچه‌ای به صورت کودکان زیر ۲ سال توصیه نمی‌شود؛ چون ممکن است خودشان به‌تنهایی توانایی درآوردن ماسک را نداشته باشند و این مسئله می‌تواند خطرساز شود. اشخاص دیگری هم که مشکلات تنفسی دارند یا به‌خاطر معلولیت جسمی نمی‌توانند ماسک را درآورند، نباید از ماسک پارچه‌ای استفاده کنند.

 

راهکار مناسب و اصولی برای زدن ماسک پارچه‌ای چیست؟
برای زدن ماسک پارچه‌ای به‌ترتیب مراحل زیر را دنبال کنید:

  • قبل از زدن ماسک، دست‌هایتان را خوب بشویید؛
  • ماسک را به‌گونه‌ای روی صورت بگذارید که دهان و بینی را کامل بپوشاند و زیر چانه محکم شود؛
  • کناره‌های ماسک را کمی بکشید تا خوب روی صورتتان میزان شود و رخنه‌ای نداشته باشد؛
  • اگر در نفس‌کشیدن به مشکل برخوردید، ماسک را کمی این طرف و آن طرف کنید تا مشکل برطرف شود.

 

گیره نگهدارنده بند ماسک چیست؟
وقتی به خانه برگشتید و خواستید ماسک را درآورید، به‌ترتیب مراحل زیر را دنبال کنید:

  • گره پشت ماسک یا کش‌های دور گوش را بگیرید و ماسک را درآورید؛ بهتر است به قسمت دیگری از ماسک دست نزنید؛
  • گوشه‌های بیرونی ماسک را روی هم برگردانید؛
  • ماسک پارچه‌ای را در ماشین لباس‌شویی بیندازید؛
  • مراقب باشید که در حین انجام این کارها به هیچ عنوان نباید به صورت، چشم‌ها و دهانتان دست بزنید؛
  • در پایان هم دست‌هایتان را با آب و صابون بشویید.
برای افزایش پلاکت خون چه بخوریم و چه نخوریم؟

برای افزایش پلاکت خون چه بخوریم و چه نخوریم؟

برای افزایش پلاکت خون چه بخوریم و چه نخوریم؟

 

پلاکت یکی از مهم‌ترین اجزای تشکیل‌دهنده خون است. وظیفه اصلی آن، لخته‌کردن خون و جلوگیری از خون‌ریزی است. یک انسان سالم در هر میکرولیتر خون بین ۱۵۰ تا ۴۰۰ هزار پلاکت دارد. اما برخی افراد به دلایل مختلف، دچار فقر پلاکت (Thrombocytopenia) هستند. پس باید به دنبال روش‌هایی برای افزایش پلاکت خون خود باشند. یکی از این روش‌ها، مصرف خوراکی‌های مؤثر در تولید و افزایش پلاکت خون و پرهیز از مصرفِ آن‌هایی است که باعث کاهش پلاکت خون می‌شوند. بنابراین برای افزایش پلاکت خون چه بخوریم و چه نخوریم؟

 

برای افزایش پلاکت خون چه بخوریم؟
برخی از مواد مغذی موجود در خوراکی‌ها یا مکمل‌‌هایشان برای افزایش پلاکت خون مفید هستند. این مواد در سه دسته کلی جای می‌گیرند:

  • فولات
  • ویتامین B12،‌ ویتامین C، ویتامین D و ویتامین K
  • آهن

 

بهترین منابع فولات
فولات یکی از انواع ویتامین‌های گروه B است که در سلامت سلول‌های خون نقش مهمی ایفا می‌کند. این ماده معمولا به‌صورت فولیک اسید در خوراکی‌ها وجود دارد.

بر اساس پژوهش‌های مرکز ملی سلامت آمریکا (NIH)، هر فرد بالغ روزانه به 400 میکروگرم از این ماده مغذی نیاز دارد. این میزان برای زنان باردار بیشتر و 600 میکروگرم است.

غذاهایی که سرشار از فولات هستند، عبارت‌اند از:

  • سبزیجات سبز و پهن‌‌برگ مانند اسفناج و کلم؛
  • جگر گاو؛
  • لوبیا چشم‌بلبلی؛
  • برنج؛
  • خمیرمایه (مخمرها)؛
  • غلات و حبوبات غنی‌شده و جایگزین‌های لبنی؛
  • مکمل‌های فولات.

توجه: گرچه مصرف خوراکی‌های طبیعی حاوی فولات منعی ندارد، نباید در مصرف مکمل‌های این ماده زیاده‌روی کرد، زیرا باعث اختلال در عملکرد ویتامین B12 می‌شود.

 

غذاهای سرشار از ویتامین B12
ویتامین B12 در ساختار گلبول‌های قرمز خون مهم است. کمبود این ماده معدنی می‌تواند به کاهش پلاکت خون منجر شود.

هر فرد بالغ بالای 14 سال، روزانه به ۲٫۴ میکروگرم از این ویتامین نیاز دارد. زنان بادار یا شیرده به بیش از 2٫۸ میکروگرم از آن نیازمند هستند.

این ویتامین در اغلب غذاهای حیوانی مانند گوشت و جگر گاو، تخم مرغ و انواع ماهی‌ها یافت می‌شود. لبنیات نیز سرشار از ویتامین B12 است، اما برخی تحقیقات نشان داده‌اند که شیر گاو تأثیری منفی بر تولید پلاکت خون دارد.

گیاه‌خواران برای دریافت این ویتامین می‌توانند غلات و حبوبات غنی‌شده، شیر سویا یا شیر بادام و یا مکمل‌های ویتامین B12 مصرف کنند.

 

خوراکی‌های دارای ویتامین C
ویتامین C در تقویت سیستم ایمنی بدن نقش حیاتی دارد. این ویتامین در بهبود عملکرد پلاکت‌ها، جذب آهن و افزایش پلاکت خون مؤثر است.

بسیاری از میوه‌ها و سبزیجات ویتامین C دارند، مانند:

  • کلم بروکلی؛
  • کلم‌پیچ؛
  • مرکبات مانند پرتقال و گریپ فروت؛
  • کیوی؛
  • توت فرنگی؛
  • فلفل دلمه ای سبز و قرمز؛

توجه: ازآنجاکه گرما باعث از بین رفتن این ویتامین می‌شود، بهتر است خوراکی‌هایی که این ویتامین را دارند، خام مصرف شوند.

 

غذاهای سرشار از ویتامین D
اهمیت ویتامین D در کارکرد صحیح استخوان‌ها، ماهیچه‌ها و دستگاه عصبی بدن است. بر اساس مطالعات انجمن حمایت از بیماران پلاکتی (PDSA)، این ویتامین در عملکرد مغز استخوان که وظیفه تولید سلول‌های خون را دارد، نقش مهمی ایفا می‌کند.

یکی از رایج‌ترین راه‌های تأمین ویتامین D، قرار گرفتن در معرض نور خورشید است. اما بسیاری از افراد به دلیل سبک زندگی یا سکونت در مناطق شمالی و سردسیر، از نور آفتاب محروم‌اند. مصرف غذاهای زیر می‌تواند راه‌حل مناسبی برای تأمین آن باشد:

  • زرده تخم‌مرغ؛
  • ماهی‌های چرب مانند سالمون، تن و خال‌مخالی (ماکارل)؛
  • روغن جگر ماهی؛
  • شیر و ماست غنی‌شده با این ویتامین.

گیاه‌خواران نیز با مصرف غذاهای زیر ویتامین مورد نیاز خود را دریافت می‌کنند:

  • غلات و حبوبات غنی‌شده؛
  • آب پرتقال‌ غنی‌شده؛
  • شیر سویا و ماست سویا؛
  • قارچ پرورش‌یافته با پرتو فرابنفش؛
  • مکمل‌های ویتامین D.

 

خوراکی‌های دارای ویتامین K
ویتامین K برای انعقاد خون و سلامت استخوان ها مفید است. بر اساس پژوهش‌های PDSA، مصرف این ویتامین در 27 درصد از افرادی که به فقر پلاکت مبتلا هستند، باعث افزایش پلاکت خون و بهبود خون‌ریزی شده است.

مردان و زنان 19 سال به بالا، روزانه به ترتیب به 120 و 90 میکروگرم از این ویتامین نیاز دارند.

غذاهای زیر حاوی ویتامین K است:

  • نَتو، نوعی غذای سنتی ژاپنی که از سویای تخمیرشده تهیه می‌شود؛
  • سبزیجاتی مانند کلم‌برگ، برگ شلغم، اسفناج و کلم‌بروکلی؛
  • سویا و روغن آن؛
  • كدو حلوایی.

 

غذاهای سرشار از آهن
مقدار آهن موجود در خون، رابطه مستقیمی با کمیت و کیفیت گلبول‌های قرمز و پلاکت‌ها دارد. مطالعات انجام‌شده روی کودکان و نوجوانان کم‌خون، نشان می‌دهد که مصرف آهن در افزایش پلاکت خون مؤثر است.

آهن مورد نیاز بدن بسته به سن و جنس افراد متغیر است، برای مثال مردان بالای 18 و زنان بالای 50 سال، به 8 میلی‌گرم آهن در روز نیاز دارند؛ درحالی‌که این مقدار برای زنان بین 19 تا 50 سال، 18 میلی‌گرم و زنان باردار بیش از 27 میلی‌گرم است.

برای تأمین‌ آهن بدن باید مصرف خوراکی‌های زیر را در برنامه غذایی قرار داد:

  • صدف؛
  • جگر گاو؛
  • غلات و حبوبات غنی‌شده؛
  • لوبیا سفید و قرمز؛
  • شکلات سیاه؛
  • عدس؛
  • پنیر سویا.

توجه: از‌آنجاکه آهن موجود در گیاهان، نرخ جذب پایینی دارد، بهتر است آن را با ویتامین C مصرف کنید تا آهن بیشتری جذب شود. مصرف غذاهای کلسیم‌دار در کنار آهن باعث کاهش جذب آن می‌شود.

 

مکمل‌های افزایش پلاکت خون
برخی از پژوهش‌ها حاکی از‌ آن است که مصرف مکمل‌هایی مانند کلروفیل، عصاره برگ پاپایا و ملاتونین در افزایش پلاکت خون تأثیر مثبت دارد.

1. كلروفیل
کلروفیل (سبزینه) ماده‌ای است که به‌وفور در گیاهان یافت می‌شود. مصرف این ماده ممکن است باعث افزایش تولید پلاکت در بدن شود. هرچند، پژوهش‌های اندکی تاکنون در این زمینه صورت گرفته است.

