پلاکت خون چیست؟‌

پلاکت خون چیست؟‌

پلاکت خون چیست؟‌

 

یکی از انواع سلول‌های خونی است که عبارت‌اند از گلبول‌های قرمز، گلبول‌های سفید و پلاکت‌ها. وقتی قسمتی از پوست آسیب می‌بیند، پلاکت‌ها با تشکیل لخته از ادامه‌ی خون‌ریزی جلوگیری می‌کنند. اگر شدت عارضه وخیم باشد و درمان‌نشده باقی بماند، ممکن است که فرد بر اثر خون‌ریزی کنترل‌نشده با تهدید مرگ روبه‌رو شود. در این مقاله همراه ما باشید تا شما را با علائم، علل و راه‌های تشخیص و درمان پایین بودن پلاکت خون آشنا کنیم.

 

علائم پایین بودن پلاکت خون
همان‌طور که گفته شد، بروز علائم پایین بودن پلاکت خون به‌شدتِ این عارضه بستگی دارد. در موارد خفیف، مثلا اگر افت پلاکت خون ناشی از بارداری باشد، معمولا علائمی ایجاد نمی‌شود. اما در موارد وخیم‌تر ممکن است به خون‌ریزی کنترل‌نشده بینجامد که نیازمند فوریت‌های پزشکی است.

علائم پلاکت خون پایین عبارت‌اند از:

  • پورپورا (کبودی‌های قرمز، بنفش یا قهوه‌ای)؛
  • پِتِشی (لکه‌های جوش‌مانندی که به‌شکل نقاط کوچک قرمز یا قهوه‌ای دیده می‌شوند)؛
  • خون‌ریزی از بینی و لثه‌ها؛
  • خون‌ریزی از زخم‌ها به‌‌مدت طولانی یا بندنیامدن خودبه‌خودی خون‌ریزی؛
  • خون‌ریزی سنگین در دوران قاعدگی؛
  • خون‌ریزی از مقعد؛
  • وجود خون در ادرار یا مدفوع.

در موارد وخیم‌تر ممکن است که خون‌ریزی داخلی ایجاد شود. علائم خون‌ریزی داخلی عبارت‌اند از وجود خون در ادرار یا مدفوع و استفراغ خونی یا خیلی تیره. اگر متوجه علائم خون‌ریزی داخلی شدید، فورا به نزدیک‌ترین مرکز درمانی مراجعه کنید.

پایین بودن پلاکت خون به‌ندرت موجب بروز خون‌ریزی مغزی می‌شود. اما اگر می‌دانید که پلاکت خون‌تان پایین است و علائمی مانند سردرد یا هرگونه مشکل عصبی دارید، حتما با پزشک‌‌تان در میان بگذارید.

 

علت پایین بودن پلاکت خون
علل احتمالی پلاکت خون پایین عبارت‌اند از:

۱. بیماری‌های مغز استخوان
مغز استخوان به بافت اسفنجی داخل استخوان گفته می‌شود و محل تولید اجزای تشکیل‌دهنده‌ی خون از جمله پلاکت‌هاست. اگر مغز استخوان قادر به تولید پلاکت‌های کافی نباشد، بدن به کمبود پلاکت خون دچار خواهد شد. مهم‌ترین عللی که باعث کاهش تولید پلاکت‌ها توسط مغز استخوان می‌شوند، عبارت‌اند از:

  • کم‌خونی آپلاستیک؛
  • کمبود ویتامین ب۱۲؛
  • کمبود فولات؛
  • کمبود آهن؛
  • عفونت‌های ویروسی مانند ایدز، اِپشتاین‌ بار و آبله مرغان؛
  • شیمی درمانی، پرتودرمانی یا مواجهه با مواد شیمیایی سمی؛
  • مصرف بیش‌ازحد الکل؛
  • سیروز کبدی؛
  • لوسمی؛
  • میلودیسپِلازی.

۲. ازبین‌رفتن پلاکت‌ها
هر پلاکت در بدن سالم حدود ۱۰ روز قادر به زندگی است. پایین بودن پلاکت خون می‌تواند ناشی از نابودی بیش‌ازحد پلاکت‌ها در بدن باشد که از عللی مانند مصرف برخی داروهای خاص شامل داروهای مُدِر و ضد تشنج ناشی می‌شود. از‌بین‌رفتن شمار زیاد پلاکت‌ها در بدن همچنین می‌تواند علامت یکی از وضعیت‌های زیر باشد:

  • هایپِراِسپلنیسم یا بزرگ‌شدن طحال؛
  • اختلالات خودایمنی؛
  • بارداری؛
  • عفونت میکروبی در خون؛
  • ایدیوپاتیک ترومبوسیتوپِنیک پورپورا (ITP)؛
  • ترومبوتیک ترومبوسیتوپِنیک پورپورا (TTP)؛
  • سندرم هِمولیتیک اورِمیک؛
  • انعقاد داخل عروقی منتشره (DIC).

 

درمان پلاکت خون پایین
نوع درمان پایین بودن پلاکت خون به علت ریشه‌ای بیماری و نیز شدت این عارضه بستگی دارد. اگر شدت عارضه خفیف باشد، ممکن است درمان خاصی تجویز نشود و فقط باید تحت‌نظر باشید. همچنین شاید پزشک معالج صلاح ببیند که به توصیه‌های زیر عمل کنید تا وضعیت‌تان وخیم‌تر نشود:

  • پرهیز از ورزش‌های برخوردی؛
  • پرهیز از فعالیت‌های دارای احتمال ایجاد خون‌ریزی یا کبودی؛
  • محدودیت مصرف الکل؛
  • قطع یا تغییر داروهایی که روی پلاکت‌های خون تأثیر می‌گذارند مانند آسپرین و ایبوپروفن.

اما اگر شدت عارضه وخیم‌تر باشد، به درمان‌های جدی نیاز خواهد بود. ازجمله‌ی این راهکارها عبارت‌اند از:

  • تزریق خون یا پلاکت؛
  • تغییر داروهایی که باعث کاهش شمار پلاکت‌ها در خون می‌شوند؛
  • استروئیدها؛
  • ایمنوگلوبولین؛
  • کورتیکواستروئیدها (جلوی آنتی‌بادی‌های پلاکتی را می‌گیرند)؛
  • داروهای سرکوب‌کننده‌ی سیستم ایمنی؛
  • اِسپلِنِکتومی (جراحی برداشتن طحال).

 

بنابراین تمام کسانی که پلاکت خون‌شان پایین است، به درمان خاصی نیاز ندارند. برخی علل ایجادکننده‌ی این عارضه پس از مدتی برطرف می‌شوند و شمار پلاکت‌های خون به میزان طبیعی بازخواهد گشت. اما درصورت وخامت عارضه باید علت ریشه‌ای بیماری را پیدا و درمان کرد.

 

تشخیص پایین بودن پلاکت خون
اگر پزشک به کمبود پلاکت خون شک کند، ابتدا معاینه‌ای بالینی انجام خواهد داد تا ببیند که آیا در بدن‌تان هیچ علامتی از کبودی یا پِتِشی وجود دارد یا خیر. همچنین ممکن است که پزشک روی شکم‌‌تان را فشار دهد تا اندازه‌ی طحال را بررسی کند.

درمورد سابقه‌ی خانوادگی اختلالات خون‌ریزی نیز شاید از شما سؤال کند.

۱. انواع آزمایش خون
برای تشخیص پایین بودن پلاکت خون لازم است که آزمایش کامل شمارش سلول‌های خونی (CBC) انجام شود. پزشک می‌تواند از نتایج این آزمایش تعداد سلول‌های خونی بیمار ازجمله پلاکت‌ها را بفهمد. همچنین ممکن است پزشک صلاح ببیند که خون‌تان از لحاظ آنتی‌بادی‌هایی که بدن علیه پلاکت‌ها تولید می‌کند، آزمایش شود. این آنتی‌بادی‌ها پروتئین‌هایی هستند که پلاکت‌ها را از بین می‌برند و گاهی بر اثر مصرف برخی داروهای خاص مانند کلوپیدوگرِل (پلاویکس) و گاهی نیز به عللی نامعلوم تولید می‌شوند. به‌علاوه شاید نیاز باشد که آزمایش‌های مربوط به تشکیل لخته مانند آزمایش زمان نسبی ترومبوپلاستین (PTT) و آزمایش زمان پروترومبین (PT) نیز انجام شوند. انجام این آزمایش‌ها فقط به نمونه‌گیری ساده از خون نیاز دارد. در آزمایشگاه مواد شیمیایی خاصی را به نمونه اضافه می‌کنند تا ببینند چقدر طول می‌کشد تا خونِ آزمایش‌شده لخته شود.

۲. سونوگرافی
اگر پزشک معالج احساس کند که طحال‌تان بزرگ شده است، باید سونوگرافی انجام دهید. سونوگرافی ازطریق امواج صدا کار می‌کند و براساس تصویری که از طحال‌تان به‌دست می‌دهد، پزشک می‌تواند بفهمد که آیا طحال‌تان دارای اندازه‌ی طبیعی است یا خیر.

۳. بیوپسی و آسپیراسیون مغز استخوان
اگر پزشک معالج احساس کند که پایین بودن پلاکت خون‌‌تان به‌علت وجود مشکلات مربوط به مغز استخوان ایجاد شده است، آسپیراسیون مغز استخوان تجویز خواهد کرد. یعنی با استفاده از یک سوزن مقدار کوچکی از مغز استخوان را برای بررسی بیشتر از بافت استخوانی جدا می‌کنند. بیوپسی مغز استخوان نیز ممکن است تجویز شود. در این روش به‌وسیله‌ی یک سوزن از مغز استخوان نمونه‌برداری می‌شود و نمونه هم معمولا از استخوان لگن خاصره گرفته خواهد شد. آسپیراسیون و بیوپسی به‌عنوان دو روش بررسی مغز استخوان ممکن است هم‌زمان انجام شوند.

کیسه صفرا؛ ۱۰ مشکل شایع کیسه صفرا، علائم و درمان آنها

کیسه صفرا؛ ۱۰ مشکل شایع کیسه صفرا، علائم و درمان آنها

کیسه صفرا؛ ۱۰ مشکل شایع کیسه صفرا، علائم و درمان آنها

 

بیشتر مردم تا زمانی‌که مشکلی پیش نیاید به کیسه صفرا در بدن خود توجهی ندارند. کیسه صفرا عضوی گلابی‌شکل است که زیر کبد و در قسمت بالای سمت راست شکم قرار دارد. کیسه صفرا، صفرا ذخیره می‌کند. صفرا هم ماده‌ای است که کبد برای هضم بهتر چربی تولید می‌کند و باعث جذب چربی محلول ویتامین‌ها و مواد مغذی می‌شود. زمانی‌که کیسه صفرا به‌درستی کار نکند یا مجاری صفرا مسدود شوند، درد و ناراحتی زیادی به‌وجود خواهد آمد. در این مقاله شما را با ۱۰ مشکل شایع کیسه صفرا، رژیم غذایی مناسب کیسه صفرا، علائم مشکلات کیسه صفرا، تشخیص، پیشگیری و درمان کیسه صفرا و مشکلات آن از جمله درمان سنگ کیسه صفرا آشنا خواهیم کرد.

 

مشکلات شایع کیسه صفرا چیست؟
سنگ کیسه صفرا یا کوله لیتیاز (cholelithiasis) از مشکلات شایع این عضو از بدن است. سنگ کیسه صفرا، توده‌هایی جامد از کلسترول (یا رنگدانه) در اندازه‌های متفاوت هستند و زمانی به‌وجود می‌آیند که میزان چربی و صفرا بالا رفته و منجر به تشکیل کریستال‌ می‌شوند. این کریستال‌ها به مرور زمان به هم می‌پیوندند و تشکیل سنگ می‌دهند. سنگ کیسه صفرا می‌تواند به کوچکی یک سنگریزه یا به‌اندازه یک توپ گلف باشد. وجود این سنگ‌ها گاهی با نشانه‌هایی همراه است و گاهی بدون هیچ علامتی تشکیل می‌شوند.

 

1- سنگ کیسه صفرا یا کوله لیتیاز
صفرا از طریق مجاری کوچک، از کیسه صفرا به مجاری صفرا منتقل می‌شود. از آنجا هم به روده کوچک می‌رود. گاهی‌اوقات، در مجاری صفرا سنگ تشکیل می‌شود. در بیشتر مواقع، این سنگ‌ها در کیسه صفرا تشکیل می‌شوند و به سمت مجاری صفرا حرکت می‌کنند. به این سنگ‌ها، سنگ کیسه صفرای ثانویه گفته می‌شود. اگر سنگ درون مجاری صفرا ساخته شود، به آن سنگ اولیه یا سنگ صفرای مجاری اولیه گفته می‌شود. این سنگ‌ها نسبت به سنگ‌های ثانویه کمتر به‌وجود می‌آیند، اما در صورت تشکیل شدن، امکان عفونت بیشتر خواهد بود.

 

2- سرطان کیسه صفرا
سرطان کیسه صفرا بسیار نادر است و درصد بسیار اندکی از افراد جهان به آن مبتلا می‌شوند، ولی در صورت وقوع، به دیگر نواحی بدن هم منتقل می‌شود. سنگ کلیه، تجمع کلسیم در کیسه صفرا، چاقی مفرط، پیری و جنسیت زن از عواملی هستند که احتمال ابتلا به سرطان کیسه صفرا را افزایش می‌دهند.

 

3- التهاب کیسه صفرا (Cholecystitis)
کیسه صفرای ملتهب به‌صورت ناگهانی یا شدید، زمانی به‌وقوع می‌پیوندد که صفرا نتواند از کیسه خود خارج شود. علت این مسئله عموما به‌خاطر مسدود شدن مجرای خروج صفرا با یک سنگ کیسه صفرا است که به این مایع اجازه خروج نمی‌دهد.

التهاب مزمن هم بر اثر حملات شدید و مکرر درد ناشی از این انسداد ایجاد می‌شود. با مسدود شدن مجاری صفرا، این ماده به سمت بالا بازگشت می‌کند و مقدار اضافی آن موجب تحریک و آزار کیسه صفرا می‌شود. در نتیجه، در کیسه صفرا عفونت و التهاب به‌وجود می‌آید و به‌مرور زمان این کیسه آسیب می‌بیند و عملکرد درستی نخواهد داشت.

 

4- پارگی و سوراخ شدن کیسه صفرا
اگر سنگ کیسه صفرا درمان نشود، احتمال پارگی و سوراخ شدن کیسه وجود خواهد داشت. به‌عبارت دیگر، سوراخی در دیواره کیسه بزرگ می‌شود. پارگی و سوراخ شدن کیسه صفرا می‌تواند به‌خاطر التهاب مزمن کیسه هم رخ بدهد. این سوراخ و پارگی در دیواره کیسه صفرا باعث نشت عفونت به دیگر اعضای بدن هم خواهد شد و عفونتی شدید و گسترده به‌وجود می‌آورد.

 

5- عفونت مجرای کیسه صفرا
اگر مجرای کیسه صفرا مسدود شود، امکان عفونت وجود دارد. درصورتی‌که این مشکل سریعا درمان شود، مشکلی به‌وجود نمی‌آید، اما اگر به‌موقع به آن رسیدگی نشود، شدید و مرگ‌آور خواهد شد.

 

6- نارسایی یا بیماری‌های مزمن کیسه صفرا
حملات مکرر سنگ کیسه صفرا یا التهاب آن باعث تخریب دائمی این کیسه می‌شود. نتیجه هم چیزی نخواهد بود، جز کیسه‌ای سفت و زخمی. در این موارد، علائم مشکل چندان مشخص نیست و به‌شکل پُری معده، سوءهاضمه، اسهال و افزایش باد روده و معده خود را نشان خواهند داد.

 

7- انسداد سنگ صفرا
انسداد سنگ صفرا به‌ندرت اتفاق می‌افتد، اما می‌تواند مرگ‌آور باشد. وقتی سنگ صفرا به روده وارد می‌شود و آن را مسدود می‌کند، شاهد انسداد سنگ صفرا خواهید بود. برای رفع این انسداد هم معمولا به عمل جراحی فوری نیاز است.

 

8- ورم کیسه صفرا
گاهی‌اوقات، وجود سنگ کیسه صفرا باعث عفونت و چرک در کیسه می‌شود. به این حالت آمپیم می‌گویند که درد ناخوشایندی در محفظه شکمی به‌وجود می‌آورد. درصورتی‌که، آمپیم پیگیری و درمان نشود، امکان مرگ هم وجود دارد. افرادی که دچار دیابت، چاقی مفرط یا ضعف سیستم ایمنی بدن هستند، بیشتر در معرض آمپیم قرار می‌گیرند.

 

9- تجمع کلسیم در کیسه صفرا (پورسِلین)
در این وضعیت هم به‌مرور زمان، دیواره‌های ماهیچه‌ای کیسه صفرا، کلسیم تولید می‌کنند. به‌همین‌خاطر، دیواره‌ها سفت می‌شوند، در عملکرد آنها مشکلاتی به‌وجود می‌آید و احتمال سرطان کیسه صفرا افزایش پیدا می‌کند. به تجمع کلسیم در کیسه صفرا، پورسلین هم گفته می‌شود که نام نوعی چینی است و علت انتخاب آن برای تجمع کلسیم در کیسه به این خاطر است که در این وضعیت کیسه مثل چینی شکننده می‌شود. رنگ آن هم متمایل به آبی و کبودی درمی‌آید.

 

10- پولیپ کیسه صفرا
پولیپ‌ها نوعی توده خوش‌خیم هستند. پولیپ‌های کوچک کیسه صفرا، هیچ‌گونه مشکل و علامتی ایجاد نمی‌کنند، اما موارد بزرگ‌تر نیاز به جراحی و برداشتن دارند.

 

نشانه های مشکلات کیسه صفرا چیست؟

1- سنگ کیسه صفرا یا کوله لیتیاز
صفرا از طریق مجاری کوچک، از کیسه صفرا به مجاری صفرا منتقل می‌شود. از آنجا هم به روده کوچک می‌رود. گاهی‌اوقات، در مجاری صفرا سنگ تشکیل می‌شود. در بیشتر مواقع، این سنگ‌ها در کیسه صفرا تشکیل می‌شوند و به سمت مجاری صفرا حرکت می‌کنند. به این سنگ‌ها، سنگ کیسه صفرای ثانویه گفته می‌شود. اگر سنگ درون مجاری صفرا ساخته شود، به آن سنگ اولیه یا سنگ صفرای مجاری اولیه گفته می‌شود. این سنگ‌ها نسبت به سنگ‌های ثانویه کمتر به‌وجود می‌آیند، اما در صورت تشکیل شدن، امکان عفونت بیشتر خواهد بود.