مکمل‌های تولیدشده از نوعی جلبک سبز به نام کِلُرلا (Clorella) سرشار از کلروفیل است. براساس تحقیقات انجام‌شده، 19 درصد از بیماران پلاکتی که این مکمل را مصرف کردند، پلاکت خون‌شان افزایش و خون‌ریزی نیز در 33 درصد آنها کاهش یافت.‌ این مکمل به دو صورت قرص و پودر در بازار عرضه می‌شود.

2. عصاره برگ پاپایا
در آزمایش‌های انجام‌گرفته روی موش‌ها، مصرف این عصاره به افزایش چشمگیر پلاکت خون منجر شد. اما تحقیقات بیشتری باید صورت گیرد تا تأثیر این ماده روی انسان ثابت شود.

قرص‌های حاوی عصاره برگ پاپایا در داروخانه‌ها به فروش می‌رسد.

3.ملاتونین
ملاتونین یکی از هورمون‌های تولیدشده در بدن است که به تنظیم ساعت زیستی بدن کمک می‌کند. این هورمون در قالب‌های گوناگون در داروخانه‌ها موجود است.

مطالعات بر روی حیوانات نشان داده که این هورمون در افزایش پلاکت خون مفید است. هرچند در این زمینه هم باید تحقیقات بیشتری انجام شود.

 

برای افزایش پلاکت خون چه چیز‌های نباید بخوریم؟
مصرف برخی از غذاها،‌ نوشیدنی‌ها و دارو‌های خاص می‌تواند منجر به کاهش پلاکت خون شود، مانند:

  • نوشیدنی‌های الکلی؛
  • آسپارتام (نوعی شیرین‌کننده‌ مصنوعی)؛
  • آب ذغال‌اخته؛
  • كوینین موجود در نوشیدنی‌های نیروزا و لیمو تلخ.

 

آیا تغذیه مناسب می‌تواند راه قطعی افزایش پلاکت خون باشد؟
گرچه مصرف مواد مغذی که در این مقاله اشاره شد به افزایش پلاکت خون کمک می‌کند، اما باید توجه داشت که به‌تنهایی درمان قطعی فقر پلاکت خون نیست. در صورت ابتلا به این بیماری، مراجعه به پزشک ضروری است.

علائم، دلایل و درمان آب آوردن زانو

علائم، دلایل و درمان آب آوردن زانو

علائم، دلایل و درمان آب آوردن زانو

 

آب آوردن زانو به چه معناست؟ ضربه، آسیب‌دیدگی به خاطر کار کشیدن بیش از حد و بیماری‌های دیگر می‌توانند عامل آب آوردن زانو باشند. برای کشف علت این مشکل، پزشک باید نمونه‌ای از آب زانو را آزمایش کند و ببیند که علت تجمع آب در زانو به خاطر عفونت است یا ضربه و بیماری. بعد از تشخیص علت است که می‌توان از درمانی مناسب استفاده کرد. در این مطلب با علائم آب آوردن زانو، درمان و هر آنچه باید درمورد این بیماری بدانید آشنا خواهید شد.

 

علائم و نشانه‌های آب آوردن زانو به طور کلی به شرح زیر است:

۱. تورم
جمع شدن آب اضافه در زانو باعث پُف کردن و متورم شدن این ناحیه می‌شود؛ به‌خصوص اگر زانوی آب‌آورده را با زانوی طبیعی مقایسه کنید، این موضوع مشهودتر و محسوس‌تر هم خواهد بود.

۲. سفت شدن زانو
با جمع شدن آب در زانو، امکان خم و راست کردن آن سخت می‌شود.

۳. زانو درد
بنا به ریشه و علت آب آوردن زانو، تحمل وزن بدن برای زانو غیرممکن یا بسیار دشوار می‌شود.

 

چه زمانی باید به پزشک مراجعه شود؟
در موارد زیر باید به پزشک مراجعه شود:

  • مسکن‌ها و داروهای آرام‌بخشی که پزشک تجویز کرده یا خودتان از داروخانه تهیه کرده‌اید، به کاهش درد زانو کمکی نمی‌کنند.
  • زمانی‌که یکی از زانوها نسبت به زانوی دیگری که سالم است، قرمز می‌شود و احساس گرما و گُرگرفتگی در آن حس می‌کنید.

 

دلایل آب آوردن زانو چیست؟
دلایل متنوعی می‌توانند موجب بروز این مشکل در ناحیه زانو شوند. مثلا گاهی بیماری‌های مختلف یا ضربه و جراحت باعث تجمع آب در زانو می‌شود.

۱. ضربه و جراحت
ضربه و آسیب دیدن هر بخش از زانو می‌تواند موجب جمع شدن آب در نواحی مفصل شود. از جمله جراحت‌ها و ضرباتی که باعث تجمع آب در زانو می‌شود، باید به موارد زیر اشاره کرد:

  • پارگی رباط صلیبی داخلی (ACL)؛
  • پارگی غضروف (منیسک زانو)؛
  • آسیب‌دیدگی به دلیل کار کشیدن زیاد از پا؛
  • شکستگی استخوان‌ها.

۲. بیماری‌ها و مشکلات جسمانی
بعضی از بیماری‌ها و مشکلات جسمی پنهان هم می‌تواند باعث آب آوردن زانو شود. مثلا:

  • آرتروز؛
  • عفونت؛
  • نقرس؛
  • انواع کیست؛
  • انواع تومور؛
  • روماتیسم مفصلی.

۳. عوامل افزایش خطر ابتلا به آب‌آوردگی زانو

  • سن: با افزایش سن، احتمال آب آوردن زانو به خاطر ابتلا به روماتیسم مفصلی بیشتر می‌شود.
  • ورزش: ورزش‌هایی مانند بسکتبال که با احتمال پیچ‌خوردگی زانو همراه هستند هم بیشتر در معرض تورم زانو و آسیب‌دیدگی هستند.
  • چاقی: وزن زیاد هم به بافت و مفصل زانو فشار وارد می‌کند و موجب تجمع آب در این قسمت بدن می‌شود. چاقی خطر ابتلا به آرتروز را هم افزایش می‌دهد.

 

خطرات آب آوردن زانو چیست؟

  • تحلیل رفتن ماهیچه‌ها: مایع موجود در زانو می‌تواند باعث آسیب دیدن ماهیچه‌های زانو شود. این آسیب‌دیدگی، ماهیچه‌ها را ضعیف می‌کند و موجب تحلیل رفتن آنها می‌شود.
  • کیست بِیکر: وجود مایعات در زانو باعث به وجود آمدن کیست بیکر در ناحیه پشت زانو می‌شود. کیست بیکر متورم دردناک است اما معمولا به کمک کیسه و کمپرس یخ بهبود پیدا می‌کند. اگر وضعیت کیست وخیم باشد، نیاز به خارج کردن مایع از آن به وجود خواهد آمد.

 

 

جلوگیری از آب آوردن زانو چگونه است؟
تورم زانو و تجمع آب در آن معمولا به خاطر ضربه یا وجود یک مشکل جسمانی است. برای مدیریت وضعیت سلامت عمومی و جلوگیری از آسیب‌دیدگی:

  • ماهیچه‌های اطراف زانوها را تقویت کنید. قوی بودن مفاصل و ماهیچه‌ها باعث دفع فشارهای وارد بر زانو می‌شود.
  • ورزش‌های سبک انجام بدهید. انجام ورزش‌های سبکی مانند ایروبیک در آب و شنا مانع از وارد شدن فشارهای سنگین و مداوم بر مفاصل زانو می‌شود.
  • تعادل وزن خود را حفظ کنید. اضافه وزن باعث فشار آمدن به زانوها و آب آوردن زانو می‌شود.

 

تشخیص آب آوردن زانو چگونه است؟
پزشکان برای تشخیص آب آوردن زانو معاینات فیزیکی انجام می‌دهند و سوابق پزشکی بیمار را بررسی می‌کنند. آزمایش‌های مختلفی هم برای تشخیص دلایل پنهان ابتلا به آب آوردگی زانو انجام می‌شود.

آزمایش‌های تصویربرداری
تصویربرداری از زانو به تشخیص ناحیه آب‌آوردگی کمک می‌کنند.

  • اشعه ایکس: عکس‌برداری با اشعه ایکس به تشخیص نقطه‌ای از بدن کمک می‌کند که دچار شکستگی یا دررفتگی شده است.
  • سونوگرافی: از این آزمایش برای تشخیص ابتلا به آرتروز یا اختلالات تاندون و رباط‌ها استفاده می‌شد.
  • ام.آر.آی (MRI): به کمک این آزمایش هم می‌توان به تشخیص آسیب‌دیدگی‌ تاندون‌ها، رباط‌ها و بافت‌های نرمی پرداخت که با اشعه ایکس قابل رؤیت نیستند.

بزل مفصل
گاهی‌اوقات، پزشکان با برداشتن بخشی از مایع زانو یا بزل مفصل سعی به کشف موارد زیر در آن دارند:

  • وجود خون که ممکن است به دنبال ایجاد جراحت یا اختلالات خون‌ریزی در مایع زانو باشد.
  • وجود باکتری در مایع موجود در زانو که باعث عفونت می‌شود.
  • وجود کریستال که به واسطه بیماری نقرس یا شبه‌نقرس ایجاد می‌شود.

 

درمان آب آوردگی زانو چگونه است؟
با توجه به سابقه ابتلا به مشکل آب‌آوردگی زانو، شدت تورم و علت آن، درمان این مشکل متفاوت خواهد بود. برای درمان آب آوردن زانو، معمولا یا آب را خارج می‌کنند یا داروهای ضددرد و مسکن برای بیمار تجویز می‌شود.

۱. داروها
اگر مسکن‌های بدون نسخه‌ای که مصرف کرده‌اید، افاقه نکرده‌اند باید پزشک معالج به سراغ تجویز مسکن‌های خوراکی دیگر برود. برای التیام التهاب، داروهای کورتیکواستروئیدی مانند پردنیزون (prednisone) تجویز می‌شود. انواع دیگر داروهای استروئیدی هم مستقیما به مفصل زانو تزریق می‌شوند.

۲. جراحی و روش‌های دیگر درمان
درمان مشکلات ریشه‌ای زانو نیاز به اقدامات زیر دارد:

  • بزل مفصل: خارج کردن مایعات از زانو باعث التیام بخشیدن و کاهش فشار بر زانو می‌شود. بعد از خروج مایع از زانو، پزشک با تزریق کورتیکواستروئید به مفصل، التهاب را از بین می‌برد.
  • آرتروسکوپی: لوله باریکی موسوم به آرتروسکوپ از طریق برشی باریک وارد زانو می‌شود. ابزارهایی که به آرتروسکوپ متصل هستند، بافت‌های هم ‌بند را از بین می‌برند و زانو را درمان می‌کنند.
  • جایگزینی زانو: اگر تحمل وزن بدن برای زانوها دشوار باشد، نیاز به عمل جایگزینی زانو به وجود خواهد آمد.