 

2- سرطان کیسه صفرا
سرطان کیسه صفرا بسیار نادر است و درصد بسیار اندکی از افراد جهان به آن مبتلا می‌شوند، ولی در صورت وقوع، به دیگر نواحی بدن هم منتقل می‌شود. سنگ کلیه، تجمع کلسیم در کیسه صفرا، چاقی مفرط، پیری و جنسیت زن از عواملی هستند که احتمال ابتلا به سرطان کیسه صفرا را افزایش می‌دهند.

 

3- التهاب کیسه صفرا (Cholecystitis)
کیسه صفرای ملتهب به‌صورت ناگهانی یا شدید، زمانی به‌وقوع می‌پیوندد که صفرا نتواند از کیسه خود خارج شود. علت این مسئله عموما به‌خاطر مسدود شدن مجرای خروج صفرا با یک سنگ کیسه صفرا است که به این مایع اجازه خروج نمی‌دهد.

التهاب مزمن هم بر اثر حملات شدید و مکرر درد ناشی از این انسداد ایجاد می‌شود. با مسدود شدن مجاری صفرا، این ماده به سمت بالا بازگشت می‌کند و مقدار اضافی آن موجب تحریک و آزار کیسه صفرا می‌شود. در نتیجه، در کیسه صفرا عفونت و التهاب به‌وجود می‌آید و به‌مرور زمان این کیسه آسیب می‌بیند و عملکرد درستی نخواهد داشت.

 

4- پارگی و سوراخ شدن کیسه صفرا
اگر سنگ کیسه صفرا درمان نشود، احتمال پارگی و سوراخ شدن کیسه وجود خواهد داشت. به‌عبارت دیگر، سوراخی در دیواره کیسه بزرگ می‌شود. پارگی و سوراخ شدن کیسه صفرا می‌تواند به‌خاطر التهاب مزمن کیسه هم رخ بدهد. این سوراخ و پارگی در دیواره کیسه صفرا باعث نشت عفونت به دیگر اعضای بدن هم خواهد شد و عفونتی شدید و گسترده به‌وجود می‌آورد.

 

5- عفونت مجرای کیسه صفرا
اگر مجرای کیسه صفرا مسدود شود، امکان عفونت وجود دارد. درصورتی‌که این مشکل سریعا درمان شود، مشکلی به‌وجود نمی‌آید، اما اگر به‌موقع به آن رسیدگی نشود، شدید و مرگ‌آور خواهد شد.

 

6- نارسایی یا بیماری‌های مزمن کیسه صفرا
حملات مکرر سنگ کیسه صفرا یا التهاب آن باعث تخریب دائمی این کیسه می‌شود. نتیجه هم چیزی نخواهد بود، جز کیسه‌ای سفت و زخمی. در این موارد، علائم مشکل چندان مشخص نیست و به‌شکل پُری معده، سوءهاضمه، اسهال و افزایش باد روده و معده خود را نشان خواهند داد.

 

7- انسداد سنگ صفرا
انسداد سنگ صفرا به‌ندرت اتفاق می‌افتد، اما می‌تواند مرگ‌آور باشد. وقتی سنگ صفرا به روده وارد می‌شود و آن را مسدود می‌کند، شاهد انسداد سنگ صفرا خواهید بود. برای رفع این انسداد هم معمولا به عمل جراحی فوری نیاز است.

 

8- ورم کیسه صفرا
گاهی‌اوقات، وجود سنگ کیسه صفرا باعث عفونت و چرک در کیسه می‌شود. به این حالت آمپیم می‌گویند که درد ناخوشایندی در محفظه شکمی به‌وجود می‌آورد. درصورتی‌که، آمپیم پیگیری و درمان نشود، امکان مرگ هم وجود دارد. افرادی که دچار دیابت، چاقی مفرط یا ضعف سیستم ایمنی بدن هستند، بیشتر در معرض آمپیم قرار می‌گیرند.

 

9- تجمع کلسیم در کیسه صفرا (پورسِلین)
در این وضعیت هم به‌مرور زمان، دیواره‌های ماهیچه‌ای کیسه صفرا، کلسیم تولید می‌کنند. به‌همین‌خاطر، دیواره‌ها سفت می‌شوند، در عملکرد آنها مشکلاتی به‌وجود می‌آید و احتمال سرطان کیسه صفرا افزایش پیدا می‌کند. به تجمع کلسیم در کیسه صفرا، پورسلین هم گفته می‌شود که نام نوعی چینی است و علت انتخاب آن برای تجمع کلسیم در کیسه به این خاطر است که در این وضعیت کیسه مثل چینی شکننده می‌شود. رنگ آن هم متمایل به آبی و کبودی درمی‌آید.

 

10- پولیپ کیسه صفرا
پولیپ‌ها نوعی توده خوش‌خیم هستند. پولیپ‌های کوچک کیسه صفرا، هیچ‌گونه مشکل و علامتی ایجاد نمی‌کنند، اما موارد بزرگ‌تر نیاز به جراحی و برداشتن دارند.

 

نشانه های مشکلات کیسه صفرا چیست؟
برخی از نشانه‌های مشکلات رایج کیسه صفرا به قرار زیر است:

  • وجود درد در بخش میانی یا سمت راست و بالای شکم
    بیشتر اوقات، درد کیسه صفرا به‌صورت غیرممتد ایجاد می‌شود. یعنی دردی دنباله‌دار و مداوم به‌وجود نمی‌آید، بلکه درد ایجاد و متناوبا قطع می‌شود. به‌طور کلی طبقه‌بندی سطح درد برای این عضو از بدن به این صورت است: خفیف و غیرمنظم، شدید و مکرر. درد در کیسه باعث ایجاد درد در قفسه سینه و کمر هم می‌شود.
  • حالت تهوع و استفراغ
    هر مشکلی در کیسه صفرا می‌تواند موجب حالت تهوع یا استفراغ شود. بیماری‌ها و اختلالات بلندمدت کیسه می‌توانند به مشکلات هاضمه ختم شوند و به‌همین‌خاطر در فرد حالت تهوع مداوم ایجاد کنند.
  • تب و لرز
    تب و لرز نشانه عفونت در بدن است. در کنار دیگر علائم مشکلات کیسه صفرا، تب و لرز می‌تواند نشانه مشکل کیسه صفرا یا عفونت باشد.
  • ایجاد تغییرات در تعداد دفعات دفع
    مشکلات کیسه صفرا اغلب باعث تغییراتی در عادات رودوی می‌شود. مثلا، اسهال بی‌دلیل و مکرر احتمالا نشان از یک بیماری مزمن در کیسه دارد. مدفوع کم‌رنگ با بافت غیریکنواخت می‌تواند نشانه‌ای از مشکلات در مجرای کیسه صفرا باشد.
  • تغییرات در ادرار
    کسانی که به بیماری‌های کیسه صفرا مبتلا هستند، ادرار تیره‌ای دارند که شاید به‌خاطر انسداد مجاری صفراوی به‌وجود می‌آید.
  • زردی یا یرقان
    زردی یا یرقان زمانی ایجاد می‌شود که صفرای کبد با موفقیت به روده منتقل نشود و معمولا به‌خاطر مشکلی در کبد یا انسداد مجاری صفراوی، به‌خاطر وجود سنگ به‌وقوع می‌پیوندد.
  • زمان ملاقات با پزشک
    هر کسی که دچار مشکلاتی در کیسه صفرا شود باید به پزشک مراجعه کند. درد خفیف و متناوبی که خود به خود بهبود پیدا می کند، نیازی به مراجعه فوری به پزشک ندارد. بااین‌حال، بیمارانی که چنین مشکلاتی دارند باید برای معاینات بیشتر سر فرصت به پزشک مراجعه کنند.

اگر علائم شدید است و موارد زیر را در برمی‌گیرد، نیاز به مارجعه فوری به پزشک وجود خواهد داشت:

  • درد در یک‌چهارم بالایی سمت راست بدن؛ دردی که در طول پنج ساعت از بین نمی‌رود؛
  • تب، حالت تهوع و استفراغ؛
  • تغییرات در حرکات روده و ادرار.

ترکیب این علائم می‌تواند نشان از عفونتی جدی یا التهابی داشته باشد که به درمان فوری احتیاج دارد.

 

رژیم غذایی مناسب برای کیسه صفرا چیست؟
در گذشته گفته می‌شد که استفاده از رژیم غذایی که در آن چربی‌ها نقش پررنگی ندارند، برای حفظ سلامت کیسه صفرا و جلوگیری از تشکیل و رشد سنگ در این ناحیه مفید است. اما مطالعات و پژوهش‌های اخیر نشان می‌دهد که از دست دادن سریع وزن به رشد سنگ صفرا کمک می‌کند و باعث کوچک شدن سنگ‌ها نمی‌شود.

رعایت رژیم غذایی متعادل کمکی به درمان سنگ صفرا نمی‌کند، اما باعث تقویت سلامت عمومی بدن می‌شود و درد ناشی از وجود سنگ در کیسه صفرا را قابل مدیریت و تحمل‌پذیر می‌کند. مؤسسه ملی دیابت و هاضمه در حوزه بیماری های کبدی، در این زمینه توصیه‌هایی دارد:

  • مواد غذایی با فیبر زیاد مانند لوبیا، نخود، میوه، غلات کامل و سبزیجات مصرف کنید؛
  • مصرف قند و کربوهیدرات را کاهش بدهید؛
  • از چربی‌های مفیدی مانند روغن ماهی یا زیتون استفاده کنید.

 

تشخیص مشکلات کیسه صفرا
درصورتی‌که پزشکان مشکلی را در کیسه صفرای بیمار تشخیص بدهند، اقدمات زیر را پیگیری می‌کنند:

  • عکس‌برداری از کیسه صفرا
    سونوگرافی و سی‌تی‌اسکن یا مقطع‌نگاری رایانه‌ای یا برش‌نگاری رایانه‌ای یا توموگرافی رایانه‌ای (Computed Tomography) برای تصویربرداری از کیسه صفرا استفاده می‌شوند. تصاویر و عکس‌هایی که گرفته می‌شود، به تشخیص وجود سنگ در کیسه کمک می‌کند.
  • آزمایش‌هایی برای معاینه مجرای صفراوی
    آزمایش‌هایی برای تشخیص وجود سنگ در مجرای صفراوی انجام می‌شود. در این آزمایش‌ها ماده رنگی مخصوصی به‌کار گرفته می‌شود تا نشان دهد که سنگ باعث ایجاد انسداد در مجرای صفرا شده‌ است یا خیر. تصویرسازی تشدید مغناطیسی معروف به ام‌آرآی (MRI) یا به‌انگلیسی (Magnetic Resonance Imaging)، اسکن هیدا (HIDA) و تصویربرداری از سنگ صفرای دهانه مجرای صفرا موسوم به کلانژیوگرافی آندوسکوپیک عقب‌گرد یا ای‌آرسی‌پی( ERCP ) از روش‌هایی هستند که برای تشخیص سنگ مورد استفاده قرار می‌گیرند.
  • آزمایش‌های خونی
    برای تشخیص عوارض ناشی از سنگ کلیه، پزشکان از آزمایش‌های خونی استفاده می‌کنند تا مشکلاتی مانند عفونت، التهاب محرای صفراوی، پانکراتیت و… را تشخیص بدهند.

 

درمان سنگ کیسه صفرا و مشکلات کیسه صفرا چگونه است؟
سنگ صفرا یا سنگ کیسه صفرا و التهاب آن درمان می‌شوند. سنگ‌هایی که علائم و نشانه خاصی در بدن ایجاد نمی‌کنند، نیاز به پیگیری و درمان فوری ندارند و فقط نشان از این دارند که در آینده امکان وقوع مشکلی دیگر وجود دارد. اما سنگ‌هایی که با عفونت و علائم همراه هستند، به درمان نیاز دارند. عمل جراحی، استعمال دارو برای شکستن سنگ و استفاده از آنتی بیوتیک برای درمان عفونت از جمله گزینه‌های درمان مشکلات کیسه صفرا هستند.

بنابه گزارش دانشگاه سانفرانسیسکوی کالیفرنیا (UCSF)، عمل برداشتن کیسه صفرا یکی از رایج‌ترین جراحی‌ها است. عمل لاپاروسکوپی (Laparoscopy) یا درون‌بینی شکم از طریق حفره هم زیاد کاربرد دارد. در این روش، پزشک برشی کوچک در شکم ایجاد و میله‌ای باریک مجهز به دوربینی ریز بر سر آن را وارد شکم می‌کند. سپس دوربین، تصاویر داخل محفظه شکمی را روی صفحه نمایشی نشان می‌دهد. براساس تصاویری که روی صفحه با بزرگ‌نمایی مشاهده می‌شوند، پزشک می‌تواند با برش‌هایی کوچک روی شکم، جراحی را انجام داده و کیسه صفرا را بردارد. معمولا بعد از این جراحی، بیمار نیازی به بستری شدن در بیمارستان ندارد و می‌تواند به خانه بازگردد.

برای برخی از بیماران هم نیاز به جراحی باز وجود دارد و پزشک با ایجاد برشی حدودا ۱۰ تا ۱۵ سانتی‌متری در شکم، جراحی باز را انجام می‌دهد.

زمانی از جراحی باز استفاده می‌شود که کیسه صفرا ملتهب‌تر و عفونی‌تر از آن باشد که بتوان از لاپاروسکوپی بهره برد یا در خلال عمل لاپاروسکوپی مشکلی به‌وجود آید. جراحی باز نیاز به حداقل یک هفته بستری بیمار دارد. اگر شدت بیماری فرد به‌اندازه‌ای باشد که تحمل جراحی را نداشته باشد، باید وسیله‌ای موسوم به درین (drain) که یک لوله برای کشیدن آب است، مستقیما درون کیسه صفرا کار گذاشته شود.

 

جلوگیری از مشکلات کیسه صفرا چگونه است؟
به‌طور کامل نمی‌توان از مشکلات این عضو بدن پیشگیری کرد، اما بیماران با انجام اقداماتی می‌توانند از بزرگ شدن سنگ جلوگیری کنند و مانع از ایجاد و گسترش عفونت‌های دیگر شوند. مؤسسه ملی دیابت و هاضمه در زمینه بیماری های کلیوی در آمریکا اعلام کرده که افراد زیر بیشتر در معرض ابتلا به مشکلات کیسه صفرا هستند:

  • زنان؛
  • افراد بالای ۴۰ سال؛
  • افراد با سابقه ارثی سنگ کلیه؛
  • سرخ‌پوستان و مکزیکی‌ها؛
  • افرادی که دچار چاقی مفرط هستند.

افرادی که بیشتر در خطر ابتلا هستند، باید به نکات زیر توجه کافی داشته باشند:

  • پرهیز از کاهش وزن سریع؛
  • رعایت رژیم غذایی با فیبر زیاد و کالری کم؛
  • پرهیز از افزایش وزن شدید.

 

چشم‌انداز مشکلات کیسه صفرا

به‌طور کلی، مشکلات کیسه صفرا به‌سادگی درمان می‌شوند و مشکلات جانبی بلندمدتی بعد از جراحی و درمان عفونت به‌وجود نمی‌آید. کسانی که کیسه صفرا ندارند هم می‌توانند سالم و طبیعی به زندگی خود ادامه بدهند.

رنگ ادرار کلیه سالم چیست و رنگ ادرار چه ارتباطی با سلامتی دارد؟

رنگ ادرار کلیه سالم چیست و رنگ ادرار چه ارتباطی با سلامتی دارد؟

رنگ ادرار کلیه سالم چیست و رنگ ادرار چه ارتباطی با سلامتی دارد؟

 

رنگ ادرار کلیه سالم طیفی از زرد کم‌رنگ تا کهربایی یا زرد پررنگ است که درنتیجه رنگ‌دانه‌ای به نام یوروکروم و میزان رقیق یا غلیظ بودن ادرار تعیین می‌شود. رنگ‌دانه‌ها و سایر ترکیبات موجود در غذاهای خاص و داروها می‌توانند رنگ ادرار شما را تغییر دهند. چغندر، انواع توت‌ها و باقالی ازجمله غذاهایی هستند که به احتمال بیشتری روی رنگ ادرار اثر می‌گذارند. بسیاری از داروهای آزاد و تجویزی، رنگ‌های واضحی مثل قرمز، زرد یا آبی مایل به سبز ایجاد می‌کنند. علاوه‌ بر این، رنگ غیرطبیعی ادرار می‌تواند نشانه‌ای از بیماری باشد. برای مثال، ادرار قرمز پررنگ تا قهوه‌ای، ویژگی مشخص پورفیریا (porphyria) است: نوعی اختلال نادر و ارثی در سلول‌های قرمز خون. در ادامه، اطلاعات بیشتری درمورد رنگ طبیعی ادرار و سایر مشخصات آن آورده‌ایم.

 

علت رنگی‌بودن ادرار
تنوع رنگ ادرار سالم بستگی به مقدار آبی دارد که می‌نوشید. مایعات رنگ‌دانه‌های زرد موجود در ادرار را رقیق می‌کنند. بنابراین هرقدر آب بیشتری بنوشید، ادرار شما روشن‌تر به‌ نظر می‌رسد. زمانی‌ که مایعات کمتری می‌نوشید، رنگ ادرار تیره‌تر می‌شود. کم آبی شدیدِ بدن می‌تواند رنگ کهربایی در ادرار ایجاد کند.

 

ادرار، یک ابزار اندازه‌گیری عالی برای سلامتی
ازآنجایی‌که آبرسانی روی عملکردهای بدن از ادراک ذهنی گرفته تا عملکرد جنسی اثر می‌گذارد، توجه به رنگ ادرار ارزشمند است. شما به‌راحتی با مشاهده ادرارتان هنگام ادرارکردن، می‌توانید متوجه رنگ آن شوید. ادرار احتمالا روزانه طیف‌های رنگی مختلفی دارد؛ اما چه رنگی نشانه سلامتی است و چه رنگی جای نگرانی دارد؟

 

ادرار ۱۰۰ درصد شفاف
اینکه هر روز آب کافی بنوشید مهم است، اما ممکن است در این مورد زیاده‌روی کنید. اگر ادرار شما کاملا روشن است و هیچ رنگ زردی ندارد، احتمالا بیشتر از مقدار توصیه‌شده آب نوشیده‌اید.

همچنین اگر به دفعات ادرار می‌کنید، علامت دیگری است که نشان می‌دهد برای آب‌رسانی به بدن کمی سخت‌گیر هستید. به‌طور میانگین طی ۲۴ ساعت شبانه‌روز، برای بزرگ‌سالان ۴ تا ۱۰ بار ادرارکردن طبیعی است.

علت اینکه‌ باید از نوشیدن بیش از حد آب جلوگیری کنید این است که آب زیاد محتوای الکترولیت بدن شما را رقیق می‌کند. در موارد نادر، این اتفاق موجب مسمومیت با آب می‌شود.

اما تقریبا بیشتر ما نباید نگران نوشیدن آب بیش ‌از حد باشیم. به‌طور‌کلی، زمانی ‌که آب‌رسانی به بدن زیاد باشد، کمتر آب بنوشید تا ادرارتان دوباره رنگ زرد بگیرد.

 

ادرار لیمویی رنگ
طیف رنگی ادرار از لیمویی تا کمی کم‌رنگ‌تر به این معنی است که آب‌رسانی به‌خوبی انجام شده است. نوشیدن آب بهترین راه حفظ آب بدن است؛ اما آیا می‌دانستید که میوه ها و سبزیجات هم منبع فوق‌العاده آب هستند؟

 

میوه و سبزیجات عالی برای آب‌رسانی به بدن

  • گوجه ‌فرنگی؛
  • خیار؛
  • توت‌ فرنگی؛
  • کلم؛
  • کدو سبز؛
  • کاهو؛
  • خربزه.

 

ادرار کهربایی تا مسی پررنگ
اگر رنگ ادرار شما کهربایی یا تیره‌تر است، احتمالا زمان آن رسیده است که مقداری آب بنوشید. هرچند که این طیف رنگی علامت جدی کم‌آبی بدن نیست، ممکن است در جهت کم‌آبی حرکت کرده باشید.

زمانی‌ که مقدار آب ازدست‌رفته بدن شما بیشتر از دریافتی‌اش باشد، به همان مقدار آبی که دارد، اکتفا می‌کند. درنتیجه، به‌طور طبیعی، مواد معدنی و شیمیایی موجود در ادرار، با آب کمتری رقیق می‌شود و ادرار شما غلیظ‌تر و تیره‌تر خواهد بود.

اگر ادرار شما هر رنگی در طیف قهوه‌ای تا نارنجی پررنگ است، زمان آن رسیده که به آن توجه کنید؛ زیرا شدیدا دچار کم‌آبی هستید.

استفراغ، اسهال و تب باعث می‌شوند که بدن به‌سرعت آب خود را از دست بدهد. درنتیجه، این موارد از دلایل کم‌آبی بدن هستند. خوشبختانه، بیشتر بزرگ‌سالان سالم به‌آسانی می‌توانند با نوشیدن مداوم آب و مایعاتی با الکترولیت بالا، دوباره آب بدنشان را تأمین کنند.

به ‌یاد داشته باشید که هرچند بطری‌ها و شیر آب مقدار ناچیزی الکترولیت دارند، ممکن است به چیزی با غلظت بیشتر مثل گاتورید (نوشابه غیرگازدار ورزشی برای تأمین الکترولیت و کربوهیدرات بدن) یا نوشیدنی های انرژی زای خانگی نیاز داشته باشید تا به‌ اندازه کافی تعادل الکترولیت بدنتان را برگردانید.

 

۵ سوالی که باید قبل از خوردن نوشیدنی های انرژی زا جوابشان را بدانید
توصیه می‌شود که برای مشکل کم‌آبی ناشی از استفراغ یا اسهال در کودکان از محلول‌های آب‌رسان خوراکی آزاد (بدون نسخه) مثل پدیالیت (Pedialyte) استفاده کنید.

 

ادرار قرمز یا صورتی
ادرار قرمز، برخلاف ظاهر نگران‌کننده آن، لزوما خطرناک نیست. ادرار قرمز یا صورتی می‌تواند به‌دلایل زیر ایجاد شود:

  • خون: عواملی که می‌توانند خون ادراری (هماتوری) ایجاد کنند، عبارت‌اند از: عفونت‌های مجرای ادراری، بزرگ شدن پروستات، تومورهای سرطانی و غیرسرطانی، کیست‌های کلیه، مسافت طولانی دویدن و سنگ کلیه یا مثانه.
  • غذاها: چغندر، تمشک و ریواس می‌تواند رنگ ادرار را به قرمز یا صورتی تغییر دهد.
  • داروها: ریفامپین (ریفادین/ آنتی‌بیوتیکی که اغلب برای درمان بیماری سل استفاده می‌شود) فنازوپیریدین (پریدیوم/ دارویی که برای کم‌کردن اختلال مجرای ادراری است) و ملین حاوی سنا می‌توانند رنگ ادرار را به نارنجی متمایل به قرمز تغییر دهند.

 

ادرار نارنجی
ادرار نارنجی می‌تواند درنتیجه موارد زیر باشد:

  • داروها: داروهایی که رنگ نارنجی ادرار را ایجاد می‌کنند، شامل داروی ضدالتهاب سولفاسالازین (آزولفیدین)، فنازوپیریدین، بعضی از ملین‌ها و داروهای شیمی درمانی خاص است.
  • بیماری ها: در بعضی موارد، رنگ نارنجی ادرار می‌تواند نشانه مشکلی در کبد یا مجرای صفراوی باشد، به‌ویژه اگر رنگ مدفوعتان هم روشن است. کم‌آبی هم که می‌تواند ادرار شما را غلیظ و رنگش را تیره‌تر کند، می‌تواند به ادرارتان رنگ نارنجی بدهد.

 

ادرار آبی یا سبز
رنگ آبی یا سبز در ادرار می‌تواند به‌دلایل زیر ایجاد شود:

  • رنگ‌ها: بعضی از رنگ‌های روشن خوراکی می‌توانند باعث سبزشدن رنگ ادرار شوند. همچنین رنگ‌هایی که برای بعضی از آزمایش‌های عملکرد کلیه و مثانه استفاده می‌شوند، می‌توانند رنگ ادرار را آبی کنند.
  • داروها: تعدادی از داروها ادرار آبی یا سبز تولید می‌کنند که شامل آمی‌تریپتیلین (amitriptyline)، ایندومتاسین (ایندوسین، تیوربکس) و پروپوفول (دیپریوان) است.
  • بیماری‌ها: هایپرکلسمی ارثی خوش‌خیم نوعی اختلال نادر ارثی است. این اختلال گاهی سندرم پوشک آبی هم نامیده می‌شود؛ زیرا رنگ ادرار در کودکان مبتلا به این اختلال، آبی است. گاهی‌اوقات، ادرار سبز درنتیجۀ عفونت‌های مجرای ادراری‌ای ایجاد می‌شود که باکتری سودوموناس به‌ وجود می‌آورد.

 

ادرار قهوه‌ای تیره یا نوشابه‌ای
ادرار قهوه‌ای می‌تواند به‌دلایل زیر ایجاد شود:

  • غذا: خوردن مقدار زیادی باقلا، ریواس یا آلوئه ورا می‌تواند ادرار قهوه‌ای تیره‌ ایجاد کند.
  • داروها: تعدادی از داروها مثل داروی ضدمالاریای کلروکین (chloroquine) و پریماکین (primaquine)، آنتی‌بیوتیک‌های مترونیدازول (فلاژیل) و نیتروفورانتوئین (فورادانتین)، ملین‌هایی مثل ارجنگ (cascara) یا سنا و متاکاربامول (methocarbamol) که استراحت‌دهنده ماهیچه است، می‌توانند رنگ ادرار را تیره کنند.
  • بیماری‌ها: بعضی از اختلالات کبدی و کلیوی و بعضی از عفونت‌های مجاری ادراری می‌توانند رنگ ادرار را به قهوه‌ای تیره تغییر دهند.
  • ورزش‌های شدید: جراحت عضلانی ناشی از ورزش شدید می‌تواند ادرار صورتی یا نوشابه‌ای‌رنگ و آسیب کلیوی را به ‌همراه داشته باشد.

 

ادرار ابری یا تیره
عفونت‌های مجرای ادراری و سنگ‌های کلیوی می‌توانند ظاهری ابری (مات) یا تیره به ادرار بدهند.

تیره‌شدن ادرار بدون علت غذایی یا دارویی ممکن است به‌دلیل وضعیت پزشکی‌ای ایجاد شود که روی رنگ ادرار اثر می‌گذارند. عواملی که شما را در چنین شرایطی قرار می‌دهند، شامل موارد زیر است:

  • سن: تومورهای مثانه و کلیه که باعث ایجاد خون در ادرار می‌شوند، در افراد مسن‌ شایع‌تر است. گاهی‌اوقات مردان بالای ۵۰ سال به‌دلیل بزرگ شدن غده پروستات، دچار ادرار خونی می‌شوند.
  • سابقه خانوادگی: سابقه خانوادگیِ بیماری کلیوی و سنگ‌های کلیه احتمال گسترش این مشکلات را در شما افزایش می‌دهد. هر دوی این مشکلات می‌توانند باعث ایجاد خون در ادرار شوند.
  • ورزش شدید: دونده‌های مسافت‌های طولانی بیشتر در معرض خطر هستند؛ اما هرکسی که ورزش‌های شدید انجام می‌دهد، می‌تواند دچار خون‌ریزی ادراری شود.

 

چه‌چیزی باعث ادرار رنگین‌کمانی می‌شود؟
ما پذیرفته‌ایم که رنگ ادرارمان طیفی از رنگ زرد باشد. بنابراین اگر رنگ متفاوتی ببینیم، هر لحظه موجب وحشت ما می‌شود. قبل از هرچیز، به این فکر کنید که به‌تازگی چه غذاهایی خورده‌اید یا چه داروهایی مصرف کرده‌اید. ممکن است رنگ‌هایی غیر از رنگ طبیعی ادرار مثل رنگ قرمز، آبی، سبز، قهوه‌ای تیره و سفید رگه‌دار یا مات هم در ادرار وجود داشته باشد.

احتمالا جدول زیر بتواند به‌صورت ساده‌تری درمورد علت ایجاد رنگ‌های مختلف ادرار به شما کمک کند.

 

این علائم را هم جدی بگیرید
سایر علائمی که همراه با تغییر رنگ ادرار رخ می‌دهند و نشانه وضعیتی جدی هستند، عبارت‌اند از:

  • تب؛
    خرید تب سنج؛ قبل از دانستن این نکات تب سنج نخرید
  • سرگیجه؛
  • استفراغ؛
  • درد شکمی؛
  • تکرر ادرار.

 

چه زمانی باید به پزشک مراجعه کرد؟
اگر تردید دارید و رنگ‌های غیرطبیعی در ادرار می‌بینید که دلیلشان غذا و داروی خاصی نیست، حتما به پزشک مراجعه کنید.

همچنین به‌توصیه متخصصان، اگر ادرار شما خیلی تیره یا نارنجی است، زودتر به پزشک مراجعه کنید؛ زیرا ممکن است عملکرد نامناسب کبد باعث این اتفاق باشد.

شاید لازم باشد ابتدا به پزشک عمومی مراجعه کنید. ممکن است، در بعضی موارد، به متخصص اختلالات مجرای ادراری (اورولوژیست) ارجاع داده ‌شوید.

در موارد زیر به پزشک مراجعه کنید:

  • مشاهده خون در ادرار: ادرار خونی در عفونت مجرای ادراری و سنگ‌های کلیه شایع است. این مشکلات معمولا درد ایجاد می‌کنند. خون‌ریزی بدون درد می‌تواند علامت یک مشکل جدی‌تر مثل سرطان باشد.
  • ادرار تیره یا نارنجی: اگر ادرار شما تیره یا نارنجی است، به‌خصوص اگر مدفوع کم‌رنگ و پوست و چشم‌هایی زرد دارید، ممکن است کبد شما اختلال عملکرد داشته باشد.
  • بوی تند یا بوی ماهی در ادرار.
  • درد شکمی.
  • سرگیجه.
  • تب.

ترکیبی از این علائم معمولا نشان از مشکلات جدی‌تر در بدن است.

 

آمادگی برای معاینه
در ادامه، اطلاعاتی درمورد آمادگی‌های لازم برای مراجعه به پزشک را باهم می‌خوانیم.

 

هنگام مراجعه به پزشک
زمانی که به پزشک مراجعه می‌کنید، از او درمورد کارهایی سؤال کنید که لازم است قبل از آزمایش انجام دهید‌. فهرستی از موارد زیر تهیه کنید:

  • علائمتان و زمان شروع آنها؛
  • اطلاعات پزشکی کلیدی شامل سایر بیماری‌هایی که درمانشان را شروع کرده‌اید و سابقه خانوادگی بیماری‌های مثانه یا کلیه؛
  • تمام داروها، ویتامین ها یا مکمل‌های دیگری که مصرف می‌کنید و مقدار مصرف آنها؛
  • سؤال‌هایی که می‌خواهید از پزشک بپرسید.

 

سؤالاتی که می‌توانید درمورد رنگ ادرار بپرسید:

  • چه‌چیزی ممکن است این علائم را ایجاد کرده باشد؟
  • به چه آزمایشی نیار دارم؟
  • آیا به درمان نیاز دارم؟

 

باید چه انتظاری از پزشک داشته باشید؟
احتمالا پزشک سؤالاتی از شما می‌پرسد. در ادامه به چند مورد اشاره شده است:

  • ادرارتان چه‌ رنگی است؟
  • آیا خون یا لخته خون در ادرارتان می‌بینید؟
  • آیا همیشه این اتفاق می‌افتد یا فقط گاهی‌اوقات این مشکل وجود دارد؟
  • آیا متوجه بوی نامطبوعی در ادرارتان شده‌اید؟
  • آیا بیشتر یا کمتر از حد معمول ادرار می‌کنید؟
  • آیا هنگام ادرارکردن درد دارید؟
  • آیا اشتهای شما تغییر کرده است؟
  • آیا به نظر می‌رسد بیشتر یا کمتر از حد معمول تشنه می‌شوید؟
  • آیا سابقه مشکلات ادراری داشته‌اید؟
  • آیا حساسیت دارید؟

 

روش‌های تشخیص بیماری‌ها و مشکلات احتمالی
ممکن است پزشک علاوه بر بررسی سابقه پزشکی و انجام معاینات جسمی، چند آزمایش تشخیصی خاص را هم تجویز کند که شامل موارد زیر است:

  • ارزیابی ادرار: پزشک از آزمایش ادرار برای بررسی سلول‌های قرمز خون، میزان بالای پروتئین و دفع مواد معدنی در ادرار استفاده می‌کند که می‌تواند نشانه مشکلات کلیوی و مجرای ادراری باشد.
  • آزمایش خون: آزمایش خون خاص میزان کراتینین و نیتروژن اوره خون (محصول دفعی در جریان خون، زمانی ‌که کلیه آسیب می‌بیند و به‌خوبی تصفیه را انجام نمی‌دهد) را اندازه می‌گیرد. همچنین ممکن است پزشک نمونه‌ای از خون را برای ارزیابی میزان آنزیم‌های کبدی و بیماری‌هایی مثل دیابت بررسی کند.

 

نکاتی درمورد حفظ آب بدن

  • یک بطری آب همراه داشته باشید؛
  • مصرف کافئین و الکل را محدود کنید؛
  • قبل از کارکردن، آب زیادی بنوشید؛
  • غذاهای خیلی شور یا شیرین را محدود کنید؛
  • مقداری لیمو به آب اضافه کنید تا اشتهاآورتر شود.

 

روزانه باید چه مقدار آب بنوشید؟
روزانه حدود ۹ لیوان آب برای خانم‌ها و ۱۳ لیوان آب برای مردان توصیه می‌شود، اما به یاد داشته باشید که این فقط یک راهنمای عمومی است.

عواملی مثل سن، بارداری، شیردهی، گرمای هوا و میزان فعالیت‌های جسمی شما همگی بر مقدار آبی که باید برای سلامتی‌تان بنوشید، اثر می‌گذارند.

 

تشنگی و نوشیدن آب
آیا نوشیدن آب در زمان تشنگی راه مناسبی برای حفظ آب بدن است؟

اگر تا زمان تشنگی آب ننوشید، ممکن است میزان آب معمول بدن را از دست بدهید. داشتن یک بطری آب، روش مناسبی است تا میزان آب موردنیازتان را دریافت کنید. می‌توانید به خودتان یادآوری کنید که بین کارها و فواصل چیزهایی مثل پیام بازرگانی یا بخش جدید یک نمایش آب بنوشید. اگر در جایی هستید که خیلی گرم یا خشک است، تنگی نفس دارید یا فعالیت جسمی زیادی انجام می‌دهید، حتما کمی بیشتر آب بنوشید.

آیا امکان ابتلای دوباره به کرونا وجود دارد؟

آیا امکان ابتلای دوباره به کرونا وجود دارد؟

آیا امکان ابتلای دوباره به کرونا وجود دارد؟

 

آیا امکان ابتلای دوباره به ویروس کرونا وجود دارد؟ در ادامه مطلب حاضر، به‌دنبال پاسخی برای این سؤال خواهیم بود. در ابتدا، لازم است درباره چگونگی مصونیت بدن در برابر کرونا و ویروس‌های دیگر در بلندمدت اطلاعاتی داشته باشید. این‌گونه می‌توانید درک بهتری از توضیحات بخش‌های اصلی مطلب پیدا کنید. در بخش‌های ابتدایی مطلب، شرح این موضوع را خواهید خواند و در ادامه، با بررسی نظر محققان و آخرین مطالعه‌های صورت‌گرفته، پاسخ این سؤال را خواهیم داد.

 

بدن ما چطور در برابر کرونا و ویروس‌های دیگر، ایمنی پیدا می‌کند؟
مصونیت بدن در برابر بیماری های ویروسی و بیماری های عفونی، طی فرایندهایی رخ می‌دهد که منشأ اصلی آنها سیستم ایمنی است. این فرایندها در دو مرحله کلی رخ می‌دهند:

مرحله اول
دستگاه ایمنی بدن همیشه آماده‌به‌کار است. مرحله اول درست زمانی اتفاق می‌افتد که عامل بیماری‌زا، ویروس یا به‌طورکلی هر عامل مهاجمی در بدن شناسایی ‌شود. این مرحله با اصطلاح پاسخ ایمنی غیراختصاصی (طبیعی/ innate immune response) شناخته می‌شود و شامل التهاب و آزادسازی گلبول‌های سفیدی است که به سلول‌های آلوده‌ به ‌ویروس هجوم می‌برند.