تمرین‌هایی برای تقویت و بهبود عملکرد زانو در کنار فیزیوتراپی هم معمولا تجویز می‌شود.

۳. تغییر سبک زندگی و درمان‌های خانگی
مراقبت از خود در هنگام آب آوردن زانو شامل موارد زیر می‌شود:

  • استراحت: از انجام فعالیت‌هایی که نیاز به تحمل وزن بدن می‌شود به شدت خودداری کنید.
  • استفاده از کیسه یخ: برای کنترل درد و تورم از کیسه یخ به مدت ۱۵ تا ۲۰ دقیقه هر دو تا چهار ساعت در طول روز استفاده کنید. وقتی روی زانوها یخ می‌گذارید، به کمک یک بالش، زانوها را بالاتر از سطح قلب قرار بدهید.
  • مسکن‌های درد: مصرف مسکن‌هایی مانند استامینوفن (تیلنول و…) یا ایبوپروفن (ادویل، موترین، IBو…) هم به کاهش درد کمک می‌کنند.

 

آمادگی برای دیدار با پزشک
برای درمان آب آوردن زانو باید به متخصص مفاصل و اسکلت عضلانی مراجعه کنید. و:

  • علائم خود را از زمان وقوع یادداشت کنید؛
  • درباره مشکلات و وضعیت پزشکی خود صحبت کنید؛
  • درباره وضعیت سلامت جسم و روان خود مثلا وجود استرس‌های مختلف با پزشک صحبت کنید؛
  • فهرستی از مکمل‌ها، داروها و ویتامین‌های مصرفی در اختیار پزشک قرار بدهید؛
  • اگر عضوی از خانواده‌تان به بیماری های خودایمنی دچار بود حتما به پزشک اطلاع بدهید؛
  • یکی از دوستان یا اعصای خانواده را برای همراهی با خود ببرید؛
  • پرسش‌های موردنظرتان را یادداشت کنید تا از پزشک بپرسید.

 

سوال‌هایی که باید از پزشک بپرسید

  • محتمل‌ترین دلیل علائم موجود در بدنم چیست؟
  • چه آزمایش‌هایی باید انجام بدهم؟
  • گزینه‌های درمانی پیش رو چیست؟
  • اگر دچار مشکلات دیگر هم هستید درباره ارتباط این دو مشکل از پزشک سؤال کنید.

پرسش‌های دیگر خود را هم بدون خجالت و رعایت مطرح کنید.

 

چه انتظاراتی از پزشک داشته باشید؟
پزشک هم از شما سؤالاتی خواهد پرسید. برای پاسخ‌گویی به این پرسش‌های احتمالی آماده باشید:

  • آیا اخیرا به زانوی خود ضربه‌ای وارد کرده‌اید؟ چطور و چگونه؟
  • آیا احساس قفل‌شدگی یا ناتوانی در ثابت نگه داشتن زانو دارید؟
  • آیا تب کرده‌اید؟ در زانو احساس گرگرفتگی و التهاب دارید؟
  • آیا به طور تفریحی به ورزش خاصی می‌پردازید؟
  • آیا به انواعی از آرتروز مبتلا هستید؟
  • آیا سابقه بیماری‌های خودایمنی یا خانوادگی دارید؟
۸ علت سوزش ادرار در زنان که احتمالا نمی‌دانید

۸ علت سوزش ادرار در زنان که احتمالا نمی‌دانید

۸ علت سوزش ادرار در زنان که احتمالا نمی‌دانید

 

سوزش ادرار اختلالی است که افراد بسیاری با آن دست‌وپنجه نرم می‌کنند. اختلالی که گاهی تا سر حد درآوردن اشک انسان می‌تواند دردناک باشد. پزشک‌های متخصص زنان و زایمان زمان زیادی را صرف تحقیق دربارهٔ علل اصلی اختلال ناخوشایند سوزش ادرار در زنان کرده‌اند. نتیجهٔ تحقیقات و تجربیات آن‌ها را در این مطلب گردآوری کرده‌ایم. در ادامه با ما همراه باشید تا علاوه بر شرح دلایل اصلی و رایج سوزش ادرار، شما را با راهکارهایی برای بهبود آن آشنا کنیم.

 

۱. سوزش ادرار به‌خاطر عفونت دستگاه ادراری
این مسئله شایع‌ترین علت سوزش ادرار است. عفونت دستگاه ادراری همان طور که از نام آن برمی‌آید، مربوط به زمانی است که یکی از اندام‌های دستگاه ادراری دچار عفونت می‌شود. کلیه‌ها، میزنای (لوله‌ای که ادرار را از کلیه به مثانه منتقل می‌کند)، مثانه و مجرای ادرار این اندام‌ها هستند. مثانه و مجرای ادرار بیشتر از سایر اندام‌های عنوان‌شده در معرض عفونت قرار می‌گیرند. این عفونت‌ها در زنان شایع‌تر هستند.

عفونت دستگاه ادراری زمانی رخ می‌دهد که باکتری‌ها، معمولا باکتری ای. کولای، به مثانه یا مجرای ادرار راه پیدا می‌کنند. ای. کولای نوعی باکتری میله‌ای‌شکل است که در بخش تحتانی روده بعضی حیوانات خون‌گرم وجود دارد. این عفونت، علائم ناخوشایندی مثل سوزش ادرار و تکرر ادرار به‌دنبال دارد. سوزش ادرار، در بسیاری از مواقع می‌تواند حاکی از عفونت دستگاه ادراری باشد.

اگر از عفونت دستگاه ادراری مطمئن شدید، حتما برای درمان به پزشک متخصص مراجعه کنید. با مصرف چند آنتی بیوتیک ساده می‌توانید از شر عفونت و درد ناشی از آن خلاص شوید. اگر تدابیر لازم برای درمان آن در نظر گرفته نشود، عفونت ممکن است به کلیه سرایت پیدا کند. این مسئله می‌تواند خطرات به‌مراتب جدی‌تری را به‌دنبال داشته باشد. اختلالات و شرایط زیر می‌توانند احتمال عفونت دستگاه ادراری را بیشتر کنند:

  • سابقهٔ عفونت دستگاه ادراری؛
  • دیابت؛
  • اضافه وزن؛
  • استفاده از اسپرم‌کش‌ها یا دیافراگم ضدبارداری؛
  • سنگ کلیه و دیگر اختلالاتی که منجر به مسدود شدن مجرای ادراری می‌شوند.

از جمله اقدامات مناسب برای پیشگیری از عفونت دستگاه ادراری می‌توان به نوشیدن آب کافی در طول روز و ادرار کردن پس از آمیزش اشاره کرد.


۲. سوزش ادرار به‌خاطر عفونت مخمر
عفونت مخمر دیگر علت رایج سوزش ادرار است و به‌خاطر رشد بیش از حد مخمر موجود در واژن اتفاق می‌افتد. عفونت مخمر اختلال شایعی است. در میان زنان، از هر ۴ نفر، ۳ نفر حداقل یک بار این اختلال را تجربه می‌کند. به‌علاوه این اختلال در بسیاری از زنان در برهه‌ای دیگر از زندگی‌شان مجددا پدیدار می‌شود. در کنار سوزش ادرار، عفونت مخمر علائم دیگری هم دارد که از آن جمله می‌توان به موارد زیر اشاره کرد:

  • احساس سوزش یا خارش واژن؛
  • تورم یا قرمز شدن قسمت بیرونی دستگاه تناسلی؛
  • احساس درد در واژن؛
  • دانه زدن داخل یا اطراف واژن؛
  • ادرار بیش از حد رقیق، یا از سوی دیگر ادراری که حالت مایع را تا حدودی از دست می‌دهد و بی‌بو است.

با استفاده از ضدقارچ‌ها می‌توان این عفونت را درمان کرد. بعضی از ضدقارچ‌ها را بدون نسخه می‌توان تهیه کرد. بعضی هم به نسخه نیاز دارند. البته توصیه می‌شود پیش از مصرف‌شان با پزشک متخصص مشورت کنید. چراکه بعضی از اختلالات ناشی از آمیزش علائمی شبیه به عفونت واژن دارند. کسانی که در طول سال، سه یا چهار بار این عفونت را تجربه می‌کنند، حتما باید با پزشک متخصص مشورت کنند. در این مواقع معمولا روند درمانی طولانی‌تری در نظر گرفته می‌شود.

از جمله راهکارهای مناسب برای پیشگیری از تکرار مجدد این عفونت می‌توان به این موارد اشاره کرد:

  • اهمیت دادن به مسائل بهداشتی؛
  • استفاده از لباس زیر نخی؛
  • عوض کردن لباس‌ها پس از انجام فعالیت‌های ورزشی.

 

۳. سوزش ادرار به‌خاطر واژینوز باکتریال
واژینوز باکتریال عارضه‌ای آزاردهنده در زنان است و معمولا همراه با بویی ناخوشایند است. این اختلال زمانی رخ می‌دهد که به‌خاطر آمیزش، مصرف محصولی بخصوص یا علتی دیگر، تعادل میان باکتری‌های خوب و بد در واژن از بین می‌رود. در نتیجهٔ آن، علاوه بر سوزش ادرار، ادرار بویی شبیه به بوی ماهی می‌گیرد. واژینوز باکتریال شایع‌ترین اختلال در میان دختران و زنان بین ۱۵ تا ۴۴ ساله است. علائم آن شباهت زیادی با عفونت مخمر دارد، به همین خاطر حتما در صورت مشاهدهٔ علائم باید به پزشک متخصص زنان مراجه کرد. پزشک متخصص با انجام چند آزمایش از چندوچون دقیق اختلال مطمئن می‌شود. معمولا برای درمان واژینوز باکتریال آنتی‌بیوتیک تجویز می‌شود.


۴. سوزش ادرار در نتیجهٔ بیماری‌های مقاربتی
سوزش ادرار، می‌تواند یکی از علائم آزاردهندهٔ بیماری های مقاربتی باشد. البته اگر علائم ناشی از این بیماری‌ها بروز پیدا کنند. چون در بیشتر مواقع این اتفاق نمی‌افتد. به‌عنوان مثال، تبخال تناسلی یکی از علائم رایج این بیماری‌ها است. نوعی عفونت ویروسی که باعث دانه زدن در جاهایی مثل دهانهٔ واژن می‌شود. سوزش ادرار، از علائم انواع دیگری از بیماری‌های مقاربتی است. مجرای ادرار، بافت واژن و قسمت بیرونی دستگاه تناسلی ملتهب و بیش از حد حساس می‌شوند. به همین خاطر ممکن است ادرار با سوزش همراه باشد.

کلامیدیا و سوزاک، دو اختلال عفونیِ باکتریال دیگری هستند که (در شمار بیماری‌های مقاربتی) می‌توانند علت سوزش ادرار باشند. هر دوی این اختلالات می‌توانند باعث عوض شدن ظاهر معمولی ادرار هم بشوند. فرضا ادراری که بیش از حد زرد یا سبز است.
تریکومونیاز، شایع‌ترین بیماری مقاربتی قابل‌درمان است و در کنار اختلال‌های یادشده، می‌تواند علت سوزش ادرار و نیز بوی بد ادرار باشد.

 

۵. پارگی واژن در نتیجهٔ آمیزش جنسی
به‌طور معمول اولین بار احساس سوزش ناگهانی و شدید ادرار، با دست‌پاچگی و اضطراب همراه است. اینکه شاید اختلالی جدی سبب آن شده باشد. اما همیشه این طور نیست. خراش‌ها و پارگی‌های کوچک ناشی از آمیزش ممکن است باعث سوزش ادرار شود. در این مواقع، ریختن آب گرم بر روی واژن به‌هنگام ادرار می‌تواند از شدت سوزش بکاهد. حرارت ناشی از آب گرم بر گذرگاه‌های عصب تأثیر می‌گذارد و شدت سوزش را تخفیف می‌دهد.

 

۶. پارگی واژن به دلیلی غیر از آمیزش جنسی
بسیاری از زنانی که به‌طور طبیعی زایمان می‌کنند، پس از آن سوزش ادرار را تجربه خواهند کرد. تمامی بافت اطراف واژن برای خارج شدن کودک از رحم به‌طور قابل‌توجهی بسط پیدا می‌کند. به این شکل فضای کافی برای به دنیا آمدن نوزاد فراهم می‌شود. این مسئله می‌تواند سبب ایجاد پارگی در اطراف این ناحیه بشود. به سیاق پارگی ناشی از آمیزش جنسی، در اینجا هم برای تخفیف درد و سوزش می‌توان از آب گرم استفاده کرد.

 

۷. سوزش ادرار به‌خاطر استفاده از محصولات بهداشتی زنانه غیرضروری
بسیاری فکر می‌کنند ناحیهٔ اطراف واژن خیلی آلوده می‌شود و باید مرتب با محصولات بهداشتی و خوشبوکننده به آن رسیدگی بشود. اما این باور چندان درست نیست. حقیقت این است که کارکرد طبیعی بدن در این ناحیه خاصیتی خودپاک‌کنندگی دارد. برای اینکه ph متعادل نگه داشته شود و آلودگی مسئله‌ساز نشود. استفادهٔ بیش از حد از محصولات و شوینده‌های بهداشتی زنانه باعث به‌هم‌ریختن کارکرد طبیعی و در نهایت سوزش ادرار می‌شود. خشبوکننده‌های مورداستفاده در حمام کف هم می‌تواند روی پوست‌های حساس‌تر چنین تأثیری داشته باشد.

صرف استفاده از صابون غیرمعطر و آب برای پاکیزگی ناحیه اطراف واژن اکتفا می‌کند.

آیا خریدن ژل بهداشتی بانوان کار درستی است؟

 

۸. سوزش ادرار در نتیجهٔ واژینیت آتروفیک پس از یائسگی
بسیاری فکر می‌کنند ناحیهٔ اطراف واژن خیلی آلوده می‌شود و باید مرتب با محصولات بهداشتی و خوشبوکننده به آن رسیدگی بشود. اما این باور چندان درست نیست. حقیقت این است که کارکرد طبیعی بدن در این ناحیه خاصیتی خودپاک‌کنندگی دارد. برای اینکه ph متعادل نگه داشته شود و آلودگی مسئله‌ساز نشود. استفادهٔ بیش از حد از محصولات و شوینده‌های بهداشتی زنانه باعث به‌هم‌ریختن کارکرد طبیعی و در نهایت سوزش ادرار می‌شود. خشبوکننده‌های مورداستفاده در حمام کف هم می‌تواند روی پوست‌های حساس‌تر چنین تأثیری داشته باشد.

صرف استفاده از صابون غیرمعطر و آب برای پاکیزگی ناحیه اطراف واژن اکتفا می‌کند.

پیشگیری از سرطان پروستات با ۹ عادت روزانه

پیشگیری از سرطان پروستات با ۹ عادت روزانه

پیشگیری از سرطان پروستات با ۹ عادت روزانه

 

براساس آمار سال ۱۳۹۴، سرطان پروستات، پس از سرطان‌ معده و سرطان پوست، سومین سرطان شایع میان مردان ایرانی است. براساس این آمار، ۱۶٫۹۳ درصد از مردان در ایران به این سرطان مبتلا می‌شوند. اگر می‌خواهید نکته‌های بیشتری دربارهٔ پیشگیری از سرطان پروستات و نقش خوراکی‌ها در آن بدانید، این مقاله را تا انتها مطالعه کنید.

ریسک ابتلا به سرطان پروستات، با بالا رفتن سن افزایش می‌یابد. حدود ۶۰ درصد از تشخیص‌های ابتلا به این سرطان، مربوط به سنین بالای ۶۵ سال است. کمتر پیش می‌آید مردی قبل از ۴۰ سالگی به سرطان پروستات مبتلا شود. هیچ راه صددرصدی برای پیشگیری از سرطان پروستات وجود ندارد، اما شواهد نشان می‌دهند که رژیم غذایی نقش مهمی دارد. پس بد نیست در ادامه همراه ما باشید تا لیست خوراکی‌ها و همین‌طور عادت‌هایی که از سرطان پروستات پیشگیری می‌کنند را بخوانید.

 

۹ عادت روزمره برای پیشگیری از سرطان پروستات

  1. گوجه‌فرنگی و خوراکی‌های قرمزرنگ بخورید

رنگ گوجه‌فرنگی، هندوانه و سایر خوراکی‌های قرمز، به‌دلیل آنتی‌اکسیدان قدرتمندی به‌نام لیکوپن (Lycopene) است. بعضی مطالعات جدید حاکی از آن هستند که مردانی که گوجه‌فرنگی و سایر محصولات مبتنی بر آن را مصرف می‌کنند، کمتر دچار سرطان پروستات می‌شوند. اما مؤسسهٔ تحقیقات سرطان آمریکا (American Institute for Cancer Research) هشدار می‌دهد که مطالعات مربوط به ارتباط گوجه‌فرنگی با پیشگیری از سرطان پروستات بسیار محدود هستند و باید منتظر نتایج بیشتری بود.

سال ۲۰۱۸ مطالعه‌ای در اسپانیا انجام شد که نشان می‌داد جذب لیکوپن از گوجه‌فرنگی پخته‌شده راحت‌تر است. گوجه‌فرنگی هرقدر قرمزتر باشد، بهتر است، چون لیکوپن با رسیدن گوجه، در آن انباشته می‌شود؛ این یعنی گوجه‌فرنگی بی‌رنگی که زودتر از موعد چیده می‌شود، لیکوپن کمتری نسبت به گوجه‌فرنگی رسیده دارد.

 

       2. مصرف میوه و سبزی را جدی بگیرید
مواد مغذی و ویتامین‌های موجود در میوه‌ها و سبزیجات می‌توانند ریسک ابتلا به سرطان پروستات را کاهش بدهند. سبزیجات سبز حاوی ترکیب‌هایی هستند که به تجزیهٔ کارسینوژن‌ها (Carcinogen) یا مواد سرطان‌زای بدن کمک می‌کنند. رژیم سرشار از مواد مغذی می‌توانند سرعت گسترش سرطان را هم کاهش بدهند.

در ضمن اگر در طول روز میوه و سبزی بخورید، بعید است خود را با هله‌هوله‌های فراوری‌شده سیر کنید.

 

       3. چای و سویا مصرف کنید

مطالعه‌ای در سال ۲۰۱۴ حاکی از آن است که ماده‌ای مغذی به‌نام ایزوفلاون (Isoflavone) با پیشگیری از سرطان پروستات در ارتباط است. ایزوفلاون‌ها در این خوراکی‌ها وجود دارند:

  • توفو (از سویا)
  • نخود
  • عدس
  • جوانهٔ یونجه
  • بادام‌زمینی

مدت‌هاست محققان دربارهٔ ارتباط بین چای سبز و ریسک ابتلا به سرطان پروستات مطالعه می‌کنند، اما نتایج متناقضی به دست آمده است. مطالعه‌ای در سال ۲۰۰۸ نشان داد مردانی که چای سبز می‌نوشند، یا مکمل‌های عصارهٔ چای سبز مصرف می‌کنند، کمتر از دیگران به سرطان پروستات پیشرفته مبتلا می‌شوند.

بررسی مطالعات بالینی در سال ۲۰۱۰ نشان داد که تحقیقات سلولی و آزمایش روی حیوانات تأیید می‌کنند که بین مواد اصلی موجود در چای سبز و پیشگیری از سرطان پروستات ارتباطی وجود دارد. البته باید تحقیقات بیشتری روی انسان انجام شود.

 

       ۴. باز هم قهوه بنوشید
عادت به نوشیدن قهوه، ریسک ابتلا به سرطان پروستات را کاهش می‌دهد:

  • بنابر مطالعه‌ای بر تحقیقات بالینی در سال ۲۰۱۴، نوشیدن روزانه چهار تا پنج فنجان قهوه، احتمال ابتلا به سرطان پروستات را کاهش می‌دهد.
  • صرف نظر از اینکه به‌طور کلی چند فنجان قهوه می‌نوشید، هر سه فنجان قهوه‌ای که می‌نوشید، احتمال ابتلا به سرطان پروستات را تا ۱۱ درصد کاهش می‌دهد.

این یعنی بین سرطان پروستات و قهوه، رابطهٔ واکنش متناسب با مقدار وجود دارد؛ یعنی کم و زیاد شدن مقدار قهوه‌ای که می‌نوشید، تأثیر آن بر سرطان پروستات را بالا و پایین می‌برد. این تأثیرات برای کسی که گاه‌وبیگاه قهوه می‌نوشد، صدق نمی‌کنند.

اما مقدار بیشتر کافئین می‌تواند باعث مشکلات جدی برای سلامتی هم شود؛ به‌طور مثال ضربان نامنظم قلب و تشنج. برخی متخصصان معتقدند نباید بیش از ۴۰۰ میلی‌گرم کافئین در روز مصرف کرد؛ ۴۰۰ میلی‌گرم کافئین، معادل چهار فنجان قهوه است.