این مرحله صرفا مختص به کووید ۱۹ نیست؛ همچنین برای مصون‌سازی بدن در برابر این ویروس، کافی نیست. آنچه برای مصون‌سازی بدن نیاز داریم، در مرحله دوم رخ می‌دهد.

مرحله دوم
مرحله دوم با اصطلاح پاسخ ایمنی تطبیقی (adaptive immune response) شناخته می‌شود. در این مرحله، سلول‌ها پادتن هایی را تولید می‌کنند که توانایی چسبیدن به ویروس را دارند. علاوه بر این پادتن‌ها، در این مرحله، سلول‌هایT هم ساخته می‌شوند. سلول‌های T صرفا به سلول‌هایی حمله‌ور می‌شوند که آلوده به ویروس هستند (پاسخ سلولی دستگاه ایمنی)

این مرحله از کار دستگاه ایمنی به زمان نیاز دارد تا شروع شود. بنا به نتایج برخی مطالعات، حدود ۱۰ روز زمان نیاز است تا دستگاه ایمنی پادتن‌های مناسب برای حمله به ویروس کرونا را تولید کند. به‌علاوه، آن دسته از مبتلایان به کرونا که اوضاع بیماری‌شان وخیم‌تر است، قوی‌ترین پاسخ ایمنی را در بدنشان خواهند داشت.

اگر پاسخ ایمنی تطبیقی به‌اندازهٔ کافی قوی باشد، دستگاه ایمنی در آینده قادر به شناسایی ویروس‌های کرونای مهاجم و محافظت از بدن در برابر آنها خواهد بود.

هنوز مشخص نیست که پاسخ ایمنی تطبیقی در بدن آن دسته از مبتلایان به کرونا که علائم خفیف دارند (یا اصلا علائم و نشانه‌ای از بیماری ندارند) هم اتفاق می‌افتد یا خیر.

تحقیقات درباره نقش سلول‌های تی همچنان در دست انجام است؛ باوجوداین، به نظر می‌رسد حتی در بدن کسانی هم که جواب آزمایش کرونایشان منفی بوده است، پادتن‌ها تا حدودی توانایی حمله به ویروس‌های کرونای مهاجم را دارند.

 

مصونیت در برابر کرونا چقدر دوام دارد؟
حافظه دستگاه ایمنی بدن تا حدود زیادی شبیه به حافظه ذهنی خود انسان است: بعضی بیماری‌های عفونی را بعدها هم به یاد خواهد آورد و بعضی دیگر را کاملا از یاد می‌برد.

مثلا سرخک از آن بیماری‌هایی است که دستگاه ایمنی، پس از یک بار تقلا برای بیرون‌کردن عامل بیماری‌زای آن از بدن، تا پایان عمر بدن را در برابر آن مصون می‌کند. اما از سوی دیگر بیماری‌های متعددی هستند که دستگاه ایمنی کاملا آنها را فراموش می‌کند و مصونیت در برابر آنها دوام چندانی ندارد. ازجمله این بیماری‌ها می‌توان به ویروس سین‌سیشیال تنفسی (respiratory syncytial virus/ RVS) اشاره کرد که می‌تواند در یک فصل زمستان، چند بار متوالی به بدن کودکان راه یابد.

هنوز مدت‌زمان زیادی از شیوع ویروس کرونای جدید نگذشته است و بنابراین، معلوم نیست مصونیت بدن در برابر آن چقدر دوام دارد؛ اما می‌توانیم با بررسی شش ویروس دیگری که از خانواده کرونا هستند و اطلاعات بیشتری راجع به آنها داریم، سرنخ خوبی برای جواب این سؤال پیدا کنیم. در ادامه این کار را خواهیم کرد.

 

بررسی شش ویروس از خانواده کرونا
چهار مورد از شش ویروس یادشده، علائم و نشانه‌هایی شبیه به سرماخوردگی معمولی دارند و مصونیت در برابر آنها، کوتاه‌مدت است. نتایج برخی تحقیقات حاکی از آن بوده است که امکان ابتلای دوباره بخشی از مبتلایان به این بیماری ها در همان سالی که آلوده به ویروس شده‌اند، وجود دارد.

در دانشگاه کینگزکالج لندن (King’s College) سطح پادتن‌های مناسب برای ازبین‌بردن ویروس‌های کرونا در بدن در بازه زمانی سه‌ماهه بررسی شد. این پژوهش نشان داد که سطح پادتن‌ها این بازه کاهش می‌یابد.

اما درمورد برخی ویروس‌های خانواده کرونا، حتی اگر پادتن‌ها ناپدید شوند، سلول‌های تولیدکننده آنها (سلول‌های B) ممکن است در بدن باقی بمانند. به عنوان مثال، سلول‌های B در بدن برخی از مبتلایان به آنفولانزای اسپانیایی تا ۹۰ سال پس از ابتلایشان به بیماری باقی مانده بودند.

اگر این مسئله درباره ویروس کرونای جدید هم صادق باشد، درصورت ابتلای دوباره به کرونا، بار دوم، شدت بیماری کمتر خواهد بود.

هنوز مشخص نشده است که در بلندمدت، برای سلول‌های T در بدن چه اتفاقی رخ می‌دهد و این سلول‌ها چقدر دوام دارند. اما بنا به نتایج برخی تحقیقات، سلول‌های T که در پاسخ به حضور بیماری سارس (سندرم تنفسی حاد/ Severe Acute Respiratory Syndrome) تولید می‌شوند، تا ۱۷ سال پس از ابتلا به بیماری در بدن باقی می‌مانند.

 

آیا امکان ابتلای دوباره به کرونا وجود دارد؟
متأسفانه با وجود تمامی توضیحاتی که داده شد هنوز نمی‌توانیم به این سؤال پاسخ قطعی بدهیم. همه‌چیز بستگی به این دارد که پادتن‌های تولیدشده در بدن هنگام ابتلای اولیه به بیماری، بدن ما را در برابر ابتلای دوباره به کرونا مصون خواهند کرد یا خیر. سؤال دیگری که هنوز نمی‌توان با قطعیت به آن پاسخ داد این است که پادتن‌های تولیدشده در ابتلای اولیه به بیماری چقدر دوام دارند و تا چه زمانی در بدن باقی می‌مانند. تنها با اتکا به تحقیق‌های صورت‌گرفته درباره ویروس‌های دیگر خانواده کرونا می‌توان درباره پاسخ این سؤال‌ها حدس‌هایی زد که در بخش‌های قبلی اشاره گذرایی به آنها شد.

 

آیا تاکنون مورد ثبت‌شده‌ای از ابتلای دوباره به کرونا داشته‌ایم؟
خیر. در ماه‌های اولیه شیوع کرونا خبرهایی در این باره منتشر شد که بعدها و با انجام تحقیقات بیشتر، صحت ابتلای دوباره به کرونا در آن بیماران تأیید نشد. برای نمونه، به اخبار منتشرشده درباره بیماران کرونا در کره جنوبی می‌توان اشاره کرد که پس از ابتلای اولیه به بیماری و طی‌کردن دوران درمان، جواب آزمایش‌شان مثبت شد. سازمان بهداشت جهانی (WHO) پس از انتشار این اخبار در بیانیه‌ای اعلام کرد که ویروس کرونا در بدن این افراد در سلول‌های مرده ریه یافت شده‌اند و به‌همین‌خاطر جواب آزمایش آنها مثبت درآمده است؛ درحالی‌که به بیماری مبتلا نشده بودند.

موارد دیگری هم از این دست در گوشه و کنار جهان مشاهده شده‌اند؛ مثلا کسانی بدون آنکه کاملا بهبود پیدا کرده باشند، از بیمارستان‌ها مرخص شده بودند. تا مدتی، محققان احتمال می‌دادند که این افراد دوباره کرونا گرفته‌اند ولی با انجام تحقیقات بیشتر، صحت این مسئله تأیید نشد.

 

آیا در صورت ابتلای دوباره به کرونا، بدن در برابر آن مصون خواهد بود؟
همان‌طور که گفته شد، هنوز موردی از ابتلای دوباره به کرونا وجود نداشته است که بتوانیم به این سؤال پاسخ قطعی دهیم. اما محققان برای پی‌بردن به چندوچون موضوع، روی چند میمون آزمایش انجام داده‌اند و پس از ابتلای اولیه میمون‌ها به بیماری، ویروس کرونا را دوباره وارد بدنشان کردند. هدف این بود که مرحله اولیه پاسخ ایمنی در بدن میمون‌ها شکل بگیرد و با ابتلای دوباره، مقاومت بدنشان سنجیده شود. در نتیجه مشخص شد که میمون‌ها در مرحله دوم آزمایش و هنگام ابتلای دوباره به کرونا، علائم و نشانه‌ای از بیماری نداشتند.

 

آیا ابتلا به سرماخوردگی معمولی هم می‌تواند بدن را در برابر ویروس کرونای جدید مصون کند؟
ممکن است. برخی بیماری‌های عفونی نظیر همین سرماخوردگی ساده بی‌شباهت به بیماری کرونای جدید نیستند و ممکن است ابتلا به یکی از آنها، بدن را تا حدودی در برابر بیماری دیگر مقاوم کند.

نتایج برخی تحقیقات حاکی از آن بوده است که سلول‌های T تولیدشده در بدن برخی بیماران مبتلا به سرماخوردگی و سارس، توان واکنش در برابر ویروس کرونای جدید را هم دارند. اینکه چنین مسئله‌ای تا چه اندازه رایج است و چقدر بدن را مقاوم می‌کند، هنوز کاملا مشخص نیست و تحقیقات در این باره همچنان در دست انجام است.

 

آیا وجود پادتن‌ها در بدن به‌معنای مصونیت در برابر ویروس کرونای جدید است؟
به این سؤال هم با قطعیت نمی‌توان پاسخ داد. به‌همین‌خاطر است که متخصصان سازمان بهداشت جهانی نگرانی‌هایی بابت صدور «گذرنامه ایمنی» (Immunity passports) ابراز کرده‌اند. در برخی کشورها، میزان پادتن‌های موجود در بدن افراد بهبودیافته از کرونا سنجیده می‌شود. اگر این پادتن‌ها به‌اندازهٔ کافی باشد، به آن افراد، گذرنامه ایمنی داده می‌شود تا اجازه برگشتن به محیط کارشان را پیدا کنند.

علت نگرانی‌ها آن است که تقریبا در بدن تمامی مبتلایان به کرونا پادتن یافت می‌شود؛ اما تنها پادتن‌های خنثی‌کننده هستند که می‌توانند به ویروس کرونا بچسبند و از سرایت آن به بدن دیگران جلوگیری کنند. در نتیجه مطالعه‌ای روی ۱۷۵ بیمارِ بهبودیافته چینی، مشخص شد که تنها ۳۰ درصد از این افراد پادتن‌های خنثی‌کننده در بدنشان داشتند.

مسئله دیگری که به نگرانی‌ها دامن می‌زند این است که حتی با وجود پادتن در بدن و مصونیت در برابر ابتلای دوباره به کرونا، تضمینی نیست که بیماران بهبودیافته ناقل ویروس به دیگران نباشند.

 

چرا مصونیت در برابر بیماری کرونا مهم است؟
شاید یافتن پاسخ قطعی این سؤال که آیا امکان ابتلای دوباره به کرونا وجود دارد یا خیر، نگرانی‌ها بابت سلامتی افراد و جوامع را کمتر کند؛ به‌علاوه، مصونیت در برابر بیماری، میزان کشنده‌بودن ویروس را کمتر می‌کند. اگر بدن افراد در برابر ویروس مقاوم شود، هرچند این مقاومت جزئی باشد، در آینده خطر کمتری جوامع را تهدید خواهد کرد.

درک بهتر مصونیت در برابر بیماری می‌تواند محدودیت‌های وضع‌شده بر زندگی روزمره را کاهش دهد، به‌شرطی‌که بدانیم چه کسانی در معرض ابتلا به ویروس یا سرایت‌دادن آن نیستند.

این نکته مهم را هم نباید فراموش کرد که اگر ایجاد مصونیت در برابر بیماری در بلندمدت دشوار باشد، تهیه واکسن برای کنترل آن سخت‌تر خواهد بود؛ همچنین مصونیت نقش تعیین‌کننده‌ای در چگونگی استفاده از واکسن هنگام تولید و عرضه عمده آن خواهد داشت: اینکه آیا باید واکسن را فقط یک بار در طول عمر بزنیم یا باید طی بازه‌های زمانی مشخص اقدام به تزریق دوباره واکسن کنیم.

هرآنچه باید درباره داروی رمدسیویر برای بهبود کرونا بدانید

هرآنچه باید درباره داروی رمدسیویر برای بهبود کرونا بدانید

هرآنچه باید درباره داروی رمدسیویر برای بهبود کرونا بدانید

 

در گذشته، داروی رمدسیویر (Remdesivir) برای درمان بیماری ابولا به کار گرفته می‌شد؛ اما حالا به‌عنوان تنها داروی مؤثر برای بهبود علائم کرونا مدتی است در مرکز توجه‌ها قرار گرفته است. البته باید در نظر داشت که صلاحیت دارو برای درمان ویروس کرونا هنوز با قطعیت تأیید نشده است و محققان، امید داشتن به آن و درنظرگرفتن آن به‌عنوان راه رهایی از ویروس کرونای جدید را توصیه نمی‌کنند. درحالی‌که این نکته را گوشه ذهن دارید، در ادامه مطلب همراه ما باشید تا اطلاعات و جزئیات بیشتری درباره تحقیقات صورت‌گرفته روی داروی رمدسیویر، تأثیر آن بر بیماران مبتلا به کرونا و نتایج آنها در اختیارتان بگذاریم

 

داروی رمدسیویر نخستین بار برای درمان کدام بیماری ساخته شد و اساسا کارکرد آن چگونه است؟
در سال ۲۰۰۹، شرکت داروسازی «گیلید ساینسز (Gilead Sciences)» در برنامه پژوهشی مرتبط با بیماری‌های هپاتیت سی و ویروس سین‌سیشیال تنفسی (respiratory syncytial virus/ RSV) عهده‌دار تحقیق بر روی داروی رمدسیویر شد. در حین انجام این کارهای تحقیقاتی مشخص شد که دارو خواص ضدویروسی دارد و می‌تواند کارکرد طیف وسیعی از ویروس‌ها را تحت‌تأثیر قرار دهد.

پس از انجام آزمایش‌های اولیه و مشخص‌شدن خواص ضدویروسی دارو، امتحان‌کردن آن بر روی حیوانات، برای درمان ابولا آغاز شد. متأسفانه نتایج مطابق انتظار نبود. بنابراین، دو داروی دیگری که برای درمان ابولا، به‌نوعی رقبای داروی رمدسیویر محسوب می‌شدند، به آن ارجحیت داده شدند این داروها سال گذشته تولید شدند و عرضه عمده آنها برای درمان ابولا شروع شد.

حتی پیش از شیوع ویروس کرونای جدید، شرکت گیلید ساینسز، با انجام بررسی‌هایی، کارایی داروی رمدسیویر برای درمان سایر ویروس‌های خانواده کرونا، شامل سارس (SARS) و مرس (MERS) را آزمایش کرده بود. البته آزمایش‌ها صرفا محدود به تست‌های آزمایشگاهی یا تست دارو بر روی بدن حیوانات می‌شد و به مرحله آزمایش‌های بالینی نرسید. علت هم آن بود که در آن زمان تعداد بیماران مبتلا به مرس بسیار کم بود و هیچ مورد تأییدشده‌ای از ابتلا به سارس برای انجام آزمایش در دسترس نبود.

در اوایل سال جاری، و زمانی که مشخص شد علت اصلی ابتلا به بیماریِ شبه آنفولانزایی که در چین شیوع پیدا کرد ویروسی است جدید از خانواده کرونا، شرکت گیلید ساینسز داروی رمدسیویر را در اختیار مرکز کنترل و پیشگیری از بیماری ها در چین گذاشت تا کارایی آن در مقابل ویروس آزمایش شود.

به نظر می‌رسد که داروی رمدسیویر مختل‌کننده مکانیسم‌های تکثیر ویروس‌هایی بخصوص مثل ویروس کرونای جدید است. محققان همچنان در حال پژوهش بر روی این موضوع هستند که دارو دقیقا چطور این کار را انجام می‌دهد.

انجام تست‌های آزمایشگاهی و آزمایش‌های بالینی با داروی رمدسیویر از ماه ژانویه سال جاری میلادی شروع شده است. نتایج برخی از این آزمایش‌ها در دسترس عموم قرار گرفته است و برخی از آنها واقعا امیدوارکننده هستند.

 

هر آنچه درباره آزمایش‌های صورت‌گرفته برای مشخص‌کردن کارایی داروی رمدسیویر می‌دانیم
نتایج دو بررسی صورت‌گرفته درباره تأثیر و کارایی داروی رمدسیویر ماه گذشته منتشر شدند:

در نتیجه کار پژوهشی اول که در چین صورت گرفت مشخص شد که دارو، در مقایسه با دارونماها، تأثیری بر کاهش نرخ مرگ‌ومیر ناشی از بیماری و یا کاهش مدت‌زمان دوره بهبودی/ نقاهت ندارد.

اما در سوی دیگر، پژوهش دیگری در آمریکا انجام شد و نتایج آن در مجله پزشکی نیوانگلند (New England Journal of Medicine) منتشر شد. در نتیجه این پژوهش مشخص شد که استفاده از داروی رمدسیویر، دوران بهبودی بیماران مبتلا به کرونا را از میانگین ۱۵ روز، به ۱۱ روز می‌رساند.

به نیمی از بیماران مبتلا به کرونا در این آزمایش، داروی رمدسیویر داده شد و به نیم دیگر، دارونما.

برخی از محققان، ازجمله دکتر رابرت اِم. گراسبرگ (Dr. Robert M. Grossberg) که یکی از متصدیان پژوهش دوم بود بر این باورند که نتایج به‌دست‌آمده دلگرم‌کننده هستند؛ البته با اضافه‌کردن این نکته که آزمایش‌ها هنوز مراحل مقدماتی را طی می‌کنند و نمی‌توان با قطعیت، اظهارنظر خاصی کرد.

دکتر گراسبرگ دراین‌باره می‌گوید: «برای پژوهشی که صورت گرفت به‌خوبی برنامه ریزی شده بود و در نتیجه آن ثابت شد که داروی ضدویروس می‌تواند برای کسانی که وضعیت بیماری‌شان متوسط تا شدید است مفید و کارآمد باشد.»

 

آیا داروی رمدسیویر در کاهش میزان مرگ‌ومیر هم تأثیر دارد؟
دکتر گراسبرگ در پاسخ به این سؤال می‌گوید: «ممکن است؛ اما هنوز این مسئله اثبات نشده است و نمی‌توان با قطعیت اظهارنظر کرد.»

در اوایل ماه ژوئن، شرکت گیلید در بیانیه‌ای اعلام کرد که اطلاعات حاصل‌شده از منابع مختلف حاکی از آن است که دوران بهبودی بیماران مبتلا به کرونا با شدت متوسط، پس از مصرف ۵روزه داروی رمدسیویر، کمتر شده است.

آزمایش ۱۰روزه دارو هم حکایت از بهبود اوضاع بیماران داشت، هرچند نتایج به‌دست‌آمده از لحاظ آماری چندان درخور توجه نبودند.

 

آیا شروع مصرف داروی رمدسیویر در همان مراحل اولیه بیماری نقشی در بهترشدن کارایی آن خواهد داشت؟
سؤال مهم دیگر این است که کدام دسته از بیماران مبتلا به کرونا بیشترین بهره را از مصرف داروی رمدسیویر خواهند برد.

دکتر گراسبرگ بر این باور است که بدن آن دسته از بیمارانی که از کپسول تنفسی اکسیژن به‌عنوان راهکار درمانی مکمل استفاده می‌کنند اما هنوز اوضاع بیماری‌شان وخیم نشده است، در پاسخ به مصرف دارو بهتر جواب می‌دهد.

دکتر مارک سیگل (Dr. Marc Siegel)، استادیار دانشکده پزشکی دانشگاه جورج‌واشنگتن، با توجه به اطلاعاتی که از زیرنظرگرفتن روند بهبود بیمارانش به دست آورده، باور دارد که هرچه پروسه دارودرمانی زودتر شروع شود، نتایج آن بهتر خواهد بود.

او دراین‌باره می‌گوید: «قبل از آنکه بیمار به مرحله‌ای برسد که باید به بخش مراقبت‌های ویژه منتقل شود، ویروس به بدن وارد شده و از آن خارج شده است. در چنین شرایطی، پاسخ سیستم ایمنی بدن به ویروس است که بیشتر باعث آسیب‌رسانی می‌شود.»

به‌باور دکتر سیگل، در حالت ایدئال، مصرف دارو باید پیش از حضور بیمار در بیمارستان شروع شود؛ یعنی حدود ۲ هفته پس از تشخیص قطعی علت بیماری. البته در حال حاضر، نوع خوراکی داروی رمدسیویر وجود ندارد و این دارو فقط تزریق می‌شود. همین مسئله شرایط را کمی دشوار می‌کند.

بیشتر آزمایش‌های صورت‌گرفته درباره دارودرمانی کرونا بر روی بیمارانی بوده است که در بیمارستان بستری شده‌اند. به‌این‌شکل نمی‌توان درک درستی از تأثیر دارو بر روی کسانی که علائم خفیف تا متوسط دارند به دست آورد. تعداد چنین افرادی کم هم نیست: حدود ۸۱ درصد بیماران کرونایی.

دکتر گراسبرگ دراین‌باره می‌گوید: «شناسایی کسانی که در مراحل اولیه بیماری، با دارو بهبود می‌یابند و از سوی دیگر، دردسترس‌داشتن انواعی از دارو که استفاده از آنها راحت و ایمن باشد (به‌منظور درمان بیماران سرپایی، پیش از آنکه بستری شوند)، وحشت ناشی از کرونا را به‌شدت کاهش می‌دهد و کنترل بیماری را آسان‌تر خواهد کرد.»

 

آیا استفاده ترکیبی از روش‌های درمانی تأثیری در کنترل بهتر اوضاع بیماری دارد؟
سایر تحقیق‌های صورت‌گرفته متمرکز بر آسیبی هستند که دستگاه ایمنی در پی ابتلا به بیماری کرونا به بدن وارد می‌کند؛ آسیبی که دکتر سیگل به آن اشاره کرد. این عارضه را در علم پزشکی، «طوفان سیتوکین» (cytokine storm) می‌نامند.

در یکی از این تحقیق‌ها، محققان در حال بررسی ترکیب داروی رمدسیویر با داروی باریسی‌تینیب (baricitinib) هستند: دارویی ضدالتهاب که از آن برای بهبود علائم روماتیسم مفصلی (rheumatoid arthritis) استفاده می‌شود. در استفاده ترکیبی از این دو دارو، داروی رمدسیویر به جلوگیری از تکثیر بیشتر ویروس کمک می‌کند و باریسی‌تینیب پاسخ ایمنی بدن را تسکین می‌دهد. به نظر می‌رسد علت بخشی از آسیب‌های واردشده به اعضای بدن هنگام ابتلا به کرونا، همین پاسخ‌های ایمنی نامتعارف بدن باشد.

دکتر گراسبرگ دراین‌باره می‌گوید: «استفاده ترکیبی از روش‌های درمانی، راهکاری ثمربخش و مهم برای بهبود علائم کرونا است، به‌ویژه در موارد شدیدتر بیماری که هم به داروهای ضدویروس نیاز است و هم به داروهایی که با استفاده از آنها، بتوان پاسخ‌های ایمنی بدن را کنترل کرد.».

 

آیا امکان دسترسی به داروی رمدسیویر در ایران هم وجود دارد؟
به‌نقل از خبرگزاری ایرنا، بحث و گمانه‌زنی درباره تولید و عرضه داروی رمدسیویر در ایران چند روزی ادامه داشت. سرانجام، در ۲۵ تیرماه، سعید نمکی، وزیر بهداشت، در حاشیه جلسه هیئت‌دولت رسما از تولید ملی این دارو برای درمان کرونا خبر داد.

پیش از این تاریخ، محموله نسبتا کوچکی به‌صورت وارداتی در اختیار بیمارستان‌ها قرار گرفته بود که صرفا برای بهبود اوضاع بیمارانی استفاده می‌شد که در بخش مراقبت‌های ویژه بستری بودند. متأسفانه انواع جعلی دارو به بازار ناصرخسرو و بازارهای سیاه دیگر هم راه یافت و بعضا با قیمت‌های نجومی از ۵۰ تا ۶۰ میلیون تومان به فروش رسید.

در ایران نمونه‌هایی از داروی وارداتی رمدسیویر را در اختیار دانشگاه علوم پزشکی و مراکز دانشگاهی گذاشتند تا با انجام تحقیقات مربوطه، روند تولید و عرضه داخلی آن شروع شود و دیگر نیازی به واردات دارو نباشد. علت تأکید مقامات بر عرضه داخلی دارو، شرایط دشوار ایران در اوضاع تحریم‌ها است که دریافت کالا و خدمات از شرکت‌های خارجی را با محدودیت‌های زیادی روبه‌رو کرده است.

وزیر بهداشت در مراسم اجلاس رؤسای دانشگاه‌های علوم پزشکی که در دوشنبه ۳۰ تیرماه برگزار شد، بار دیگر از آغاز تولید و عرضه داخلی داروی رمدسیویر در ایران گفت و رسما این خبر را تأیید کرد.

در حال حاضر، سه شرکت ایرانی مسئول فعالیت برای تولید و عرضه دارو در ایران شده‌اند و قرار است سهمیه‌ای برای اختصاص دارو به بیمارستان‌ها، با توجه به تعداد بیماران بستری در بخش مراقبت‌های ویژه، معین شود. هدف این است که این داروی تزریقی صرفا در بیمارستان‌ها و داروخانه‌ها قابل‌دسترسی باشد تا کارایی آن برای مقابله با ویروس تحت‌تأثیر قرار نگیرد.

داروی رمدسیویر وارداتی در ایران حدود یک میلیون و دویست هزار تومان قیمت‌گذاری شده است. قیمت داروهای رمدسیویر ساخت داخل هم حدود نصف قیمت نمونه‌های وارداتی آن خواهد بود.

 

آیا با عرضه تجاری دارو، مقابله با کرونا امیدوارکننده‌تر می‌شود؟
در پایان، دوباره بر این نکته تأکید می‌شود که معرفی داروی رمدسیویر و سر زبان افتادن آن نباید ما را گمراه کند. درواقع، هنوز نمی‌توانیم با قطعیت، تأثیر مثبت آن در بهبود کرونا را تأیید کنیم. برای کسب اطلاعات بیشتر، باید منتظر ماند و دید در آینده چه پیش خواهد آمد.
به بیان دیگر، مصرف دارو راه رهایی از شر کرونا نیست و صرفا احتمال بهبود علائم و کاهش دوران نقاهت با استفاده از دارو وجود دارد.

به‌باور دکتر سیگل، بهترین راهکاری که در حال حاضر در دسترس داریم استفاده ترکیبی از داروها است که در بخش قبل، توضیح کامل درباره چگونگی آن داده شد. دکتر سیگل بر این باور است که این راهکار درمانی شاید وضعیت کنترل بیماری را تا حدود ۱۰ تا ۱۵ درصد بهبود بخشد. به‌گفته او، بیش از همه، عواملی مثل سن، سابقه ابتلا به بیماری‌های دیگر و امکانات کمک‌تنفسی موجود در بیمارستان‌ها هستند که نقشی تعیین‌کننده در چگونگی وضعیت بیماران کرونایی خواهند داشت.

 

نظر شما چیست؟ فکر می‌کنید مصرف داروی رمدسیویر تا چه اندازه مؤثر خواهد بود و چقدر شما را امیدوار به آینده می‌کند؟ در بخش دیدگاه‌ها می‌توانید ما و خوانندگان این مطلب را از نظرات خود مطلع کنید. همچنین اگر اطلاعات دیگری درباره این دارو دارید، می‌توانید با ما در میان بگذارید.

آموکسی سیلین؛ نحوه مصرف،‌ عوارض و تداخل دارویی

آموکسی سیلین؛ نحوه مصرف،‌ عوارض و تداخل دارویی

آموکسی سیلین؛ نحوه مصرف،‌ عوارض و تداخل دارویی

 

آموکسی سیلین یکی از آنتی بیوتیک های پنی سیلین است که برای درمان عفونت‌های باکتریایی تجویز می‌شود. در این مطلب با مقدار و نحوه مصرف آموکسی سیلین، عوارض و تداخل دارویی آن آشنا می‌شوید. با ما همراه باشید.

آموکسی سیلین یکی از آنتوبیوتیک‌های پنی‌سیلین است که با باکتری‌ها مبارزه می‌کند. آموکسی سیلین برای درمان بسیاری از انواع عفونت‌های ناشی از باکتر‌ی‌ها، از جمله ورم لوزه، برونشیت، سینه‌پهلو یا پنومونی، سوزاک و عفونت‌های گوش، بینی، گلو، پوست یا دستگاه دفع ادرار تجویز می‌شود.

آموکسی سیلین معمولا همراه با آنتی‌بیوتیک دیگری به نام کلاریترومایسین برای درمان زخم معده ناشی از هلیکوباکتر پیلوری تجویز می‌شود. ترکیب این دارو را معمولا همراه با یک کاهش‌دهنده اسید معده به نام لانسوپرازول تجویز می‌کنند.

اگر به آموکسی‌ سیلین و سایر آنتی‌بیوتیک‌های پنی سیلین مثلا آمپیسیلین، دی‌کلوگزاسیلین، اگزاسیلین و… حساسیت دارید، از مصرف این دارو اجتناب کنید.

قبل از مصرف آموکسی سیلین، حتما حساسیت به سفالوسپورین‌ها را با پزشک در میان بگذارید. همچنین، اگر آسم، بیماری‌های کبد و کلیه یا مشکلات مرتبط با انعقاد خون یا انواع آلرژی‌ها را دارید، حتما این موارد را با پزشک در میان بگذارید.

دوره‌ٔ درمان با این دارو را طبق دستور پزشک، تکمیل کنید. علائم شما قبل از اینکه عفونت به طور کامل از بین برود، بهبود پیدا می‌کند.

آموکسی سیلین عفونت‌های ویروسی مثل سرماخوردگی ها و آنفلوانزای رایج را درمان نمی‌کند. این دارو را در اختیار افراد دیگر قرار ندهید؛ حتی اگر علائم مشابه شما دارند.

داروهای آنتی‌بیوتیک ممکن است باعث ایجاد اسهال شوند. این علامت ممکن است موقع مصرف دارو یا ظرف مدت چند ماه بعد از قطع مصرف، خود را نشان دهد. این علامت ممکن است نشانه‌ای از یک عفونت جدید باشد.

اگر اسهال آبکی یا خونی دارید، از مصرف آموکسی‌ سیلین اجتناب و به پزشک مراجعه کنید. از داروهای ضداسهال استفاده نکنید تا زمانی که پزشک برایتان تجویز کند.

نکاتی که قبل از مصرف آموکسی سیلین باید رعایت کنید

اگر به آنتی بیوتیک‌های پنی سیلین حساسیت دارید، نباید از آموکسی سیلین استفاده کنید.

برای اینکه مطمئن شوید آموکسی سیلین برای شما ضرری ندارد، در صورت داشتن شرایط زیر، با پزشک مشورت کنید:

  • آسم؛
  • بیماری‌های کبد یا کلیه؛
  • مونونوکلئوز عفونی که به طور خلاصه مونو نامیده می‌شود؛
  • سابقه اسهال ناشی از مصرف آنتی‌بیوتیک؛
  • حساسیت‌های دارویی یا غذایی، به‌خصوص حساسیت نسبت به سفالوسپورین.

آموکسی سیلین ضرری برای نوزادان در رحم مادر ندارد؛ ولی اگر باردار هستید یا در دوران مصرف این دارو قصد بارداری دارید، حتما با پزشک مشورت کنید.

 

آموکسی سیلین و پیشگیری از بارداری
آموکسی سیلین، تأثیر قرص‌های پیشگیری از بارداری را کاهش می‌دهد. از پزشک خود در مورد روش‌های بارداری غیرهورمونی سوال کنید. می‌توانید از روش‌های پیشگیری دیگری مثل کاندوم، دیافراگم یا اسپرم‌کش در مدت درمان با آموکسی سیلین استفاده کنید.

آموکسی سیلین می‌تواند وارد شیر مادر شود. ولی بر اساس نتایج چند تحقیق معدود، هیچ آسیبی برای نوزاد ندارد. اگر در دوران شیردهی هستید، قبل از مصرف آموکسی سیلین با پزشک خود مشورت کنید.

آموکسی سیلین به شکل داروهای جویدنی هم وجود دارد. این نوع از آموکسی سیلین ممکن است حاوی فنیل‌آلانین باشد. اگر بیماری فنیل کتونوری (PKU) دارید، قبل از مصرف آموکسی سیلین جویدنی، با پزشک خود مشورت کنید.

 

نحوه مصرف آموکسی سیلین
آموکسی سیلین را درست مطابق با تجویز پزشک‌تان مصرف کنید. دقیقا مطابق با دستور پزشک که روی جعبه دارو ثبت می‌شود، دوز و ساعت مصرف دارو را در نظر بگیرید. هرگز این دارو را کمتر یا بیشتر از مقدار تجویزشده، یا برای مدتی طولانی‌تر از مدت تجویزشده مصرف نکنید.

هر روز در زمان مشخص و ثابت، دارو را مصرف کنید.

بعضی از آموکسی سیلین‌ها را باید همراه با غذا یا یک ساعت بعد از آن مصرف کنید. بنابراین، قبل از مصرف دارو، حتما بروشور داخل آن را مطالعه کنید. بعضی از انواع آموکسی سیلین ممکن است نیاز به مصرف هم‌زمان با غذا نداشته باشند. بنابراین باید لِیبِل داروها را به‌دقت بخوانید. علاوه بر این، اگر دارو به شکل مایع باشد، باید قبل از مصرف و اندازه‌گیری دوز مصرف، آن را به‌خوبی تکان دهید. حتما دستورالعمل مصرف دارو را بخوانید.

 

اندازه‌گیری دوز مصرف
با استفاده از قاشق‌های مخصوص اندازه‌گیری یا سُرنگ‌های مخصوص اندازه‌گیری دوز مصرف، دارو را اندازه بگیرید و بعد مصرف کنید. اگر وسیلهٔ مناسب برای اندازه‌گیری دارو ندارید، از داروخانه تهیه کنید.

داروهای مایع را می‌توانید مستقیما مصرف یا با آب، شیر، آب‌میوه یا سایر نوشیدنی‌ها ترکیب کنید. اگر داروی مایع را با نوشیدنی ترکیب کردید، آن را یک‌جا مصرف کنید و مقداری از آن را برای بعد نگذارید.

داروهای جویدنی را قبل از فروبردن باید بجوید.

اگر آموکسی سیلین را برای مدت طولانی مصرف می‌کنید، باید مرتب آزمایش خون بدهید. همچنین، در دوران مصرف آموکسی سیلین، عملکرد کبد و کلیه‌ها باید مرتب بررسی شود.

اگر آموکسی سیلین را همراه با کلاریترومایسین یا لانسوپرازول برای درمان زخم معده مصرف می‌کنید، همهٔ داروها را مطابق با دستورالعمل پزشک استفاده کنید. حتما بروشور داروها یا دستور پزشک را که روی جعبه دارو نوشته می‌شود، بخوانید. دوز مصرف دارو یا زمان مصرف آن را بدون توصیه پزشک تغییر ندهید.

دوره درمان با داروها را مطابق با تجویز پزشک کامل کنید. علائم شما ممکن است قبل از رفع کامل عفونت‌ها، بهبود پیدا کنند.

مصرف نکردن دوزهای تجویزشده احتمال ابتلای مجدد به عفونت‌های آتی را که مقاوم به آنتی‌بیوتیک هستند، افزایش می‌دهد. آموکسی سیلین عفونت‌های ویروسی رایج مثل سرماخوردگی و آنفلوانزا را درمان نمی‌کند.

داروهای خود را در اختیار دیگران نگذارید و به کسی توصیه نکنید؛ حتی اگر علائم مشابهی دارید.

 

فراموش کردن مصرف دوز آموکسی سیلین
اگر مصرف یک دوز از دارو را فراموش کردید، به محض یادآوری آن را مصرف کنید. اگر زمان مصرف دوز بعدی نزدیک است، از دوز فراموش‌شده صرف نظر کنید. برای جبران دوز فراموش‌شده، دوز بعدی را افزایش ندهید.