روش آماده کردن قهوه هم می‌تواند عامل مهمی باشد. مطالعه‌ای در سال ۲۰۱۵ در نروژ، به بررسی تأثیرات قهوهٔ دم‌کشیده با استفاده از فیلتر، و قهوهٔ جوشانده بدون استفاده از فیلتر پرداخت. کسانی که قهوهٔ جوشانده مصرف می‌کردند، کمتر از آن‌هایی که قهوهٔ دم‌کشیده می‌نوشیدند، دچار سرطان پروستات شدند.

دو مادهٔ شیمیایی کفستول (Cafectol) و کاهول (Kahweol) به توانایی در مقابله با سرطان معروف هستند. محققان عقیده دارند وقتی قهوه از فیلتر کاغذی عبور می‌کند، این مواد شیمیایی فیلتر می‌شوند. جوشاندن قهوه به‌شکل سنتی باعث می‌شود این مواد شیمیایی ضدسرطان در قهوه باقی بمانند.

 

       ۵. حواس‌تان به چربی باشد
مطالعه‌ای در سال ۲۰۱۴ حاکی از آن است که احتمالا ارتباطی بین چربی‌های حیوانی و افزایش ریسک ابتلا به سرطان پروستات وجود دارد. چربی‌های حیوانی علاوه بر گوشت، در کره و پنیر هم وجود دارند. اگر امکانش را دارید، چرب‌های گیاهی را جایگزین چربی‌های حیوانی کنید.

این به‌جای آن:

  • روغن زیتون به‌جای کره،
  • میوه به‌جای شیرینی،
  • سبزیجات تازه به‌جای خوراکی‌های بسته‌بندی،
  • مغزها و آجیل به‌جای پنیر.

پخت بیش از حد گوشت هم باعث ایجاد مواد سرطان‌زا می‌شود؛ پس گوشت را بیش از حد نپزید.

 

      ۶. سیگار را ترک کنید

احتمال بازگشت بیماری، در مبتلایان به سرطان پروستاتی که سیگار می‌کشند بیشتر است. ریسک مرگ ناشی از سرطان پروستات در این افراد بیشتر از سایرین است.

برای ترک، خیلی هم دیر نیست. میزان مرگ‌ومیر در مبتلایان به سرطان پروستاتی که بیش از ۱۰ سال است سیگار را ترک کرده‌اند، به‌اندازهٔ بیمارانی است که هرگز سیگار نکشیده‌اند.

 

      ۷. خوراکی‌هایی با اطلاعات متناقض را در ذهن داشته باشید

ماهی و اُمگا ۳
اسید چربی که به اُمگا ۳ معروف است، می‌تواند به کاهش ریسک ابتلا به سرطان پروستات کمک کند. اُمگا ۳ در بعضی ماهی‌ها، از جمله ساردین، تُن، خال‌خالی، قزل‌آلا و آزاد وجود دارد.

مطالعه‌ای در سال ۲۰۱۳ حاکی از آن بود که احتمال ابتلا به سرطان پروستات در افرادی که اسیدهای چرب اُمگا ۳ در خون خود دارند، بیشتر است.

اما تحقیقات بیشتر در سال ۲۰۱۵، نشان داد، آن تحقیق ایرادهایی داشته و در واقع هیچ ارتباطی بین افزایش مصرف اُمگا ۳ و افزایش ریسک سرطان پروستات وجود ندارد.

با توجه به این اطلاعات متناقض، برای اینکه متوجه شوید کدام گزینه برای شخص شما بهتر است، حتما با پزشک متخصص مشورت کنید.

فولات
بنابر اعلام انجمن سرطان آمریکا (American Cancer Society) بعضی مطالعات بالینی در سال‌های دههٔ ۱۹۹۰ میلادی، نشان دادند که سطح پایین فولات در خون می‌تواند باعث افزایش ریسک سرطان بشود.

با این حال اسید فولیک، که نوعی فولات است، می‌تواند ریسک ابتلا به سرطان را افزایش بدهد.

خیلی از خوراکی‌ها حاوی فولات هستند، از جمله سبزیجات سبز، لوبیا، غلات کامل و غلات صبحانه. انجمن سرطان آمریکا توصیه می‌کند مقدار کافی از این خوراکی‌ها مصرف کنید تا فولات کافی وارد بدن‌تان بشود.

لبنیات
مطالعاتی هم وجود دارند که محصولات لبنی یا رژیم‌های سرشار از کلسیم را با افزایش ریسک سرطان پروستات مرتبط دانسته‌اند. اما این مطالعات متناقض بوده و ریسک مربوط بسیار جزئی است.

 

       ۸. ورزش کنید
اضافه وزن یا چاقی، با افزایش ریسک ابتلا به سرطان پروستات در ارتباط است.

ورزش منظم به حفظ وزن مناسب کمک می‌کند. افزایش تودهٔ عضلانی و سوخت‌وساز بهتر، از مزایای ورزش هستند. این‌ها را انجام بدهید:

  • راه رفتن
  • دویدن
  • دوچرخه سواری
  • شنا

ورزش کردن لزوما کسالت‌آور نیست! می‌توانید برنامهٔ روزمرهٔ خود را تغییر داده، یا از دوستان‌تان بخواهید همراهی‌تان کنند. اگر بتوانید محیط جذابی به وجود بیاورید، ورزش را جدی‌تر خواهید گرفت.

 

       ۹. با پزشک مشورت کنید
دربارهٔ احتمال ابتلا به سرطان پروستات با پزشک خود مشورت کنید. دربارهٔ این‌ها از پزشک سؤال کنید:

  • با بالا رفتن سن، باید چه آزمایش‌های غربالگری انجام دهید؛
  • سابقهٔ سرطان در خانواده؛
  • توصیه‌های غذایی.

اگر ورزش را تازه شروع کرده‌اید یا یکی از نشانه‌های زیر را دارید، با پزشک در میان بگذارید:

  • ناراحتی در نواحی لگن یا مقعد،
  • دشواری در ادرار،
  • خون در ادرار یا منی.
علائم ام اس در زنان؛ ۱۰ نشانه‌ای که باید جدی بگیرید

علائم ام اس در زنان؛ ۱۰ نشانه‌ای که باید جدی بگیرید

علائم ام اس در زنان؛ ۱۰ نشانه‌ای که باید جدی بگیرید

 

ام اس (Multiple sclerosis) یا (MS) به‌طور کلی نوعی بیماری خودایمنی است که روی مغز و طناب نخاعی در سیستم اعصاب مرکزی اثر می‌گذارد. این بیماری در زنان بیشتر دیده می‌شود. در بیشتر جوامع، نرخ ابتلای زنان به ام اس بیشتر از مردان است. علائم ام اس در زنان می‌تواند به‌صورت متفاوتی ظاهر شود. اما علائم مشابه زیادی هم در میان مردان و زنان وجود دارد. در این مقاله، درباره علائم ام اس در زنان و نشانه‌های مشترک این بیماری در زنان و مردان خواهیم گفت.

 

به‌طور کلی، علائم ام اس در زنان و مردان مشابه است، اما ناحیه و شدت تخریب اعصاب ناشی از التهاب می‌تواند، این علائم را تحت تأثیر قرار دهد. تعدادی از رایج‌ترین علائم ام اس در زنان و مردان به شرح زیر است:

 

۱. علائم مرتبط با ماهیچه
در بیماری ام اس، سلول‌های ایمنی بدن به سیستم عصبی حمله می‌کنند. این مشکل می‌تواند در مغز، طناب نخاعی یا اعصاب بینایی به‌وقوع بپیوندد. در نتیجه، بیماران علائمی را در ماهیچه‌ها هم احساس خواهند کرد:

  • اسپاسم یا گرفتگی ماهیچه‌ای؛
  • بی‌حسی؛
  • مشکل حفظ تعادل بدن و فقدان هماهنگی میان ماهیچه‌ها؛
  • دشواری در حرکت دادن دست و پا؛
  • قدم برداشتن نامتعادل و مشکل در راه رفتن؛
  • ضعف یا لرزش در یک یا هر دو پا و دست.

 

۲. علائم مرتبط با چشم‌ها
مشکلات بینایی هم می‌تواند در مردان و زنان رخ دهد. مثلا:

  • از دست دادن بینایی به‌صورت جزئی یا کامل که معمولا در یک چشم رخ می‌دهد؛
  • احساس درد هنگام حرکت دادن چشم‌ها؛
  • دوبینی؛
  • تاری دید؛
  • حرکات غیرارادی چشم؛
  • مشکلات عمومی در چشم و بینایی.

همه این علائم ناشی از آسیب‌هایی است که به بخش‌هایی از مغز با مسئولیت ایجاد کنترل و هماهنگی دید به‌وجود می‌آید.

 

۳. علائم مرتبط با تغییرات دفع ادرار و مدفوع
نارسایی مثانه و علائم روده معمولا در مسیرهایی از سیستم عصبی به‌وجود می آید که ماهیچه‌های روده و مثانه را کنترل می‌کنند. علائم مشکلات روده و مثانه در ام اس به شکل زیر است:

  • مشکل در شروع ادرار؛
  • نیاز مکرر به دفع ادرار؛
  • عفونت‌های مثانه؛
  • ناتوانی در کنترل مدفوع و ادرار؛
  • یبوست؛
  • اسهال.

 

۴. بی‌حسی یا درد
احساس کرختی، مورمور شدن و درد در بدن بسیاری از مبتلایان به ام اس به‌وجود می‌آید. این علائم معمولا در نقاط مختلف بدن یا برخی از اندام‌های خاص ایجاد می‌شود. گاهی‌اوقات، احساس درد شبیه سوزن‌سوزن شدن یا سوزش است. بر اساس تحقیقات، بیش از نیمی از مبتلایان به ام اس، شکلی از درد را در طول بیماری خود احساس خواهند کرد.

درحالی‌که برخی از انواع درد مستقیما نتیجه وقوع ام اس در بدن است، اما بعضی از اشکال درد هم از عواقب جانبی اثرات این بیماری روی بدن است. مثلا، عدم تعادل در راه رفتن می‌تواند باعث دردی شود که نتیجه فشار روی مفاصل است.

 

۵. مشکلات مرتبط با تکلم یا بلع
افراد مبتلا به ام اس دچار مشکلاتی در صحبت کردن هم می‌شوند. از علائم رایج در این زمینه می‌توان به موارد زیر اشاره کرد:

  • صحبت کردن به صورت بریده‌بریده و غیرواضح؛
  • از دست دادن توانایی کنترل صدا؛
  • کاهش سرعت ادای جملات و کلمات؛
  • ایجاد تغییرات در کیفیت صحبت کردن، مثلا صداهای بلند یا کم آوردن نفس هنگام حرف زدن.