 

مصرف بیش از اندازه آموکسی سیلین
اگر دارو را بیش از اندازه توصیه‌شده مصرف کردید، در صوت اُوردوز، حتما با فوریت‌های پزشکی تماس بگیرید.

علائم اوردوز عبارت‌اند از: گیجی، تغییرات رفتاری، راش‌های پوستی شدید، ادرار کمتر از حالت عادی یا تشنج.

 

هنگام مصرف آموکسی سیلین از مصرف چه داروهایی باید اجتناب کنید؟
داروی‌های آنتی‌بیوتیک ممکن است باعث اسهال شوند. احتمالا اسهال نشانه‌ای از یک عفونت جدید است. اگر اسهال خونی با آبکی دارید، مصرف آموکسی سیلین را قطع کنید و با پزشک تماس بگیرید. داروهای ضداسهال را سرخود مصرف نکنید؛ مگر اینکه پزشک برایتان تجویز کند.

 

آموکسی سیلین و آزمایش‌های پزشکی
این دارو ممکن است نتایج غیرمعمول در برخی آزمایش‌های پزشکی ایجاد کند. اگر در حال مصرف آموکسی سیلین هستید، این مورد را حتما با پزشک خود در میان بگذارید.

آموکسی سیلین را در دمای اتاق و دور از رطوبت، گرما و نور خورشید نگه دارید.

آموکسی سیلین مایع را می‌توانید در یخچال نگهداری کنید، ولی نباید اجازه دهید که یخ بزند. هر داروی مایعی را که ظرف ۱۴ روز بعد از ترکیب شدن در داروخانه مصرف نشده، دور بریزید.

 

عوارض آموکسی سیلین
اگر هر کدام از نشانه‌های زیر که حاکی از حساسیت به آموکسی سیلین است مشاهده کردید، با فوریت‌های پزشکی تماس بگیرید:

  • کهیر؛
  • تنگی نفس؛
  • مشکل در تنفس؛
  • ورم صورت، لب، زبان یا گلو.

اگر علائم زیر را دارید با پزشک خود در میان بگذارید:

  • آسهال آبکی یا خونی؛
  • پرزدار شدن، ورم کردن یا تغییر رنگ زبان؛
  • تب، لثه‌های متورم، زخم‌های دردناک دهان، درد موقع بلع، جراحات پوستی، علائم شبیه به سرماخوردگی یا آنفلوانزا، سرفه، مشکل در تنفس؛
  • تورم غدد، راش یا خارش پوست، درد مفاصل یا احساس کلی بیماری؛
  • پوست زرد یا رنگ‌پریده، زرد شدن چشم‌ها، ادرار تیره‌رنگ، تب، احساس ضعف یا گیجی؛
  • مورمور شدن شدید، احساس کرختی، درد، ضعف عضلات؛
  • کبودی، خونریزی غیرطبیعی در بینی، دهان، واژن یا مقعد، نقطه‌های بنفش یا قرمز زیر پوست؛
  • واکنش‌های شدید پوستی، گلودرد، ورم در صورت یا زبان، احساس سوزش چشم، درد پوستی و به دنبال آن راش‌های بنفش یا قرمز که در سطح پوست به‌خصوص در صورت و بالاتنه پخش می‌شوند.

 

عوارض جانبی شایع آموکسی سیلین
عوارض جانبی شایع آموکسی سیلین عبارت‌اند از:

  • اسهال؛
  • راش پوستی؛
  • حالت تهوع و استفراغ.

این فهرست، فهرست کامل همهٔ عوارض جانبی آموکسی سیلین نیست و ممکن است عوارض دیگری هم داشته باشد. برای اطلاع از سایر عوارض جانبی این دارو، با پزشک خود مشورت کنید.

 

تداخل دارویی آموکسی سیلین
بعضی از داروهای دیگر ممکن است با آموکسی سیلین تداخل دارویی ایجاد کنند. برخی از این داروها جزو داروهایی هستند که بدون نسخه نیز در داروخانه‌ها عرضه می‌شوند؛ از جمله ویتامین‌ها، داروهای درمانی و حتی داروهای گیاهی. حتما پزشک معالج‌تان را از داروهای مصرفی‌تان آگاه کنید.

کلسترول خون چقدر باید باشد؟ کلسترول خون نرمال در سنین مختلف

کلسترول خون چقدر باید باشد؟ کلسترول خون نرمال در سنین مختلف

کلسترول خون چقدر باید باشد؟ کلسترول خون نرمال در سنین مختلف

 

تقریبا همهٔ ما افرادی را می‌شناسیم که همیشه نگران میزان کلسترول خونشان هستند. لزوما افزایش کلسترول در سنین بالا اتفاق نمی‌افتد. اما قطعا هرقدر در سنین پایین‌تر سبک زندگی سالمی را انتخاب کنید، با افزایش سن شرایط بهتری خواهید داشت. به تغییرات کوچکی فکر کنید که می‌توانید در حال حاضر انجام دهید تا باعث تغییرات بزرگ در آینده شود. درست مثل قطاری که مسیرش را به‌آرامی تغییر می‌دهد و درنتیجه تغییر بزرگی در مقصد نهایی آن اتفاق می‌افتد. این مثال در ابتلا به کلسترول بالا هم صادق است. اما کلسترول خون چقدر باید باشد؟ در این مقاله با کلسترول خون نرمال، مقدار مناسب آن بر اساس سن و روش‌های کنترل و کاهش کلسترول آشنا می‌شوید. پس این مطلب مفید را از دست ندهید.

 

کلسترول نوعی مادۀ چربی است که کبد آن را می‌سازد. در غذاهای خاصی هم کلسترول وجود دارد. بدن شما برای عملکرد مناسب به مقداری کلسترول نیاز دارد.

اما مقدار زیاد کلسترول نوع بد (LDL) در جریان خون می‌تواند در دیوارۀ رگ خونی رسوب کند و موجب انسداد عروق شود. درنتیجه با کم‌شدن جریان خون به‌سمت قلب یا مغز، شما را در معرض حمله قلبی و سکته مغزی قرار می‌دهد. همچنین کلسترول بالا خطر بیماری های قلبی را افزایش می‌دهد.

میزان «کلسترول کل» شما، درواقع همۀ مقدار کلسترولی است که در خون شما یافت می‌شود و شامل موارد زیر است:

  • لیپوپروتئین با چگالی کم (LDL)؛
  • لیپوپروتئین با چگالی بالا (HDL)؛
  • تری‌گلیسیرید.

به نوع LDL کلسترول بد هم گفته می‌شود، زیرا رگ‌های خونی شما را مسدود می‌کند. LDL خطر بیماری‌های قلبی را افزایش می‌دهد.

نوع HDL به‌عنوان کلسترول خوب در نظر گرفته می‌شود، زیرا شما را از خطر بیماری‌های قلبی حفظ می‌کند. هرقدر کلسترول خوب شما بیشتر باشد، بهتر است.

درنهایت، کلسترول کل شامل تعدادی تری‌گلیسیرید است: نوع دیگری از چربی که می‌تواند در بدن تجمع کند و به‌عنوان بلوک‌های کلسترول در نظر گرفته می‌شود.

مقادیر زیاد تری‌گلیسیرید و میزان کم HDL خطر بیماری قلبی را افزایش می‌دهد.

 

کلسترول در بزرگ‌سالان
از ۲۰سالگی سطح کلسترول می‌تواند شروع به افزایش کند. به همین دلیل تمام بزرگ‌سالان باید بعد از این سن هر ۴ تا ۶ سال یک بار، کلسترول خود را بررسی کنند.

همان‌طور که سن بالا می‌رود، میزان کلسترول هم رو به افزایش می‌رود. مردان بیشتر از زنان در معرض کلسترول بالا هستند. بااین‌حال خطر ابتلا در خانم‌ها با ورود به دوران یائسگی افزایش می‌یابد.

برای افراد مبتلا به کلسترول بالا و سایر عوامل خطرساز قلبی مثل دیابت، دادن آزمایش با دفعات بیشتری توصیه می‌شود.

 

تغییر سبک زندگی
خبر خوب این است که تغییر سبک زندگی در کاهش کلسترول خون شما مؤثر است. این تغییرات بسیار ساده هستند و در هر سنی قابل‌انجام است. در ادامه به چند مورد اشاره می‌شود:

ورزش کنید
فعالیت جسمی می‌تواند به کاهش وزن و بالا‌بردن کلسترول HDL کمک کند. حداقل ۵ بار در هفته و به‌مدت ۳۰ تا ۶۰ دقیقه در روز، ورزش قلبی ـ عروقی ملایم مثل دوچرخه سواری، دوی آهسته، شنا و رقص انجام دهید.

فیبر بیشتری بخورید
سعی کنید فیبر بیشتر را به رژیم غذایی تان اضافه کنید؛ برای مثال نان سفید و پاستا را با غلات کامل جایگزین کنید.

چربی‌های سالم بخورید
چربی‌های سالم شامل موارد زیر است:

  • روغن زیتون؛
  • آووکادو؛
  • آجیل‌های خاص.

تمام این موارد چربی‌هایی هستند که کلسترول LDL شما را بالا نمی‌برند.

مصرف کلسترول را محدود کنید
مقدار غذاهای اشباع‌شده با چربی زیاد مثل موارد زیر را کاهش دهید:

  • پنیر؛
  • شیر پرچرب؛
  • گوشت قرمز پرچرب.

سیگار را ترک کنید
سیگار کشیدن میزان کلسترول HDL را کاهش می‌دهد. اگر سیگاری هستید، ترک آن به شما کمک می‌کند تا بتوانید میزان کلسترول خونتان را بهتر مدیریت کنید.

به یاد داشته باشید که افراد باهم متفاوت هستند. سابقۀ خانوادگی و ابتلا به بیماری‌های دیگری مثل دیابت یا چاقی می‌تواند در به‌خطرافتادن شما نقش داشته باشد.

در مورد میزان کلسترول‌ خونتان و مقداری که باید باشد، با پزشک مشورت کنید.

نکتۀ مهم این است که باید در تمام طول زندگی، سطح کلسترول نرمالی داشته باشید.

این تصور غلط وجود دارد که مردم در جوانی لازم نیست کنترل جدی روی کلسترول‌شان داشته باشند و فقط در سنین بالا باید دست‌به‌کار شوند؛ اما موضوع این است که دیگر در این زمان پلاک‌ها‌ (رسوبات چربی در رگ‌ها) از قبل ساخته شده‌ است.

الکل مصرف نکنید
مصرف الکل می‌تواند چربی تری‌گلیسیرید در جریان خون را افزایش دهد. تری‌گلیسیرید باعث فشار خون بالا و فیبریلاسیون دهلیزی می‌شود.

وزن‌تان را کم کنید
کم‌کردن وزن اضافی بدن می‌تواند به کمتر‌شدن میزان کلسترول خون شما کمک کند.

در ادامه به چند نکته درمورد کاهش وزن اشاره می‌کنیم:

  • سعی کنید از رژیم غذایی سالم استفاده کنید و بر کنترل سهم هر مادهٔ غذایی تمرکز کنید؛
  • سعی کنید پروتئین بدون چربی، غلات کامل، میوه ها و سبزیجات را انتخاب کنید؛
  • سعی کنید چربی‌های ناسالم، غذاهای فراوری‌شده و میان‌وعده‌های قندی را محدود کنید؛
  • سعی کنید فعالیت جسمی بیشتری در هفته داشته باشید تا کالری بیشتری بسوزانید. به‌این‌ترتیب، میزان کالری دریافتی شما کمتر از مقداری است که می‌سوزانید.

 

چند پیشنهاد دوستانه
دوست عزیز! خوش‌حالیم که به فکر سلامتی خودتان هستید. اگر کلسترول بالایی دارید، قطعا توجه به نکات این مقاله و توصیۀ پزشکتان می‌تواند در بهبود شما مؤثر باشد.

اگر فرد سالمی هستید، ورزش و رژیم غذایی سالم را جزئی از برنامهٔ روزمرهٔ خود قرار دهید تا از این نعمت بزرگ حفاظت کنید.

 

از شما بابت انتخاب این مقاله برای مطالعه، متشکریم. امیدواریم آن را با عزیزانتان در میان بگذارید. به یاد داشته باشید که نظر و پیشنهاد شما باعث دلگرمی ماست.

ویروس کرونا با بدن ما چه می‌کند؟

ویروس کرونا با بدن ما چه می‌کند؟

ویروس کرونا با بدن ما چه می‌کند؟

 

در روزهای اخیر، شیوع ویروس کرونا به یکی از داغ‌ترین اخبار تبدیل شده است. تعدادی از سؤالات مهم و رایج شما درمورد این ویروس جدید، این است که اصلا ویروس کرونا با بدن ما چه می‌کند؟ کدام بخش از بدن ما را هدف قرار می‌دهد؟ علائم آن چیست و چه افرادی با شدت بیشتری به این بیماری مبتلا می‌شوند یا در خطر مرگ هستند؟ راه پیشگیری از کرونا چیست؟ راه درمان ویروس کرونا چیست؟ در این مقاله، ابتدا شما را با نشانه‌های کرونا آشنا می‌کنیم،‌ سپس شرح مفصلی از تأثیر این بیماری روی بدن و عوارض ناشی از ابتلا به ویروس کرونا خواهید خواند. در انتها آمارهایی کلی درمورد افراد مبتلا و جانباختگان مبتلا به ویروس کرونا در اختیارتان قرار می‌دهیم. همراه ما باشید.

 

نشانه‌های ویروس کرونا
ریه‌ها اولین مناطقی هستند که مورد حمله ویروس کرونا قرار می‌گیرند. تب، خستگی و سرفه خشک از جمله نشانه‌های رایج بیمارانی است که در بیمارستان بستری می‌شوند. این نشانه‌ها می‌توانند در عرض ۲ تا ۱۴ روز بعد از ابتلا به بیماری ظاهر شوند.

اما همۀ افراد این نشانه‌ها را ندارند و می‌توان به نشانه‌های زیر هم اشاره کرد:

  • ۳۱ درصد تنگی نفس؛
  • ۱۱ درصد درد عضلانی؛
  • ۹ درصد سرگیجه؛
  • ۸ درصد سردرد؛
  • ۵ درصد گلودرد.

اما آسیب‌های ناشی از این ویروس، به‌ویژه در موارد ابتلای شدید به بیماری، می‌تواند بخش‌های دیگر بدن را هم هدف قرار دهد.

منابع معتبر بیش از ۷۵هزار مورد ابتلا به بیماری کرونا و بیش از ۲۰۰۰ مرگ‌ومیر بر اثر این بیماری در سراسر دنیا را اعلام کرده‌اند؛ باوجوداین، هنوز دانش ما از این بیماری بسیار کم است.

 

ویروس کرونا با بدن ما چه می‌کند؟
ویروس جدید کرونا با نام علمی «COVID-19» عامل یک بیماری تنفسی است و ریه‌ها اولین جایی هستند که تحت تأثیر این ویروس قرار می‌گیرند. اما موضوع واضح درمورد ویروس کرونا این است که نه‌تنها در ریه بلکه در موارد شدید در نواحی دیگر بدن هم می‌تواند اثرات مخربی ایجاد کند. آسیب در بخش‌های دیگر بدن لزوما به‌خاطر عفونت مستقیم توسط ویروس نیست بلکه ممکن است در نتیجه پاسخ بدن به عفونت ایجاد شود.

 

اثر ویروس کرونا برروی ریه‌ها
اطلاعات کمی از میزان آسیب ویروس کرونا به ریه وجود دارد اما براساس گزارش منابع معتبر، این آسیب شبیه موارد ابتلا به ویروس سارس و مرس است. این بیماری می‌تواند موجب ذات‌الریه (پر شدن کیسه‌های هوایی ریه از آب) و در نهایت نارسایی ریه شود.

شدت اثر بیماری کرونا می‌تواند ضعیف یا بدون علامت تا شدید باشد و گاهی منجر به مرگ شود. نحوه اثر ویروس بر ریه‌ها هم متنوع است:

  • بعضی از افراد، علائم خفیف تنفسی دارند؛
  • برخی دچار ذات‌الریه می‌شوند، اما زندگی‌شان تهدید نمی‌شود؛
  • اما بعضی از افراد دچار آسیب‌های شدید ریوی می‌شوند.

سندرم زجر تنفسی حاد بیماری غالب در افراد با شدت بیماری زیاد است. این سندرم نه‌تنها با ویروس کرونا بلکه با عفونت، تروما و سپسیس (نوعی عفونت، معمولا عفونت خونی) ایجاد می‌شود. در این بیماری، مایعات از عروق خونی کوچک وارد ریه‌ها می‌شوند و به آنها آسیب می‌زنند. مایع در کیسه‌های هوایی ریه یا آلوئول‌ها تجمع می‌کند. درنتیجه، انتقال اکسیژن از کیسه‌های هوایی به ریه و سایر اندام‌های بدن به‌سختی انجام می‌شود.

بر اساس یک مطالعه جدید، ۱۳۸ مورد از افرادی که به‌دلیل ویروس کرونا در بیمارستان بستری شده بودند بعد از حدود ۵ روز از بروز نشانه‌ها، به‌سختی نفس می‌کشیدند و ۸ روز بعد از بروز نشانه‌ها، بیماری آنها به میزان زیادی گسترش یافته بود.

درمان بخصوصی برای ARDS وجود ندارد. فقط تا زمانی که بدن بیمار شروع به ترمیم کند و سیستم ایمنی او با این بیماری مقابله کند، باید به بهترین شکل از بیمار حمایت کرد. در چنین شرایطی، استفاده از اکسیژن مکمل و دستگاه تنفسی با هدف رساندن اکسیژن بیشتر به خون انجام می‌شود.

 

مراحل تأثیر ویروس کرونا بر ریه
سازمان بهداشت جهانی بیماری را به سه مرحله تقسیم می‌کند: تکثیر ویروس، واکنش بیش از حد ایمنی و تخریب ریوی. همه بیماران هر سه مرحله را تجربه نمی‌کنند.

در روزهای اول ابتلا، ویروس به‌سرعت به سلول‌های ریه حمله می‌کند. سلول‌های ریه به دو گروه تقسیم می‌شوند: یکی گروهی که مخاط تولید می‌کنند و دیگری گروه سلول‌های مژه‌دار هستند. مخاط از بافت ریه در برابر عوامل بیماری‌زا حفاظت می‌کند و سبب می‌شود که ریه هنگام تنفس خشک نشود. سلول‌های مژه‌دار در اطراف سلول‌های مخاطی، ریه را از وجود مواد آلوده و ویروس پاک می‌کنند.

به نظرمی رسد که ویروس کرونا مانند ویروس سارس سلول‌های مژه‌دار ریه را از بین می‌برد و باعث می‌شود که مسیر هوایی بیمار از ذرات آلوده و مایعات پرشود و فرد دچار خفگی شود.

در مرحله دوم، بدن برای مقابله با بیماری، سیلی از سلول‌های ایمنی را وارد ریه می‌کند تا ویروس را از بین ببرد و بافت ریه ترمیم شود. هدف از این موضوع، ازبین‌بردن عفونت است؛ اما گاهی سیستم ایمنی در حین کار به هر چیزی که در مسیر باشد حمله می‌کند و به بخش‌های سالم بافت هم آسیب می‌زند. در نتیجه، به‌خاطر عملکرد پاسخ ایمنی آسیب بیشتری می‌بینید. در نهایت مواد بیشتری مسیر هوایی را می‌بندند و ذات‌الریه بدتر می‌شود.

در طول فاز سوم، آسیب ریوی ادامه دارد که می‌تواند موجب نارسایی ریوی شود. در این‌حالت حتی اگر فرد زنده بماند، ممکن است دچار آسیب موقت ریوی شود و ویروس می‌تواند مانند بیماری سارس، به ریه‌ها حالت لانه‌زنبوری بدهد.

بعضی از افراد مبتلا به ویروس کرونا علائم معدی ـ روده‌ای مثل حالت تهوع یا اسهال را نشان می‌دهند، هرچند این علائم نسبت به مشکلات ریوی شیوع کمتری دارند.

بااینکه ویروس از ریه‌ها راحت‌تر وارد بدن می‌شود، اما روده‌ها هم دور از دسترس این ویروس نیستند. بعضی از گزارش‌ها نشان می‌دهد که تست مدفوع بعضی از بیماران برای ویروس کرونا مثبت است؛ اما هنوز محققان نمی‌دانند که آیا ویروس از طریق مدفوع منتقل می‌شود یا خیر.

چرا یک ویروس تنفسی باید به مناطق دیگر بدن حمله کند؟ زمانی که یک ویروس به بدن حمله می‌کند، در سلول‌های بدن به‌دنبال گیرنده یا رسپتور (receptor) برای نشستن می‌گردد و زمانی که این گیرنده را پیدا کند، به آن حمله می‌کند. بعضی از ویروس‌ها به‌راحتی به هر نوع سلولی نفوذ می‌کنند.

 

قلب و رگ‌های خونی
بر اساس گزارش‌ها، ویروس کرونا می‌تواند روی قلب و رگ‌های خونی هم اثر بگذارد. از علائم آن بی‌نظمی در ضربان قلب، نرسیدن خون کافی به بافت‌ها و پایین‌آمدن فشار خون است تا جایی که بیمار را به دارو نیازمند می‌کند.

اما هیچ منبع معتبری آسیب مستقیم ویروس به قلب را تأیید نکرده است.

 

کبد
سلول‌های کبدی، وقتی ملتهب‌ می‌شوند یا آسیب می‌بینند، آنزیم‌های بیشتری نسبت به حالت طبیعی وارد جریان خون می‌کنند.

ارزیابی آنزیم‌های کبدی همیشه به معنای مشکل جدی نیست اما این آنزیم‌ها در افراد مبتلا به سارس و مرس بالا می‌رود. به‌گزارش منابع معتبر، علائمی از آسیب کبدی در افراد مبتلا به ویروس کرونا گزارش شده است اما هنوز معلوم نیست که این آسیب به‌خاطر ابتلا به ویروس است یا در نتیجۀ استفاده از دارو برای درمان ویروس ایجاد می‌شود.

معمولا درگیری کبد در این بیماری خفیف است اما در موارد شدید موجب آسیب کبدی یا حتی نارسایی کبدی می‌شود.

ویروس بعد از ورود به جریان خون، می‌تواند خودش را به هر نقطه‌ای از بدن بیمار برساند. کبد یکی از اعضای پرعروق بدن است؛ به همین دلیل، ویروس به‌راحتی می‌تواند به این منطقه دست پیدا کند.

 

کلیه
کلیه‌ها هم مثل کبد، خون شما را تصفیه می‌کنند. کلیه‌ها از واحدهایی به نام «نفرون» تشکیل می‌شوند.

بعضی از افرادی که به‌دلیل ابتلا به ویروس کرونا در بیمارستان بستری‌اند، دچار آسیب حاد کلیوی شده‌اند و حتی به پیوند کلیه احتیاج دارند.

زمانی که فرد دچار ذات‌الریه می‌شود، جریان اکسیژن بدنش کاهش پیدا می‌کند و همین موضوع می‌تواند سبب آسیب به کلیه‌ها شود.

علاوه بر کاهش جریان خون، سپسیس، مصرف داروها و اختلال متابولیکی از جمله عواملی هستند که می‌تواند نارسایی کلیوی به همراه داشته باشد.

 

سیستم ایمنی
سیستم ایمنی در زمان عفونت به ویروس‌ها و باکتری‌های خارجی حمله می‌کند. همان‌طور که واکنش سیستم ایمنی می‌تواند بدن را از شر عفونت خلاص کند، گاهی‌اوقات به همان نسبت می‌تواند به بدن آسیب بزند.

این موضوع در نتیجۀ واکنش التهابی شدید به نام طوفان سایتوکاینی (cytokine storm) ایجاد می‌شود. سلول‌های ایمنی، برای مقابله با عفونت، سایتوکاین تولید می‌کنند؛ اما اگر میزان زیادی از این مواد رها شود، می‌تواند مشکلاتی را در بدن ایجاد کند که به آن سندرم سپسیس می‌گویند؛ در نتیجه، واکنش ایمنی پیچیده ایجاد می‌شود. خود عفونت هم یک واکنش التهابی شدید در بدن ایجاد می‌کند که می‌تواند روی عملکرد اندام‌های مختلف اثر بگذارد.

جالب اینجاست که تاکنون هیچ کودک زیر ۹ سالی به ویروس کرونا مبتلا نشده است. محققان هنوز نمی‌دانند که آیا واقعا کودکان دچار این عفونت نمی‌شوند یا علائم آنها آنقدر خفیف است که کسی متوجه آن نمی‌شود. همچنین کودکان، نسبت به بزرگ‌سالان، کمتر به عفونت‌های شدید مثل سرخک یا ذات‌الریه مبتلا می‌شوند. شاید این موضوع به‌خاطر واکنش ایمنی ساده آنها است؛ زیرا گاهی اوقات سیستم ایمنی افراد مسن واکنش شدیدتری به بیماری نشان می‌دهد و این پاسخ اضافی در زمان ابتلا به عفونت، آسیب‌های بیشتری را به دنبال دارد.

این موضوع درمورد سارس اتفاق می‌افتد و احتمال دارد که در مورد ویروس کرونا هم همین موضوع صادق باشد.

 

بارداری و ویروس کرونا
حقیقت ماجرا این است که هنوز اطلاعات ما از ویروس کرونا و عواقب آن کامل نیست و گزارش‌های لحظه‌به‌لحظه درمورد این ویروس بی‌سابقه است و دسته‌بندی و نتیجه‌گیری از آن کار سخت و زمان‌بری است.

مثلا تست کرونای نوزادی در ووهان چین مثبت شد. فقط ۳۰ ساعت از زمان تولد او می‌گذشت. این خبر نگران‌کننده سؤالات زیادی را به همراه دارد؛ مثلا آیا خانم‌های باردار می‌توانند بیماری را حین بارداری، زایمان یا شیردهی به نوزاد خود منتقل کنند؟

مادران باردار مبتلا به ویروس سارس و مرس، ویروس را به نوزادان خود منتقل نمی‌کنند؛ اما راه‌های زیادی برای آلوده‌شدن نوزاد به ویروس وجود دارد؛ مثلا تولد نوزاد در بیمارستانی که تعدادی افراد مبتلا در آن وجود دارد، احتمال ابتلای نوزاد را افزایش می‌دهد.

به‌تازگی مطالعه‌ای در نشریه معتبر لانست (Lancet) منتشر شده است که نشان می‌دهد: امکان انتقال ویروس کرونا از مادر به کودک وجود ندارد. در این مطالعه، پژوهشگران ۹ خانم باردار مبتلا به ویروس کرونا در بیمارستان ووهان را بررسی کردند. در همه این افراد، بعد از زایمان، علائمی از انتقال ویروس به نوزاد وجود نداشت؛ البته این پژوهشگران، به‌طور قطعی، احتمال انتقال ویروس از مادر به نوزاد را رد نکرده‌اند و معتقدند که تحقیقات بیشتری در این زمینه لازم است.

گزارش مرکز کنترل بیماری ها در چین، پس از بررسی ۴۴هزار مورد مبتلا به کرونا، این یافته‌ها را نشان می‌دهد:

  • ۸۱ درصد موارد علائم خفیف دارند؛
  • ۱۴ درصد علائم شدید دارند؛
  • در ۵ درصد موارد، بیماری بحرانی است.

برخلاف گزارش‌های اولیه که اعلام می‌شد این بیماری بیشتر مردان را درگیر می‌کند، مطالعات جدید نشان می‌دهد که زنان و مردان با احتمال یکسان به این بیماری مبتلا می‌شوند.

 

آمارهایی مهم درمورد بیماری کرونا


‌اولین مرگ‌و‌میر ناشی از ابتلا به کرونا
دو نفر از افرادی که در بیمارستان چین بر اثر بیماری مردند، به‌ظاهر سالم بودند؛ اما مدت‌ها بود که سیگار می‌کشیدند و ریه‌های ضعیفی داشتند.

اولین مورد یک مرد ۶۱ساله بود که در زمان رسیدن به بیمارستان، ذات الریه حاد داشت.

او سندرم زجر تنفسی حاد (ARDS) داشت. ریه‌های این فرد نمی‌توانست اکسیژن کافی اندام‌ها را برای زنده‌ماندن فراهم کند و با وجود استفاده از دستگاه تنفسی، ریه‌هایش از کار افتادند، قلب او از تپش ایستاد و ۱۱ روز بعد از پذیرش در بیمارستان، جان باخت.

مورد دوم نیز یک مرد ۶۹ساله مبتلا به سندرم زجر تنفسی حاد بود. با وجود استفاده از دستگاه تنفس مصنوعی، او به‌دلیل ذات‌الریه حاد و شوک سپتیک (septic shock) از دنیا رفت.

احتمال مرگ در افراد مسن
بر اساس گزارش مرکز کنترل بیماری‌های چین، کمتر از ۵ درصد از افراد زیر ۵۰ سال بر اثر ابتلا به ویروس کرونا جان باخته‌اند.

افراد مسن و افراد مبتلا به بیماری‌های مزمن، بیشتر در معرض ابتلای شدید به این بیماری هستند.

اما آمار سایر مرگ‌و میرها به صورت زیر است:

  • ۱٫۳ درصد افراد در محدوده ۵۰سالگی؛
  • ۳٫۶ درصد در محدوده ۶۰سالگی؛
  • ۸ درصد در محدوده ۷۰سالگی بودند؛
  • ۱۵ درصد بالای ۸۰ سال داشتند.

باید توجه داشت که بسیاری از افراد تحت درمان ممکن است بمیرند و بسیاری از موارد ابتلای خفیف بیماری نیز در نظر گرفته نمی‌شود؛ به همین دلیل، این آمار و ارقام نرخ واقعی مرگ‌و‌میر در مبتلایان را نشان نمی‌دهد.

انواع قرص زینک، موارد و نحوه مصرف، مزایا و عوارض آن

انواع قرص زینک، موارد و نحوه مصرف، مزایا و عوارض آن

انواع قرص زینک، موارد و نحوه مصرف، مزایا و عوارض آن

 

زینک یک عنصر حیاتی برای سیستم ایمنی بدن است؛ بنابراین نقش کاملا مؤثری در غلبه بر بیماری ها دارد. قرص زینک جزو مکمل‌های پرفروش و دردسترس در سراسر دنیا است و از این عنصر حیاتی ساخته می‌شود. در این مقاله از مکمل‌های زینک می‌گوییم. با ما همراه باشید تا اشکال مختلف مکمل زینک، فواید، میزان دُز مصرفی موردنیاز برای هر فرد و همچنین عوارض جانبی احتمالی آن را برای شما تجزیه‌وتحلیل کنیم.

 

مواد معدنی از نیاز‌های اساسی و مهم بدن به شمار می‌آیند. کسانی که با مشکل کمبود مواد معدنی در بدن روبه‌رو هستند، اغلب مواقع یا بیمارند یا علائم بیماری‌های مختلف را دارند. یکی از این مواد معدنی، که در اکثر افراد کم است زینک است. افراد هم به‌صورت خودخواسته و هم با مشورت پزشک می‌توانند از قرص زینک استفاده کنند و سطح این ماده معدنی حیاتی را در بدن خود افزایش دهند. عموما کسانی که میزان قابل‌پذیرشی زینک در بدن خود دارند، کمتر به بیماری های عفونی و بیماری تنفسی مبتلا می‌شوند و از بینایی خوبی نیز برخوردار هستند.

 

چرا باید از مکمل‌های زینک استفاده کنیم؟
زینک یکی از ریزمغذی‌های ضروری برای بدن است که تقریبا از هر نظر، برای سلامتی انسان، حیاتی محسوب می‌شود. زینک پس از آهن، فراوان‌ترین عنصر در بدن است.

مکمل‌های قرص زینک در اشکال مختلفی در دسترس هستند. از این مکمل‌ها در اکثر مواقع برای بهبود بیماری‌ها استفاده می‌شود.
طبق پژوهش‌ها، این ماده معدنی می‌تواند عملکرد ایمنی بدن را ارتقا بخشد، سطوح قند خون را پایدار کند و در سالم نگاه‌داشتن پوست، چشم و قلب به شما یاری برساند.

 

انواع مختلف قرص زینک
هنگام استفاده از مکمل قرص زینک باید توجه داشته باشید که این مکمل‌ها گونه‌های مختلفی دارند. هرگونه از مکمل‌های قرص زینک تأثیر متفاوتی بر روی سلامت بدن می‌گذارد. برخی از انواع مکمل زینک عبارت‌اند از:

  • زینک گلوکونات (Zinc gluconate): این مکمل یکی از رایج‌ترین گونه‌های مکمل زینک است که اغلب در داروهای سرماخوردگی به کار می‌رود، مثل قرص‌های مکیدنی یا اسپری‌های بینی.
  • زینک اسِتات (Zinc acetate): این نوع مکمل زینک نیز مانند زینک گلوکونات اغلب به قرص‌های مکیدنی برای درمان سرماخوردگی اضافه می‌شود تا نشانه‌های بیماری را کم کند و بهبودی را تسریع بخشد.
  • زینک سولفات (Zinc sulfate): براساس یافته‌های پزشکی، زینک سولفات علاوه بر اینکه از کمبود زینک در بدن جلوگیری می‌کند، می‌تواند نقش بسزایی نیز در کم‌کردن شدت آکنه روی پوست داشته باشد.
  • زینک پیکولینات (Zinc picolinate): مطالعات نشان داده است که بدن در جذب این نوع مکمل زینک، بهتر از دیگر اقسام آن به‌ویژه زینک گلوکونات و زینک سیترات عمل می‌کند.
  • زینک اوراتات (Zinc orotate): این مدل از مکمل‌های زینک به اوروتیک اسید متصل هستند و یکی از رایج‌ترین مکمل‌های قرص زینک در بازار محسوب می‌شوند.
  • زینک سیترات (Zinc citrate): براساس یک تحقیق، این مدل از مکمل‌های زینک، قدرت جذبی برابر با زینک گلوکونات دارد اما تلخی کمتر و طعم بهتری در مقایسه با آن دارد.

ازآنجاکه مکمل قرص زینک گلوکونات در همه جا یافت می‌شود و قیمت چندان زیادی هم ندارد، می‌تواند گزینه بسیار خوبی برای مصرف باشد و در عین‌ حال جیب شما را نیز خالی نکند! هرچند اگر بتوانید کمی بیشتر پول خرج کنید، مکمل قرص زینک پیکولینات قدرت جذب بیشتری نسبت به بقیه مکمل‌های زینک دارد.

مکمل قرص زینک در اشکال مختلف کپسول، قرص و قرص‌های مکیدنی (همانند آب‌نبات) وجود دارند و می‌توانید بسته به نوع مکملی که انتخاب می‌کنید، مقدار دُز مصرفی موردنیازتان را به بدن انتقال دهید. به خاطر داشته باشید که استفاده از مکمل زینک به‌صورت اسپری بینی می‌تواند باعث ازدست‌رفتن و کاهش حس بویایی شود؛ پس تا جایی که می‌توانید، از مصرف این مکمل خودداری کنید.

 

مزایای بالقوه قرص زینک
ماده معدنی زینک از جنبه‌های مختلفی برای سلامت انسان حیاتی است و فواید متعددی برای بدن دارد.

۱. بهبود عملکرد سیستم ایمنی بدن
در بسیاری از داروهای معمولی و مسکن‌های طبیعی از زینک استفاده می‌شود؛ چراکه این ماده معدنی می‌تواند عملکرد سیستم ایمنی بدن را بهبود ببخشد و با التهابات بدن مقابله کند.

تحقیقات درباره ارزیابی تأثیر قرص زینک روی سرماخوردگی‌های معمولی نشان می‌دهند: استفاده از قرص‌های زینکی که ۸۰ تا ۹۲ میلی‌گرم زینک دارند، می‌تواند مدت‌زمان معمولی بیماری را تا ۳۳درصد کاهش بدهد.

زینک می‌تواند مثل آنتی اکسیدان ها به کاهش التهابات کمک کند یا از بیماری‌های مزمن مانند بیماری های قلبی، سرطان و دیابت جلوگیری کند.

تحقیقات انجام‌شده روی افراد ۵۰ساله به بالا، نشان می‌دهد: علائم التهاب در کسانی که روزی ۴۵ میلی‌گرم زینک گلوکونات به‌مدت یک سال دریافت کرده‌اند به‌شدت کم شده و از میزان ابتلا به عفونت در بدن آنها کاسته شده است.