آسیب‌های ام اس روی بلع هم اثر می‌گذارد. به‌همین‌خاطر، جویدن و انتقال مواد غذایی به قسمت عقب دهان کمی سخت می‌شود. این آسیب‌ها در انتقال غذا به مری و معده هم اثر می‌گذارد.

 

۶. علائم مرتبط با مغز و اعصاب
طیفی از علائم مرتبط با مغز و اعصاب هم با ابتلا به ام اس در بدن مردان و زنان به‌وجود می‌آید:

  • کاهش بازه توجه و حواس فرد؛
  • فقدان حافظه؛
  • ناتوانی در جمع و جور کردن افکار و قضاوت؛
  • مشکل در استدلال یا حل مسئله؛
  • افسردگی به‌خاطر وارد شدن آسیب به بخش‌های مخصوص کنترل اعصاب یا فشار و ترس ناشی از ابتلا به بیماری؛
  • نوسانات خُلقی؛
  • سرگیجه، عدم تعادل، حالتی که انگار همه‌چیز دور سرتان در حال دوران و چرخش است (گیج رفتن شدید).

 

۷. مشکلات جنسی
ممکن است مشکلات جنسی هم به‌عنوان یکی از علائم ام اس در مردان و زنان به‌وجود آید. مثلا:

  • کاهش میل جنسی؛
  • کاهش تحریک اندام تناسلی؛
  • ارگاسم‌های کمتر یا خفیف‌تر.

در زنان، احتمال کاهش ترشحات واژینال در هنگام آمیزش و درد هم وجود دارد.

 

علائم ام اس در زنان چیست?
علائمی که به‌واسطه ام اس فقط در زنان به‌وجود می‌آید، بیشتر ناشی از تغییر سطح هورمون‌های زنانه است. برخی از دانشمندان معتقد هستند که کاهش سطح تستسترون، نقش مهمی در این میان ایفا می‌کند. برخی دیگر هم فکر می‌کنند که نوسانات هورمونی باعث بروز مشکلات می‌شود. در هر حال، برای رسیدن به نتیجه‌گیری درباره وقوع علائم ام اس در زنان، نیاز به پژوهش‌های بیشتری وجود دارد. علائم اصلی که فقط زنان را تحت تأثیر قرار می‌دهد، شامل مشکلات قاعدگی، علائم مرتبط با بارداری و مشکلات یائسگی است.

۱. مشکلات مرتبط با قاعدگی
تحقیقات نشان می‌دهد، برخی از زنان در دروان قاعدگی دچار علائم شدیدتری از ام اس می‌شوند. علت احتمالی، کاهش سطح استروژن در دروان قاعدگی است. از نشانه‌های ام اس که در دوران قاعدگی زنان شدیدتر می‌شود، باید به ضعف، عدم تعادل، افسردگی و خستگی اشاره کرد.

۲. مشکلات مرتبط با بارداری
خبر خوبی برای زنان مبتلا به ام اس وجود دارد: پژوهش‌ها حاکی از آن است که ام اس باعث ناباروری نمی‌شود. یعنی با ابتلا به ام اس، مانعی برای بارداری و زایمان یک نوزاد سالم وجود ندارد. خبر بهتر این است که در دوران بارداری به‌ویژه در سه ماهه دوم و سوم، زنان مبتلا به ام اس، علائم کمتری از این بیماری را احساس می‌کنند. به‌عبارت دیگر، نشانه‌های ام اس بهبود پیدا می‌کند یا به درجه‌ مطلوبی از ثبات می‌رسند. البته بعد از زایمان، اوضاع به شکل سابق باز می‌گردد.

۳. مشکلات مرتبط با یائسگی
بسیاری از مطالعات و پژوهش‌ها نشان می‌دهد که بعد از یائسگی، علائم ام اس در زنان وخیم‌تر می‌شود. علت این مشکل، کاهش سطح استروژن در دوران بعد از یائسگی است. برخی از مطالعات خبر از اثرگذاری درمان جایگزینی هورمون (HRT) برای زنان یائسه دارد. البته این درمان در افزایش احتمال ابتلا به بیماری‌های دیگری مانند سرطان سینه، بیماری قلبی و سکته مغزی نقش دارد. برای بررسی اثرگذاری درمان جایگزینی هورمون برای کاهش علائم ام اس بعد از یائسگی باید با پزشک مشورت شود.

 

کنترل علائم ام اس چگونه است؟
با وجود اینکه زنان بیشتر از مردان در خطر ابتلا به ام اس هستند، اما بیشتر علائم و نشانه‌های این بیماری در هر دو جنس مشابه است. تفاوت عمده نشانه‌های بیماری ام اس در زنان و مردان به‌خاطر تفاوت در سطح هورمون‌ها است؛ فرقی هم نمی‌کند که بیمار مبتلا به ام اس دچار چه علائم و نشانه‌هایی است، در هر حال، راهکارهایی برای کنترل این مشکلات وجود دارد. مثلا رعایت رژیم غذایی مناسب، ورزش کردن، ترک سیگار و نوشیدن افراطی الکل و استفاده از دارودرمانی در بلندمدت جزو این راهکارها هستند. برای رسیدن به حال بهتر و بهبود باید درباره راهکارهای داشتن زندگی سالم و درمان‌های مناسب با پزشک گفت‌وگو شود.

بیرون زدگی استخوان شست پا

بیرون زدگی استخوان شست پا

بیرون زدگی استخوان شست پا

 

عارضه بیرون زدگی استخوان شست پا را هالوکس والگوس می گویند. به طوری که انگشت شست پا به طرف سایر انگشتان انحراف پیدا می کند و یک تغییر شکل را به وجود می آورد.

 

علت بیرون زدگی استخوان شست پا چیست؟
علت این عارضه دقیقا مشخص نیست ولی ممکن است پوشیدن کفش های پنجه باریک و پاشنه بلند به همراه زمینه ای که فرد در خود دارد، این پدیده را ایجاد کند، بنابراین افراد باید تا جایی که می توانند از پوشیدن این کفش ها خودداری کنند.

مشکلی که این عارضه برای افراد مبتلا ايجاد می کند یکی از نظر ظاهری است که ظاهر پا را از حالت طبیعی خود خارج می کند و دوم اینکه چون برآمدگی استخوانی بیرون زده شده به کفش، دمپایی یا صندل گیر و ایجاد درد می کند. از نظر درمانی در مراحل خفیف از وسایلی از جنس سیلیکون استفاده می شود که آن را بین دو انگشت شست و انگشت کناری بیمار قرار می دهند تا از انحراف شست به طرف سایر انگشت ها جلوگیری کنند. البته این کار نقش درمانی ندارد بلکه از پیشرفت عارضه جلوگیری می کند و درد برآمدگی را تسکین می دهد.

 

برای بیرون زدگی استخوان شست پا چه باید کرد؟
افرادی که از این عارضه رنج می برند بهتر است از کفش های با پنجه پهن و راحت استفاده کنند و از پوشیدن کفش های پاشنه بلند خودداری کنند. پوشیدن کفش های پاشنه بلند بدون جوراب زنانه بسیار معمول است اما در طولانی مدت باعث بروز ناراحتی هایی در مفاصل و کمر خواهد شد .

اگر عارضه شدید شده باشد، باید از آن رادیوگرافی به عمل بیاید تا زاویه هایی که بین استخوان انگشت شست و سایر انگشت ها وجود دارد، اندازه گیری شود.

در صورت نیاز عمل جراحی انجام می دهند تا این تغییر شکل به وسیله عمل جراحی اصلاح شود. پس از اصلاح هم لازم است که پا با آتل یا گچ ثابت بماند تا پس از طی مدت زمانی به وضعیت عادی خود برگردد.

 

آیا بیرون زدگی شست پا فقط مربوط به زنان است ؟
خیر .هالوکس والگوس نوعی تغییر شکل در انگشت شست است که بیشتر در خانمها و سنین ۲۵ تا ۳۵ سالگی دیده می شود. همانطور که گفتیم این بیماری بر اثر استفاده از کفش نامناسب ایجاد می شود و با ایجاد درد و ناراحتی بر کیفیت زندگی فرد تاثیر می گذارد. در واقع هالوکس والگوس باعث می شود شست پا به سمت بیرون بچرخد و یک برجستگی در قسمت داخلی با ایجاد شود. این برجستگی در اثر تماس با کفش و دیگر پوشش های پا دچار التهاب و درد می شود و محدودیت حرکتی در مفصل ایجاد می کند. در نهایت نیز می تواند منجر به بروز آرتروز در مفصل مورد نظر شود.

از طرف دیگر می تواند در انگشت دوم پا نیز تغییراتی ایجاد کند و باعث دردناک شدن آن شود. در مجموع، این بیماری ایستادن و راه رفتن را برای فرد با مشکل مواجه می کند. عامل ایجاد کننده آن نیز واحد و مشخص نیست اما ثابت شده استفاده از کفش های تنگ، پاشنه بلند و نامناسب در پیشرفت آن موثر هستند. با این حال نمی توان گفت کفش در ایجاد این بیماری نقش اصلی را ایفا می کند زیرا در جوامع بدوی حتی بدون استفاده از کفش نیز هالوکس والگوس در بعضی افراد دیده شده است. افراد دچار هالوکس والگوس برای بهبود درد و وضعیت پای خود می توانند از کفش هایی با رویه نرم، کفی های مناسب و سایر روش های غیر جراحی کمک بگیرند. در صورت عدم بهبود نیز می توان برحسب شدت و نوع انحراف شست از روش های مختلف جراحی استفاده کرد.

با علائم سرطان معده آشنا شوید!

با علائم سرطان معده آشنا شوید!

با علائم سرطان معده آشنا شوید!

 

خوب است بدانیم که در مراحل اولیه، سرطان معده معمولا هیچ علامتی ایجاد نمی کند و متاسفانه به همین دلیل، معمولا وقتی این سرطان تشخیص داده می شود که در مراحل پیشرفته قرار دارد.

سوء هاضمه، ترش کردن، کاهش اشتها، کاهش وزن، خستگی و ضعف طولانی مدت بدون توجیه و دفع مدفوع سیاهرنگ از جمله نشانه های سرطان معده است.

نکته: در اکثر موارد برای درمان سرطان معده نیاز به جراحی است.

 

درباره ی جراحی سرطان معده توضیح بفرمایید؟
در جراحی سرطان معده ممکن است قسمتی و یا تمام معده از بدن خارج شود البته سه نوع عمده عمل جراحی معده برای درمان سرطان معده وجود دارد که یکی تراشیدن مخاط معده از طریق گاستروسکوپی است. این روش فقط در موارد سرطان های با درجه و مرحله پایین و اولیه معده کاربرد دارد.

متخصص گوارش توسط گاستروسکوپ، مخاط بدخیم معده را می تراشد و از معده خارج می کند. البته برداشتن معده در دراز مدت سبب ایجاد عوارض گوناگونی می شود که برخی از آنها شامل سیری زودرس بعد از صرف مقدار کمی غذا، ضعف و سرگیجه، استفراغ، سوء هاضمه، اشکال در بلعیدن غذا و کاهش وزن است.

در اکثر موارد علاوه بر جراحی، بیمار نیاز به دریافت شیمی درمانی و یا رادیوتراپی نیز دارد که این درمان ها برحسب شرایط بیمار ممکن است قبل و یا بعد از جراحی انجام شوند.

 

سخن پایانی
پیشگیری بهتر از درمان است. ورزش منظم و تغذیه سالم کاملا ضروری ست. فاصله گرفتن از افراد منفی باف و دوری از تنش، اضطراب، موقعیت های نگران کننده و پر استرس، به شما کمک می کند از نظر روحی و جسمی در شرایط ایده آل باشید. از همین لحظه شروع کنید.

پی ‌آر ‌پی چیست؟

پی ‌آر ‌پی چیست؟

پی ‌آر ‌پی چیست؟

 

پلاسمای غنی از پلاکت یا پی ‌آر ‌پی (PRP) ماده‌ای است که با تزریق به بدن، روند بهبودی فرد را سرعت می‌بخشد. پلاسما جزئی از خون است که حاوی “عوامل” خاص و پروتئین‌هایی می‌باشد که به لخته شدن خون کمک می‌کند. این ماده همچنین شامل پروتئین‌هایی است که به رشد سلول‌ها نیز کمک می‌کند. محققین با جداسازی پلاسما از خون و غلیظ ساختن آن به تولید پی ‌ار‌ پی دست می‌زنند.

تصور بر آن است که تزریق پی‌ آر‌ پی به بافت‌های آسیب‌دیده می‌تواند بدن را در جهت رشد سلول‌های تازه و سالم تحریک کند و روند بهبودی فرد را سرعت ببخشد. از آنجایی که عوامل منجر به رشد بافت‌ها بیشتر در تزریقات رشدی متمرکز هستند، محققین بر این باورند که بافت‌های بدن نیز سریع تر بهبود پیدا می‌کنند.

این روش هنوز به طور قطع اثبات نشده و توسط سازمان غذا و دارو نیز مورد تایید قرار نگرفته است. البته ورزشکاران نامداری همچون تایگر وودز و رافائل نادال، ستاره تنیس برای درمان هرچه سریع‌تر مصدومیت‌هایشان از این روش بهره برده‌اند.

 

هدف از تزریق پی ‌آر‌ پی چیست؟
محققین در تلاش‌اند تا از تزریق پی ‌آر پی در جهت اهداف مختلفی بهره ببرند. نمونه‌هایی از این اهداف به شرح ذیل هستند:

  • ریزش مو: پزشکان با تزریق پی‌ ار پی در پوست سر به رشد مو و جلوگیری از ریزش مو کمک می‌کنند. تحقیقی صورت گرفته در سال ۲۰۱۴ نشان داد که تزریق پی ‌آر پی در جهت درمان طاسی آندروژنیک که آن را طاسی مردانه نیز می‌نامند، موثر است.
  • آسیب دیدگی تاندون: تاندون‌ها بندهای سفت و ضخیمی هستند که ماهیچه‌ها را به استخوان متصل می‌کنند. روند بهبودی آن‌ها پس از آسیب‌دیدگی بسیار کُند است. پزشکان از تزریق پی ‌آر پی در جهت درمان مشکلات تاندونی همچون تاندون آرنج و پاشنه پا و زانو و یا رفع درد کشکک زانو استفاده می‌کنند.
  • مصدومیت‌های شدید: پزشکان از تزریق پی ‌آر پی در جهت درمان مصدومیت‌های شدیدی همچون کشیدگی ماهیچه‌های همسترینگ یا پیچ خوردگی زانو استفاده می‌کنند.
  • استفاده پس از عمل جراحی: گاهی پزشکان پس از انجام عمل جراحی و برای ترمیم تاندون پاره شده (مانند تاندون شانه) و یا رباط صلیبی از تزریق پی‌آرپی استفاده می‌کنند.
  • ورم مفاصل و استخوان‌ها: پزشکان پی ‌آر‌ پی را در زانوی افرادی که از ورم مفاصل و استخوان رنج می‌بردند نیز تزریق کرده‌اند. تحقیقی انجام شده در سال ۲۰۱۰ به این نتیجه رسید که برای درمان ورم مفاصل و استخوان‌ها، تزریق پی‌ آر پی از تزریق اسید هیالو‌رونیک که روشی سنتی است، موثر‌تر است. البته جامعه آماریِ این تحقیق تنها شامل گروهی ۱۶۰ نفره می‌شد و بنابراین برای رسیدن به جوابی قطعی، به جامعه آماری بزرگتری نیاز است.

ذکر این نکته نیز حائز اهمیت است که تاکنون هیچکدام از این کاربردها هنوز در رسیدن به هدف خود اثبات نشده‌اند.

 

چگونه خود را آماده تزریق پی‌آر‌پی کنیم؟
به طور کلی تنها چند مرحله ساده در جهت آمادگی برای تزریق پی ‌آر‌ پی در برابر شماست.

البته پی ‌آر پی‌ به روش‌های مختلفی تزریق می‌شود. به عنوان مثال، گاهی پیش از انجام تزریق، به صورت موضعی به سر فرد لیدوکائین زده می‌شود. برای انجام چنین عملی ممکن است نیاز باشد تا کمی قبل‌تر از انجام تزریق در مطب حضور داشته باشید.

در مواردی دیگر برای به حداقل رساندن رنج و اذیت فرد، ممکن است ماده بیهوشی با پی آر ‌پی ترکیب شود. گاهی نیز پزشک می‌تواند پی‌ آر‌ پی در حین انجام عمل جراحی دیگری به شما تزریق کند. در چنین موقعیتی، آماده‌سازی برای تزریق پی ‌آر ‌پی بایستی طبق دستورات پزشک جراح، پیش از انجام عمل صورت پذیرد.

 

مراحل تزریق پی ‌آر ‌پی
آنچه که طی فرآیند تزریق پی ‌آر ‌پی با آن روبرو می‌شویم:

  • ابتدا نمونه خون شما گرفته می‌شود. میزان این نمونه خونی به ناحیه‌ای که تزریق پی‌ ار‌ پی در آن صورت می‌گیرد بستگی دارد. به عنوان مثال، میزان دریافت نمونه خون برای تزریق به سر در تحقیقی صورت گرفته، ۲۰ میلی‌لیتر بوده است؛ یعنی تنها کمی بزرگتر از یک قاشق چایخوری.
  • نمونه خونی داخل سانتروفیوژ (جدا کننده) قرار داده می‌شود. این دستگاه با سرعت بالایی می‌چرخد و اجزای خون را از هم جدا می‌کند. فرآیند جداسازی تا ۱۵ دقیقه به طول می‌انجامد.
  • سپس یک تکنولوژیست پلاسمای جدا شده را از دستگاه می‌گیرد و آن را برای تزریق در ناحیه مورد نظر آماده می‌کند.
  • پزشکان برای تزریق اغلب از عکسبرداری‌هایی هچون روش اولتراساند برای معین کردن نواحی به خصوصی (همچون تاندون) تزریق استفاده می‌کنند. پس از این مرحله است که پزشک شما پی‌ آر ‌پی را در ناحیه مربوطه تزریق می‌کند.

این فرآیند به طور کلی حدود یک ساعت زمان خواهد برد.

 

عوارض جانبی احتمالی پی ‌آر پی چیست؟
از آنجایی که پی‌ آر پی تزریق ماده‌ای به پوست را شامل می‌شود، عوارض جانبی احتمالی نیز وجود دارند. پی آر‌ پی از خود مشتق شده است؛ به این معنا که حاوی موادی می‌باشد که همگی مستقیماً از بدن خود فرد دریافت شده‌اند. چنین مسئله‌ای خطر بازخورد‌های آلرژیکی که فرد در مواجه با دریافت سایر داروها (همچون کورتیزون یا اسید هیالو‌رونیک) دارد را کاهش می‌دهد. البته خود این تزریق خطراتی را در پی دارد؛ خطراتی همچون:

  • عفونت
  • آسیب‌دیدگی‌های عصبی
  • احساس درد در ناحیه‌ای که تزریق در آن صورت گرفته
  • آسیب‌دیدگی بافت‌ها

بهتر است در مورد خطرات احتمالی و همچنین تدابیری که پزشک برای به حداقل رساندن این خطرات در نظر گرفته، صحبت کنید.

 

مدت زمان ریکاوری تزریق پی ‌آر ‌پی چقدر است؟
چنانچه پی ‌آر پی پس از مصدومیتی رخ داده در فرد، تزریق شود، احتمالا پزشک از شما می‌خواهد تا به ناحیه آسیب‌دیده استراحت دهید. البته چنین دستوری از جانب پزشک بیشتر به خاطر مصدومیت وارده است و نه تزریق پی‌ آر‌ پی. اغلب افراد پس از تزریق پی ار پی می‌توانند به فعالیت‌های روزانه‌شان ادامه دهند.

از آنجایی که پی ‌آر ‌پی به روند بهبودی و رشد سلول‌های سالم سرعت می‌بخشد، ممکن است بلافاصله پس از تزریق تفاوتی را حس نکنید اما پس از گذشت چندین هفته و یا چند ماه، خواهید دید که ناحیه مربوطه با سرعت بیشتری در حال بهبود و یا رشد موی سریع‌تری در آن قسمت روی داده است.

اگر تعریق بیش‌ از حد دارید، بخوانید

اگر تعریق بیش‌ از حد دارید، بخوانید

اگر تعریق بیش‌ از حد دارید، بخوانید

 

هیپرهیدروز یا تعریق بیش‌ازحد نوعی اختلال شایع است که باعث ایجاد ناراحتی زیادی می‌شود. حدود ۲ تا ۳ درصد افراد از تعریق بیش‌ازحد در ناحیه زیر بغل (هیپرهیدروز زیر بغل) یا کف دست و کف پا (هیپرهیدروز پالموپلانتار) رنج می‌برند. مسئله تعریق بیش‌ازحد زیر بغل در اواخر دوره بلوغ شروع می‌شود، درحالی‌که عرق کردن کف دست و کف پا اغلب زودتر شروع می‌شود که به‌طور میانگین در حدود ۱۳ سالگی اتفاق می‌افتد. در صورتی‌که اقدامات درمانی انجام نشود، این مشکلات ممکن است در تمام طول زندگی ادامه یابد.