 

۲. کنترل قند خون
قرص زینک را به نقشش در کاهش قند خون و ترشح انسولین نیز می‌شناسند. انسولین هورمونی است که وظیفه آن انتقال قند از جریان خون به بافت‌ها است. برخی محققان بر این باورند که قرص زینک کمک می‌کند که سطوح قند خون ثابت بماند و حساسیت بدن به انسولین بهتر شود.

براساس یک تحقیق، مکمل‌های زینک در کنترل قند خون افراد دیابتی در کوتاه‌مدت و بلندمدت بسیار مؤثر هستند. دیگر تحقیقات حاکی از این هستند که زینک مقاومت به انسولین را کاهش می‌دهد و در نتیجۀ آن، بدن شما می‌تواند به‌صورت مؤثر از انسولین استفاده کند و سطوح خون را در حالت طبیعی نگاه دارد.

 

۳. کمک به مبارزه علیه آکنه
مکمل‌های زینک اغلب برای بهبود سلامت پوست استفاده می‌شوند تا دربرابر بیماری های پوستی مانند آکنه مبارزه کنند. قرص زینک سولفات به‌طور ویژه برای کاهش علائم آکنه‌های شدید مؤثر است. طبق یک تحقیقات سه‌ماهه که روی ۳۳۲ نفر انجام شده است، استفاده روزانه ۳۰ میلی‌گرم از «عنصر زینک» (اصطلاحی برای سنجش میزان حقیقی زینک در یک مکمل) در درمان آکنه‌های التهابی بسیار موثر بوده است.

مکمل‌های قرص زینک اغلب در دیگر روش های درمانی نیز استفاده می‌شوند؛ چراکه ارزان و مؤثر هستند و عوارض جانبی استفاده از این مکمل‌ها بسیار کم است.

 

4. سلامت قلب
بیماری‌های قلبی یک مشکل جدی در دنیای مدرن است. تقریبا ۳۳درصد مرگ‌ومیرها در جهان از بیماری‌های قلبی نشئت می‌گیرند.

براساس یافته‌های پژوهشگران، مکمل‌های زینک می‌توانند عوامل خطر ایجاد بیماری‌های قلبی را کاهش دهند و در کم‌کردن سطح تری‌گلیسیرید و کلسترول خون نیز کارآمد باشند.

براساس یافته‌های ۲۴ تحقیق، مکمل‌های زینک می‌توانند به کاهش سطح عمومی کلسترول LDL و همچنین تری‌گلیسیرید در خون کمک کنن. این موضوع پتانسیل این مکمل در پیشگیری از بیماری های قلبی را نشان می‌دهد.

علاوه بر این موارد، پژوهشی روی ۴۰ زن جوان نشان داده است کسانی که به مقدار زیاد از مکمل‌های زینک استفاده می‌کنند سطح فشار خون سیستولیک در آنها به‌مراتب پایین‌تر است؛ البته این پژوهش محدودیت‌هایی داشته است.

تحقیقات دیگر نشان می‌دهد سطح کم زینک در خون می‌تواند خطر بیماری قلبی عروق کرونر را افزایش دهد؛ اما این یافته‌ها هنوز قطعی نیستند.

 

۵. کاهش سرعت تباهی لکه زرد
تباهی لکه زرد (Macular Degeneration) یکی از شایع‌ترین بیماری‌های چشم و از عوامل اصلی نابینایی در سرتاسر دنیا است. اغلب مواقع از مکمل‌های قرص لینک برای کاهش سرعت بیماری «تباهی لکه زرد وابسته به سن» (AMD) استفاده می‌شود. این مکمل‌ها می‌توانند از زوال بینایی و نابینایی به‌خوبی جلوگیری کنند.

براساس تحقیقات بر روی ۷۲ نفر از مبتلایان به AMD، مصرف ۵۰ میلی‌گرم زینک سولفات در روز به‌مدت ۳ ماه می‌تواند فرایند این بیماری را به‌شدت کاهش دهد.

به‌صورت مشابه، نتایج ۱۰ تحقیق دیگر نیز نشان می‌دهد که استفاده از مکمل زینک می‌تواند خطر ابتلا به تباهی لکه زرد پیشرفته را کم کند؛ البته تحقیقات دیگری هستند که نشان می‌دهند مکمل قرص زینک به‌تنهایی نمی‌تواند تأثیر زیادی روی بهبود عملکرد بینایی داشته باشد و برای داشتن حداکثر نتیجه، باید در کنار روش‌های دیگر و سایر گزینه‌های درمانی استفاده شوند.

 

میزان دُز استفاده از قرص زینک
اینکه در طول روز چه میزان زینک مصرف کنید به نوع مکمل مورداستفاده شما بستگی دارد؛ چراکه هرکدام از مکمل‌های زینک میزان مختلفی عنصر زینک را در خود جای داده‌اند. مثلا زینک سولفات از حدود ۲۳ درصد عنصر زینک تشکیل شده است؛ این بدین معناست که ۲۲۰ میلی‌گرم زینک سولفات برابر با مصرف ۵۰ میلی‌گرم زینک خالص است.

میزان مصرفی قرص زینک اغلب بر روی بسته‌بندی مکمل نوشته شده است و به‌راحتی می‌توانید تشخیص دهید که در طول روز به چه میزان زینک نیاز دارید.

در بزرگسالان دُز روزانه توصیه‌شده معمولا ۱۵ تا ۳۰ میلی‌گرم از عنصر زینک است. دُز‌های بالاتر عموما برای درمان بیماری های خاصی مانند آکنه، اسهال و عفونت‌های تنفسی استفاده می‌شوند.

در هر حال، مصرف بی‌رویه زینک عوارض جانبی متعددی دارد؛ ازاین‌رو، نباید روزانه بیشتر از ۴۰ میلی‌گرم زینک مصرف کنید، جز با تجویز پزشک.

 

موارد ایمنی و عوارض جانبی زینک
زمانی که با دستور پزشک از قرص‌های زینک استفاده کنید، این مکمل‌ها می‌توانند یک راه امن و مؤثر در دریافت زینک باشند و جنبه‌های مختلف سلامتی شما را ارتقا ببخشند.

باوجوداین، این مکمل‌ها نیز عوارض جانبی و منفی دارند، مثل حالت تهوع، استفراغ، اسهال و مشکلات معده.

مصرف بیش از ۴۰ میلی‌گرم عنصر زینک در روز، نشانه‌هایی مشابه با نشانه‌های آنفولانزا ایجاد می‌کند، مثل تب، سرفه، سردرد و احساس خستگی.

همچنین زینک می‌تواند در جذب مس توسط بدن شما اختلال ایجاد کند که به‌صورت بالقوه به کمبود این عنصر حیاتی در بدن منجر می‌شود.

علاوه بر این، مکمل‌های قرص زینک می‌توانند اختلالاتی در جذب انواع آنتی بیوتیک ها ایجاد کنند و از تأثیر آنها بکاهند، به‌خصوص زمانی‌که به‌صورت هم‌زمان مورد استفاده قرار بگیرند؛ پس برای اینکه ریسک عوارض جانبی را کم کنید، صرفا از میزان دُز پیشنهادشده استفاده کنید و بیشتر از ۴۰ میلی‌گرم در روز مصرف نکنید، مگر در شرایطی که از پزشک خود در این‌ باره مشورت دریافت کرده باشید.

اگر با عوارض منفی مکمل‌‌های زینک روبه‌رو شدید، میزان دُز مصرفی را کم کنید و درصورتی‌که همچنان علائم عوارض در بدن شما وجود داشت، با پزشک و متخصص مشورت کنید.

 

نکته‌های پایانی درباره قرص زینک
زینک یک ماده معدنی ضروری است که از جنبه‌های مختلفی برای سلامت انسان حیاتی است. استفاده از مکمل‌های زینک به مقدار روزانه ۱۵ تا ۳۰ میلی‌گرم از این عنصر می‌تواند منجربه تقویت سیستم ایمنی بدن شود، سطوح قند خون را تنظیم کند و مشکلات مرتبط با چشم، قلب و سلامت پوست را مرتفع کند؛ البته باید به خاطر داشته باشید که از میزان ۴۰ میلی‌گرم در روز، بیشتر مصرف نکنید.

ازجمله عوارض جانبی زینک می‌توان به مشکلات در دستگاه گوارش، نشانه‌هایی مشابه با آنفولانزا، کاهش قدرت جذب مس در بدن و کم‌شدن میزان تأثیر بعضی آنتی‌بیوتیک‌های خاص اشاره کرد.

مکمل‌های قرص زینک را می‌توانید به‌صورت آنلاین و یا از فروشگاه‌های بهداشتی و داروخانه‌ها تهیه کنید.

همچنین اگر بخواهید از طریق رژیم غذایی، میزان زینک را در بدن خود افزایش دهید، می‌توانید از مواد غذایی‌ای مانند گردو، دانه‌های بذری، حبوبات، گوشت، غذاهای دریایی و لبنیات استفاده کنید. این خوراکی‌ها سرشار از عنصر زینک هستند.

قرص نوروبیون؛ موارد مصرف، عوارض و فواید آن

قرص نوروبیون؛ موارد مصرف، عوارض و فواید آن

قرص نوروبیون؛ موارد مصرف، عوارض و فواید آن

 

نوروبیون نوعی مکمل غذایی و ترکیبی است از تعدادی از انواع ویتامین های گروه B. آمپول نوروبیون و قرص نوروبیون دو مدل مختلف این مکمل هستند. با مصرف یا استفاده از آن می‌توان به بهبود کارکرد سیستم عصبی کمک کرد و از بروز برخی اختلالات مربوط به رژیم و تغذیه پیشگیری کرد. در این مطلب، پس از معرفی قرص نوروبیون و ارائه توضیحاتی درباره ویتامین‌های تشکیل‌دهنده آن، شما را با موارد مصرف، عوارض و فواید آن آشنا خواهیم کرد.

 

ویتامین‌های موجود در قرص و آمپول نوروبیون
همان‌طور که گفتیم، نوروبیون دربردارندۀ تعدادی از انواع ویتامین‌های گروه B است. این ویتامین‌ها به‌طور کلی ۸ عدد هستند؛ هر یک کارایی بخصوصی دارند و باعث بهبود کارکرد سلول‌های یکی از قسمت‌های بدن می‌شوند: سلول‌های اعصاب، پوست و مغز ازجمله این قسمت‌ها هستند

مزیت اصلی مصرف قرص نوروبیون یا اساسا هر دارو یا مکمل دیگری که حاوی ویتامین‌های B باشد، درمان یا پیشگیری از اختلالاتی است که به‌واسطهٔ کمبود این ویتامین ها بروز پیدا می‌کنند.

ویتامین‌های گروه B در حفظ سلامت و بهبود کارکرد قسمت‌های مختلفی از بدن تأثیرگذار هستند؛ مثلا به سالم ماندن دستگاه عصبی کمک می‌کنند، باعث افزایش تولید گلبول‌های قرمز خون می‌شوند و سوخت و ساز مواد مغذی در بدن و استفاده از آنها را ساده‌تر می‌کنند.

اگر بدن‌مان به‌دلایلی توانایی جذب ویتامین B را نداشته باشد یا آنکه میزان کافی از مواد غذاییِ حاوی این ویتامین را در طول روز مصرف نکنیم، با اختلالات ناشی از کمبود آن سروکار پیدا خواهیم کرد.

از جمله علائم اختلالات ناشی از کمبود این ویتامین عبارت‌اند از:

  • خستگی مفرط؛
  • ضعف؛
  • کم خونی؛
  • کاهش وزن یا دشواری در افزایش وزن؛
  • علائم مرتبط با آسیب‌دیدگی عصب‌ها مثل مورمور یا خواب رفتن دست و پا؛
  • ضعف عملکرد در سیستم ایمنی؛
  • افسردگی؛
  • اختلالات مختلف در اندام‌های مختلف بدن مثل کبد، کلیه یا پوست.

مشخصا با استفاده از مکمل‌های حاوی ویتامین‌های گروه B، از جمله نوروبیون، می‌توانیم خطر بروز این علائم را به حداقل برسانیم. مصرف مداوم و منظم قرص نوروبیون، علاوه بر تأمین ویتامین‌های B موردنیاز، به بهبود وضعیت سلامتی عمومی بدن هم کمک می‌کند.

اگر با علائم یادشده مواجه شدید و به کمبود ویتامین B مشکوک هستید، از اقدام خودسرانه بپرهیزید و با پزشک متخصص مشورت کنید. او با انجام آزمایش خون و بررسی‌های دیگر به علت اصلی علائم پی خواهد برد. ممکن است عارضه دیگری سبب بروز آنها شده باشد و به روش درمانی دیگری نیاز باشد.

 

عوارض جانبی مصرف نوروبیون
در حالت کلی اگر قرص نوروبیون را طبق دستورالعمل روی بسته‌بندی‌اش بخوریم و زیاده‌روی نکنیم، مشکلی پیش نمی‌آید. بعضی دُزهای دارویی ویتامین B ممکن است باعث تغییر رنگ ادرار به زرد کم‌رنگ شود که البته بی‌ضرر و موقتی است.

مصرف بیش از اندازه قرص نوروبیون مثل افراط در مصرفِ هر چیز دیگری زیان‌آور است و می‌تواند با عوارضی همراه باشد؛ از آن جمله‌اند:

  • تکرر ادرار؛
  • حالت تهوع؛
  • استفراغ؛
  • اسهال؛
  • آسیب دیدن عصب‌ها.

یکی دیگر از عوارض نادر مصرف مکمل‌های حاوی ویتامین B، واکنش‌های آلرژیک و مرتبط با حساسیت است.

اگر پس از مصرف قرص نوروبیون، علائم واکنش‌های آلرژیک را مشاهده کردید، باید بی‌درنگ به نزدیک‌ترین مرکز درمانی مراجعه کنید. از جمله این علائم می‌توان به جوش یا دانه زدن، مشکل در تنفس و ورم صورت یا دهان اشاره کرد.

 

خطرات احتمالی قرص و آمپول نوروبیون
مصرف ویتامین‌های گروه B برای بیشتر مردم بی‌خطر و ایمن است. این ویتامین‌ها در بدن به‌شکل محلول در آب هستند؛ به این خاطر، احتمال تجمع آنها در بافت‌ها کم است و به‌سادگی از طریق ادرار دفع می‌شوند.

ویتامین‌های گروه B در حالت کلی سمی و خطرناک نیستند و امکان بروز اختلال به‌واسطهٔ مصرف آنها بسیار کم است؛ البته مصرف دُزهای دارویی بالا از ویتامین B می‌تواند خطرساز و همراه با عوارض جانبی باشد.

به‌هنگام مصرف مکمل‌ها از هر گونه اقدام خودسرانه بپرهیزید و پیش از آن با پزشک متخصص مشورت کنید. این مسئله بخصوص برای کسانی اهمیت پیدا می‌کند که بنا به دلایلی مجبور به مصرف داروهای دیگر هستند؛ همین‌طور کسانی که از اختلال اندام‌های داخلی بدن، مثلا نارسایی کلیه رنج می‌برند.

امکان بروز عارضه به‌خاطر مصرف هم‌زمان قرص نوروبیون در کنار قرص‌های دیگر بسیار پایین است؛ باوجوداین داروهایی هم هستند که مصرف هم‌زمان‌شان با قرص نوروبیون می‌تواند مسئله‌ساز شود. از جملهٔ این داروها می‌توان به آنیسین دیون، دی‌کومارول و وارفارین اشاره کرد.

 

مصرف آمپول نوروبیون بیشتر برای چه کسانی توصیه می‌شود؟

بیشتر مردم با همان تغذیه معمولِ روزانه انواع ویتامین‌های گروه B را دریافت می‌کنند؛ اما در این میان، کسانی هستند که بیشتر از مردم عادی در معرض کمبود ویتامین B قرار می‌گیرند. مصرف قرص نوروبیون و دیگر مکمل‌های ویتامین B برای کسانی که در ادامه معرفی می‌کنیم اهمیت بیشتری دارد؛ چون جزء دسته دوم هستند:

  • زنانی که در دوران بارداری به سر می‌برند؛
  • کسانی که سن‌شان از ۵۰ سال گذشته باشد؛
  • کسانی که رژیم گیاه خواری را دنبال می‌کنند یا افرادی که در رژیم غذایی خود محدودیت‌هایی لحاظ کرده‌اند؛
  • کسانی که داروهای مصرفی‌شان باعث کاهش سطح ویتامین B در بدن می‌شود؛
  • کسانی که سابقه عمل بای پس معده دارند.

مصرف قرص نوروبیون به پیشگیری از کمبود ویتامین B کمک می‌کند و برای درمان این کمبود، درصورتی‌که خیلی شدید نباشد، مفید است؛ اما در بعضی موارد که اختلال مزمن‌تر می‌شود ممکن است مصرف یک قرص در روز کافی نباشد. در چنین شرایطی با تجویز پزشک متخصص باید دُزهای دارویی بالاتری از آن را مصرف کرد. درصورتی‌که علائم کمبود ویتامین B را مشاهده می‌کنید و به وجود این اختلال مشکوک هستید، با پزشک متخصص مشورت کنید.

اگر در همان مراحل اولیه بروز اختلال، قرص یا آمپول نوروبیون را مصرف کنید، می‌توانید از بروز عارضه‌های جدی‌تر مثل مشکلات مربوط به اعصاب و دیگر مواردی که گفتیم پیشگیری کنید.

اگر هم علاقه‌ای به مصرف قرص و دارو ندارید، سعی کنید رژیم غذایی‌تان به‌گونه‌ای باشد که میزان ویتامین B موردنیازتان در طول روز را فراهم کند.

آیا تجربهٔ مصرف قرص یا آمپول نوروبیون را داشته‌اید؟ از نتایج به‌دست‌آمده راضی بوده‌اید؟ لطفا اگر تجربه‌ای در این باره داشته‌اید با ما و دیگر خوانندگان این مطلب به اشتراک بگذارید.

تماس با ما

تهران،ابتدای شهيد محلاتی،پلاك368
info@ansarclinic.com

35015(داخلی 1) - 33507010

33507011
aparat
telegram
instagram

درباره درمانگاه

درمانگاه خيريه انصار، اوايل سال 1393 به همت موسسه خيريه انصارالحسين(عليه السلام) و به منظور خدمت رسانی به قشر مستضعف جامعه و تامين نيازهای درمانی آنها تاسيس گرديد. اكنون با عنايت خداوند و زحمات خداپسندانه خيرين ارجمند اين درمانگاه به يكی از مجهزترين و مدرن ترين مراكز درمانی تبديل شده است.
Image
Image
بالا