ممکن است فرد از تعریق زیاد خجالت‌زده شود، لباسش لک شده و یا در رابطه عاشقانه‌اش مشکل ایجاد شود و تعاملات تجاری و اجتماعی‌اش مختل شود. در موارد شدیدتر نیز این مشکل می‌تواند عواقب جدی داشته باشد، تا جایی‌که می‌تواند نگه‌داشتن خودکار، گرفتن فرمان ماشین یا دوچرخه و یا دست دادن را برای افرادی که از آن رنج می‌برند دشوار کند.

 

چه عواملی باعث تعریق بیش‌ازحد می‌شوند؟
اگرچه وجود بیماری‌های عصبی، مشکلات غدد درون‌ریز، بیماری‌های عفونی و سایر مشکلات سیستماتیک گاهی اوقات می‌توانند باعث هیپرهیدروز شوند، اما با این‌ وجود این مسئله بیشتر در افرادی که سالم هستند رخ می‌دهد. عواملی مانند گرما و احساسات ممکن است در بعضی از افراد باعث ایجاد هیپرهیدروز شود، اما بسیاری از آنها که از هیپرهیدروز رنج می‌برند تقریباً در تمام ساعات روز، صرف‌نظر از احساساتشان یا شرایط هوا، عرق می‌کنند.

 

درمان هیپرهیدروز چگونه است؟
با ارزیابی دقیق، دلایل و عوامل ایجاد تعریق بیش‌ازحد و به دنبال آن با رویکردی قاطعانه و مرحله‌به‌مرحله برای درمان، بسیاری از افراد مبتلا به این اختلال آزاردهنده گاهی می‌توانند به نتایج خوب و کیفیت زندگی بهتر دست یابند.

رویکرد درمان تعریق بیش‌ازحد به‌طور کلی به شرح زیر است:

  • معمولاً ابتدا از داروهای ضد تعریق بدون نسخه که حاوی دوز کمی نمک فلزی (معمولاً آلومینیوم) هستند استفاده می‌شود زیرا به‌راحتی در دسترس هستند. در صورتی‌که دیگر محصولات ضد تعریق کمکی نکنند محصولات حاوی کلرید آلومینیوم می‌توانند مؤثرتر باشند. این محصولات ضد تعریق حاوی آلومینیوم کلراید هگزا هیدرات هستند.
  • یونتوفورزیس(Iontophoresis) ابزاری است که با استفاده از نیروی الکتریسیته مستقیم، آب یونیزه شده را از پوست عبور می‌دهد.
  • داروی خوراکی مانند آنتی‌کولینرژیک میزان تعریق را کاهش می‌دهد.
  • استفاده از بوتاکس (سم بوتولینوم)، در ایالات‌ متحده توسط سازمان FDA برای درمان تعریق بیش‌ازحد (زیر بغل) تأیید شده است.
  • در روش موسوم به میرادرای (miradry) از امواج ماکروویو برای از بین بردن دائمی غدد عرق استفاده می‌شود.
  • لیزر می‌تواند غدد عرق زیر بغل را هدف قرار داده و از بین ببرد.
  • روش جراحی به نام سمپاتکتومی را می‌توان به‌عنوان آخرین راه‌حل در نظر گرفت.

 

ارتباط آلومینیوم‌کلرایدهگزاهیدرات و عرق‌ کردن بیش‌ازحد
هنگامی‌که با استفاده از ضد عرق‌های معمولی از درمان عرق بیش‌ازحد ناکام می‌مانیم، اکثر پزشکان استفاده از آلومینیوم‌کلرایدهگزاهیدرات (Drysol)، نمونه‌ای مقاوم از کلریدآلومینیوم را تجویز می‌کنند. این دارو باید فقط قبل از خواب ۲ تا ۳ شب پشت سر هم مصرف شود، سپس تقریباً هفته‌ای یک‌بار برای حفظ بهبودی استفاده شود. البته مصرف آن باید طبق دستور پزشک انجام شود. این روش درمانی برای بسیاری از بیمارانی که مشکل‌شان زیاد عرق کردن زیر بغل است بسیار مناسب عمل می‌کند اما برای بیشتر کسانی که عرق کف دست و کف پا دارند رضایت‌بخش نیست.

عارضه جانبی اصلی Drysol ایجاد سوزش است، که ممکن است گاهی اوقات اما نه همیشه پیش بیاید. برای غلبه بر این مشکل، قبل از استفاده از آن باید پوست کاملاً خشک شود و پس از استفاده باید اجازه دهید تا دارو کاملاً خشک شود. همچنین، کاهش دفعات استفاده از آن یا مصرف داروهای ضدالتهاب، مانند لوسیون‌های حاوی کورتیکواستروئید ممکن است کمک کند.

 

استفاده از ابزار یونتوفورزیس برای مقابله با تعریق بیش‌ازحد
بیش از ۵۰ سال پیش این ابزار به‌عنوان درمانی برای تعریق بیش‌ازحد معرفی شد. مکانیسم دقیق عملکرد آن هنوز مشخص نیست، اگرچه احتمالاً عملکرد آن مسدود کردن موقت مجاری عرق است. در این روش از آب برای هدایت جریان الکتریکی در پوست، چند بار در هفته، به مدت حدود ۱۰ تا ۲۰ دقیقه در هر جلسه استفاده می‌شود و به دنبال آن جهت حفظ اثرات درمان در فواصل یک تا ۳ هفته بسته به وضعیت بیمار انجام می‌شود. این روش درمانی با درد همراه نیست.

بیماران می‌توانند ابزار موردنیاز برای این درمان را از طریق نسخه پزشک خریداری کنند. گاهی شرکت‌های بیمه هزینه‌های آن را متقبل می‌شوند.

 

داروهای خوراکی برای رفع تعریق زیاد
معمولاً از داروهای ضد تعریق خوراکی مانند گلیکوپیررولات (رابینول) برای درمان تعریق بیش‌ازحد استفاده نمی‌شود، زیرا برای اثرگذاری موردنظر اغلب آنها عوارض جانبی مانند خشکی دهان، تاری دید و احتباس ادرار ایجاد می‌کنند. داروهای خوراکی به‌طورمعمول برای افرادی تجویز می‌شود که درمان‌های اولیه برای آنها موفقیت‌آمیز نبوده است.

 

ارتباط بوتاکس و تعریق بیش‌ازحد
سم بوتولینوم، سمی است که می‌تواند به‌طور موقت ماهیچه را فلج کند که اغلب آن را به‌عنوان درمان زیبایی برای رفع چین‌وچروک معرفی می‌کنند. اما در واقع مدتی است که در بسیاری از زمینه‌های پزشکی مانند معالجه اسپاسم عضلانی و انواع خاصی از سردردها مورد استفاده قرار گرفته است. آخرین دستاورد پزشکی آن، درمان عرق بیش‌ازحد زیر بغل است.

مقدار کمی از بوتاکس با یک سوزن بسیار ریز در حدود ۲۰ تا ۲۵ نقطه در هر زیر بغل تزریق می‌شود. با استفاده از این روش تا ۱۴ ماه از میزان تعریق کاسته می‌شود. تزریق می‌تواند اذیت‌کننده باشد، اما استفاده از سوزن تزریق بسیار ریز باعث تحمل راحت‌تر آن می‌شود.

اکنون‌که این روش توانسته تأییدیه سازمان FDA را برای درمان هیپرهیدروز دریافت کند، بسیاری از بیمه‌شدگان خدمات درمانی خواستار تحت پوشش قرار گرفتن درمان با بوتاکس پس از عدم موفقیت در سایر درمان‌ها هستند.

در حال حاضر، سازمانFDA استفاده از بوتاکس برای رفع تعریق کف دست و کف پا را تأیید نکرده است، اگرچه برخی از پزشکان، گاهی از آن به این منظور نیز استفاده می‌کنند که گزارش‌هایی مبنی بر موفقیت آن وجود دارد. تزریق در کف دست‌ها درد بیشتری را ایجاد می‌کند و نیاز به مسدود کردن عصب‌ها برای بی‌حس کردن دست‌ها و راحت‌تر کردن تزریق وجود دارد. پزشکان باتجربه از بوتاکس برای سر و صورت نیز استفاده کرده‌اند.

 

میرادرای و لیزر
استفاده از دستگاه میرادرای در سال ۲۰۱۱ برای درمان تعریق بیش‌ازحد زیر بغل مورد تأیید FDA قرار گرفت. در این درمان غیرتهاجمی از انرژی الکترومغناطیسی استفاده می‌شود که گرما را در غدد عرق هدف قرار می‌دهد و آنها را از بین می‌برد. در روند انجام آن از بی‌حسی موضعی استفاده‌ شده و پوست در طی این عمل یک ساعته خنک می‌شود. برای اثر بهینه ۲ تا ۳ مرتبه می‌توان این عمل را تکرار کرد.

 

لیزرها
با استفاده از لیزرها می‌توان با پرتوی گرما غدد عرق زیر بغل را از بین برد و با گذراندن دوران نقاهت سریع‌تر، زودتر به بهبودی رسید.

 

جراحی برای درمان تعریق بیش‌ازحد
جراحی سمپاتکتومی قفسه سینه، عمل قطع اعصاب سمپاتیک است که مسئول تعریق هستند. سمپاتکتومی عملی است که برای از بین‌ بردن بخشی از اعصاب غدد عرق در پوست انجام می‌شود. جراح، وسیله آندوسکوپی مخصوص را داخل قفسه سینه بین دو دنده درست در زیر بغل وارد می‌کند. انجام جراحی سمپاتکتومی مؤثر است اما ممکن است با خطراتی نیز همراه باشد. حتی با تکنیک‌های جدید آندوسکوپی، ممکن است عوارضی مانند تعریق بیش‌ازحد در سایر قسمت‌های بدن و مشکلات ریوی و عصبی به‌وجود آید. از آنجا که بسیاری از این عوارض جدی بوده و غیرقابل‌جبران هستند، از این گزینه به‌ندرت و تنها به‌عنوان آخرین راه‌حل استفاده می‌شود.

تماس با ما

تهران،ابتدای شهيد محلاتی،پلاك368
info@ansarclinic.com

35015(داخلی 1) - 33507010

33507011
aparat
telegram
instagram

درباره درمانگاه

درمانگاه خيريه انصار، اوايل سال 1393 به همت موسسه خيريه انصارالحسين(عليه السلام) و به منظور خدمت رسانی به قشر مستضعف جامعه و تامين نيازهای درمانی آنها تاسيس گرديد. اكنون با عنايت خداوند و زحمات خداپسندانه خيرين ارجمند اين درمانگاه به يكی از مجهزترين و مدرن ترين مراكز درمانی تبديل شده است.
Image
Image
بالا